Η ταπείνωση της προσφοράς και ο πειρασμός της εξουσίας

Η ταπείνωση της προσφοράς και ο πειρασμός της εξουσίας

«Όταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμίν, λέγετε ότι δούλοι αχρείοί εσμεν· ότι ο ωφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν». Ο λόγος του Κυρίου θέτει το μέτρο της πνευματικής στάσεως απέναντι σε κάθε έργο, ακόμη και στο έργο της δωρεάς. Η Εκκλησία πάντοτε ευλογεί την προσφορά. Την θεωρεί καρπό πίστεως και αγάπης. Όμως η προσφορά παύει να είναι θυσία όταν μετατρέπεται σε μέσο επιβολής και επιρροής.

Στην ζωή των μοναστηριών και των ενοριών εμφανίζεται συχνά ένας λεπτός αλλά επικίνδυνος πειρασμός. Ορισμένοι δωρητές, έχοντας προσφέρει χρήματα ή υλικά αγαθά, θεωρούν ότι δικαιούνται ιδιαίτερη μεταχείριση, πρώτο λόγο στις αποφάσεις, προτεραιότητα στην τιμή και στην προβολή. Επιθυμούν να επηρεάζουν την διοίκηση, τις κινήσεις των μοναχών, την ποιμαντική στάση του ιερέως. Η χορηγία γίνεται τότε εργαλείο ισχύος και όχι διακονίας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η ελεημοσύνη πρέπει να γίνεται «εν κρυπτώ», ώστε να μην μετατρέπεται σε θέατρο κενοδοξίας. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής επισημαίνει ότι κάθε αγαθό έργο που συνοδεύεται από υπερηφάνεια χάνει την πνευματική του αξία, διότι η ρίζα του δεν είναι πλέον η αγάπη αλλά η φιλαυτία. Όταν ο δωρητής απαιτεί τιμές, όταν ζητεί να φαίνεται πρώτος λόγω των χρημάτων του, τότε η πράξη του μετακινείται από τον χώρο της θυσίας στον χώρο της συναλλαγής.

Η Εκκλησία δεν διοικείται με οικονομικά κριτήρια αλλά με πνευματική διάκριση. Η διοίκηση ενός μοναστηριού ή μιας ενορίας δεν μπορεί να καθορίζεται από εκείνον που προσφέρει τα περισσότερα, αλλά από εκείνον που φέρει την ευθύνη της ποιμαντικής και της πνευματικής ζωής. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος υπογραμμίζει την σημασία της υπακοής και της τάξεως μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Η ανατροπή αυτής της τάξεως, έστω και με πρόσχημα την προσφορά, δημιουργεί σύγχυση και πνευματική φθορά.

Υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος. Όταν οι ποιμένες υποκύπτουν σε πιέσεις οικονομικής φύσεως, όταν σιωπούν μπροστά στην αλαζονεία του πλούτου, τότε τραυματίζεται η αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο Κύριος δεν έδωσε την πρώτη θέση στους εύπορους αλλά στους ταπεινούς. Η χήρα με τα δύο λεπτά προσέφερε περισσότερα από όλους, διότι έδωσε από το υστέρημά της και χωρίς απαίτηση ανταλλάγματος.

Η υγιής εκκλησιαστική συνείδηση καλεί τον δωρητή να προσφέρει με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, όχι με διάθεση κυριαρχίας. Καλεί τον ποιμένα να διαφυλάσσει την ελευθερία της Εκκλησίας, χωρίς φόβο και χωρίς προσωποληψία. Η αληθινή τιμή μέσα στο σώμα του Χριστού δεν απονέμεται με βάση το ποσό της δωρεάς αλλά με βάση το μέτρο της ταπεινώσεως.

Όταν η προσφορά γίνεται σιωπηλή ευχαριστία και όχι διαβατήριο εξουσίας, τότε ευλογείται. Όταν η χορηγία συνοδεύεται από απαίτηση πρώτου λόγου, τότε μετατρέπεται σε πνευματική δοκιμασία. Η Εκκλησία πορεύεται με το ήθος του Σταυρού, όχι με το ήθος της κοσμικής προβολής. Και εκείνος που προσφέρει αληθινά, χαίρεται να μένει αφανής, διότι γνωρίζει ότι ο Πατέρας ο βλέπων εν τω κρυπτώ θα ανταποδώσει.

Η προσφορά που γεννιέται από ταπείνωση σώζει. Η προσφορά που γεννιέται από αλαζονεία διχάζει. Ας ζητούμε όλοι καρδιά καθαρή, ώστε ό,τι δίνουμε να είναι ευωδία ενώπιον του Θεού και όχι αφορμή σκανδάλου μέσα στην Εκκλησία.

Η αληθινή δωρεά δεν ζητεί θρόνο αλλά συγχώρηση και ευλογία.

#δωρεά #ταπείνωση #εκκλησία #μοναστήρι #πνευματικήδιάκριση #donation #humility #churchlife #spiritualdiscernment #православие #смирение #церковь #filoiesfigmenou