Απόσπασμα λόγου (Μυστήριον ξένον) Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου για τα Χριστούγεννα.

Απόσπασμα λόγου (Μυστήριον ξένον) Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου για τα Χριστούγεννα.

...πνευματικῶς ἔτεκε. Ὅπως ἀκριβῶς ὁ τεχνίτης ὅταν βρεῖ χρησιμότατο ὑλικό κατασκευάζει ὡραιότατο σκεῦος, ἔτσι κι ὁ Χριστός, ὅταν βρῆκε τῆς Παρθένου ἅγιο τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, κατεκόσμησε γιὰ τὸν ἑαυτόν Του ἔμψυχο ναό. Με τρόπο ποὺ θέλησε ἔπλασε ἄνθρωπο μέσα στὴν Παρθένο καὶ, ἀφοῦ ντύθηκε αὐτόν, ἀπὸ τὴ σύλληψή Του ὢν τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, σήμερα ἔρχεται χωρὶς νὰ ντραπεῖ τὴν ἀσχήμια τῆς ἀνθρώπινης φύσεως. Δὲν θεωροῦσε ὕβρη γιὰ τὸν ἑαυτόν Του νὰ φορέσει τὸ δικό Του ἔργο. Καὶ τὸ πλάσμα ἀπέκτησε μεγίστη δόξα, ἐπειδὴ ἔγινε ἔνδυμα τοῦ Τεχνίτη.

Ὅπως κατὰ τὴν πρώτη δημιουργία ἦταν ἀδύνατον νὰ πλασθεῖ ὁ ἄνθρωπος πρὶν ἔλθει ὁ πηλὸς στὰ χέρια Του, ἔτσι καὶ τὸ φθαρμένο σκεῦος ἦταν ἀδύνατον νὰ μεταποιηθεῖ ἐὰν δὲν γινόταν ἔνδυμα τοῦ Δημιουργοῦ. Ἀλλὰ τί νὰ πῶ καὶ τί νὰ λαλήσω. Τὸ θαῦμα μὲ καταπλήσσει.

Ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν γίνεται Παιδί. Ὁ καθήμενος ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου τίθεται ἐν φάτνῃ. Ὁ ἀνέγγιχτος, ὁ ἁπλοῦς καὶ ἀσύνθετος καὶ ἀσώματος, ὑπὸ ἀνθρωπίνων χειρῶν περιτυλίσσεται. Ὁ λύων τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, σπαργάνοις δεσμεῖται, ὅτι τοῦτο θέλει.

Θέλει τὴν ἀτιμίαν ποιῆσαι τιμήν, τὴν ἀδοξίαν περιβαλεῖν δόξαν, τὴν ὕβριν μεταβαλεῖν εἰς ἀρετήν. Διὰ τοῦτο λαμβάνει τὸ ἐμὸν σῶμα, ἵνα ἐγὼ χωρήσω τὸν ἴδιον Λόγον. Καὶ ἐπειδὴ ἔλαβε τὴν ἐμὴν σάρκα, δίδωσί μοι τὸ ἴδιον Πνεῦμα. Δίδων καὶ λαμβάνων ἐμπορεύεται μοι τὸν θησαυρὸν τῆς ζωῆς.

Λαμβάνει τὴν σάρκα μου ἵνα με ἁγιάσῃ. Μοι δίδωσι τὸ Πνεῦμα ἵνα με σώσῃ. Καὶ πάλιν λέγω, τί νὰ πῶ καὶ τί νὰ λαλήσω. Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει. Οὐκέτι λέγεται ὡς μέλλον, ἀλλὰ θαυμάζεται ὡς γεγονός.

Ἐνταῦθα σιωπᾷ πᾶς λογισμός καὶ προσκυνεῖ ἡ καρδία. Ὁ Θεὸς κατέρχεται, ἵνα ὁ ἄνθρωπος ἀναβῇ. Ὁ Κτίστης ἐνδύεται τὸ κτιστόν, ἵνα τὸ κτιστόν κοινωνήσῃ ἀφθαρσίας. Ἡ σάρκα γίνεται θρόνος, ἡ φθορά ἀρχὴ ζωῆς, ἡ ταπείνωση πύλη σωτηρίας.

Ἔτσι ἡ προφητεία ἀναπαύεται, ἡ ἐλπὶς πληροῦται καὶ ὁ πιστὸς, μεταλαμβάνων Σώματος καὶ Αἵματος, γίνεται ναὸς ζῶν τοῦ Θεοῦ. Οὐ λόγῳ μόνον, ἀλλὰ ζωῇ καὶ πράξει, δοξάζεται τὸ μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως.

Λόγος πατερικὸς ποὺ καλεί τὴν ψυχὴ νὰ σταθῇ μὲ δέος καὶ εὐγνωμοσύνη μπροστὰ στὸ μυστήριο τῆς θείας συγκαταβάσεως.