Ο Θεός που αναζητεί μέχρι να βρει

Ο Θεός που αναζητεί μέχρι να βρει

«Οὕτως λέγω ὑμῖν, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» κατά Λουκάν 15, 10. Με αυτόν τον λόγο του Κυρίου αποκαλύπτεται η καρδιά του Θεού και το μυστήριο της θείας αναζητήσεως.

Στην παραβολή της δραχμής ο Χριστός δεν περιγράφει μια απλή οικιακή απώλεια. Φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός σχετίζεται με την ψυχή. Μία δραχμή χάνεται. Όχι πολλές. Μία. Κι όμως ολόκληρο το σπίτι αναστατώνεται. Η γυναίκα ανάβει λυχνάρι, σκουπίζει επιμελώς, ερευνά μέχρι να τη βρει. Δεν αρκείται στις εννέα που απομένουν. Δεν υπολογίζει αριθμούς. Υπολογίζει αξία.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Θεός δεν μετρά τον άνθρωπο με βάση το πλήθος, αλλά με βάση τη φιλανθρωπία Του. Ουρανός δεν συγκινείται από στατιστικές. Συγκινείται από επιστροφές. Η απώλεια ενός δεν είναι μικρή υπόθεση. Είναι πληγή στην κοινωνία της αγάπης.

Η δραχμή δεν φώναξε. Δεν κινήθηκε. Δεν διεκδίκησε τη σωτηρία της. Ήταν κρυμμένη μέσα στη σκόνη. Έτσι και ο άνθρωπος, όταν βυθίζεται στην αμαρτία, συχνά δεν έχει δύναμη ούτε φωνή. Κι όμως η χάρη προηγείται. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η αγάπη του Θεού προηγείται της μετανοίας μας. Δεν μας αναζητεί επειδή μετανοήσαμε. Μετανοούμε επειδή Εκείνος ήδη μας αναζητεί.

Το λυχνάρι που ανάβει η γυναίκα είναι εικόνα του φωτός της θείας χάριτος. Το σκούπισμα του σπιτιού είναι η επιμονή της πρόνοιας. Το «ἕως οὗ εὕρῃ» φανερώνει την ακατάπαυστη βούληση του Θεού να μη χαθεί κανένα από τα πλάσματά Του. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τονίζει ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει το έργο των χειρών Του. Η εικόνα Του μέσα στον άνθρωπο μπορεί να θαμπώσει, αλλά δεν καταστρέφεται.

Όταν η δραχμή ευρίσκεται, δεν υπάρχει ψυχρή αποδοχή. Υπάρχει χαρά. Συγκαλεί φίλες και γειτόνισσες. Ο Κύριος ερμηνεύει ο ίδιος το γεγονός. Χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων για έναν αμαρτωλό που μετανοεί. Όχι απλή ανοχή. Όχι διστακτική συγχώρηση. Χαρά.

Η Εκκλησία ζει από αυτή τη χαρά. Η μετάνοια δεν είναι εξευτελισμός. Είναι αποκατάσταση. Δεν είναι μνήμη της πτώσεως. Είναι μνήμη της αγάπης. Η θρησκευτική τυπολατρία μπορεί να κρατά λογαριασμούς. Η χάρη αποκαθιστά πρόσωπα. Δεν εστιάζει στο πόσο έπεσε ο άνθρωπος, αλλά στο πόσο ποθεί να τον επαναφέρει.

Η παραβολή όμως δεν αφορά μόνο τη θεία ενέργεια. Αφορά και τη δική μας ευθύνη. Αν ο Θεός αναζητεί με τόση επιμέλεια, καλούμαστε και εμείς να αναζητούμε Εκείνον με προσοχή και διάκριση. Όχι επιπόλαια. Όχι περισπασμένα. Με νήψη και σταθερότητα. Η μετάνοια είναι συνεχής στροφή του νου προς τον Θεό. Είναι απόφαση ζωής.

Και ακόμη περισσότερο, αν κάποτε υπήρξαμε η δραχμή που αναζητήθηκε, τότε δεν έχουμε δικαίωμα να θεωρούμε κανέναν χαμένο οριστικά. Η αγάπη που λάβαμε γίνεται κλήση να αγαπήσουμε. Η φιλανθρωπία που μας σήκωσε γίνεται υποχρέωση να μη σκληρύνουμε απέναντι στον αδελφό.

Ο Θεός δεν είναι αδιάφορος με τις ψυχές. Δεν αντικαθιστά. Δεν διαγράφει. Δεν εγκαταλείπει. Αναζητεί, φωτίζει, καθαρίζει, ευρίσκει και χαίρεται. Αυτή είναι η θεολογία της παραβολής. Αυτή είναι η παρηγοριά του Ευαγγελίου.

Όσο υπάρχει μετάνοια, υπάρχει χαρά. Όσο υπάρχει αναζήτηση, υπάρχει ελπίδα. Και όσο η λυχνία της χάριτος μένει αναμμένη μέσα στην Εκκλησία, κανένα νόμισμα δεν είναι οριστικά χαμένο.

Ο Θεός που σκύβει μέσα στη σκόνη για να σε βρει, είναι ο ίδιος που σε καλεί να σταθείς στο φως της παρουσίας Του.

Η χαρά του Ουρανού δεν σιωπά για τον έναν που επιστρέφει.

Χαρά γίνεται στον Ουρανό όταν μία ψυχή επιστρέφει στην αγκαλιά του Θεού.

#Μετάνοια #Χάρη #ΠαραβολήΤηςΔραχμής #ΟρθόδοξηΘεολογία #Ευαγγέλιο #filoiesfigmenou #Repentance #Grace #OrthodoxTheology #Gospel #Покаяние #Благодать #Православие