Λυπάμαι κύριε. Δεν επιτρέπονται αποσκευές. Η πραγματικότητα της ζωής.

Λυπάμαι κύριε. Δεν επιτρέπονται αποσκευές. Η πραγματικότητα της ζωής.

Λόγια λιτά και αυστηρά, σαν εκείνες τις αλήθειες που δεν σηκώνουν αντίρρηση. Μας θυμίζουν πως στο μεγάλο πέρασμα δεν κουβαλάμε τίποτε απ’ όσα βαραίνουν τα χέρια και την καρδιά μας. Ό,τι αγάπησα, ό,τι κράτησα με εγωισμό ή φόβο, μένει πίσω. Κι έτσι η ζωή, με τη σιωπηλή της σοφία, μας μαθαίνει να περπατάμε ελαφριοί, όπως περπατούσαν πάντα οι άνθρωποι που ήξεραν πως το ουσιώδες δεν χωρά σε αποσκευές.

Και η Εκκλησία, από παλιά, το ψιθυρίζει στον άνθρωπο με λόγο σταθερό και παρηγορητικό. «Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι», λέει ο δίκαιος Ιώβ, δείχνοντας πως η αρχή και το τέλος μας είναι ίδια, χωρίς βάρη, χωρίς ιδιοκτησία, μόνο με την ψυχή γυμνή ενώπιον του Θεού. Ο Κύριος το επιβεβαιώνει όταν μας καλεί να μη θησαυρίζουμε «θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς», αλλά να στρέφουμε την καρδιά εκεί όπου «οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει».

Στο φως αυτό, οι αποσκευές της ζωής αποκαλύπτονται ως ψευδαίσθηση. Πλούτη, αξιώματα, δικαιώσεις, ακόμη και πληγές που κρατήσαμε πεισματικά, δεν περνούν την πύλη της αιωνιότητας. Αυτό που περνά είναι η μετάνοια, η ταπείνωση, η αγάπη που δόθηκε χωρίς αντάλλαγμα. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος μας θυμίζει ότι «οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, φανερὸν ὅτι οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι δυνάμεθα», καλώντας μας σε ελευθερία καρδιάς και απλότητα ζωής.

Όταν ο άνθρωπος το αποδεχθεί αυτό, παύει να φοβάται. Μαθαίνει να αφήνει, να συγχωρεί, να μην κρατά βαρίδια που δεν του ανήκουν. Η ζωή τότε γίνεται πορεία προσκύνησης και όχι συσσώρευσης. Και το πέρασμα, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, φωτίζεται από την ελπίδα ότι Εκείνος που μας περιμένει δεν ζητά αποσκευές, αλλά καρδιά συντετριμμένη και πνεύμα ταπεινό.

Λίγα λόγια που χωρούν όλη την αλήθεια του ανθρώπου μπροστά στον Θεό.