ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΕΙΡΗΝΗΣ. Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ.

ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΕΙΡΗΝΗΣ. Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ.

Δεν συζητάμε με τον εχθρό όταν γνωρίζουμε τον απώτερο σκοπό του. Η ιστορία του Γένους μας δεν γράφτηκε με διαπραγματεύσεις υποταγής, αλλά με ομολογία αλήθειας, θυσία και σταυρική αντοχή. Κάθε φορά που ο τόπος σώθηκε, σώθηκε γιατί κάποιοι αρνήθηκαν να ανταλλάξουν την ελευθερία με την ησυχία, την πίστη με την ασφάλεια, την πατρίδα με πρόσκαιρα οφέλη. Η ειρήνη που θεμελιώνεται στην παραχώρηση της κυριαρχίας δεν είναι ειρήνη, αλλά πρόλογος δουλείας. Το γνωρίζει καλά η μνήμη των αιώνων, το μαρτυρούν τα κόκκαλα των προγόνων, το ψιθυρίζει η γη που ποτίστηκε με αίμα.

Η φιλοπατρία της Εκκλησίας δεν είναι κοσμικό πάθος, αλλά ευχαριστιακή ευθύνη. Πατρίδα και Ορθοδοξία συμπορεύτηκαν όχι ως ιδεολογικό σχήμα, αλλά ως τρόπος ζωής. Όταν ο λαός έμεινε πιστός, κράτησε όρθια τα σύνορα της ψυχής και μαζί τα σύνορα της γης. Όταν παραδόθηκε στη διπλωματία του φόβου, πλήρωσε με σκλαβιά. Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μιλούσε καθαρά για την πίστη που φυλάει το Γένος και για την παιδεία που ελευθερώνει, όχι για συμφωνίες που αδειάζουν την καρδιά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θύμιζε ότι η αλήθεια δεν μετριέται με πλειοψηφίες ούτε με ισορροπίες συμφερόντων, αλλά με ομολογία μέχρι τέλους. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έλεγε πως καλύτερα έντιμη σύγκρουση παρά ειρήνη χωρίς Θεό.

Η Εκκλησία δεν ευλογεί την προδοσία στο όνομα μιας ψεύτικης ειρήνης. Δεν βαπτίζει τον φόβο ως σύνεση ούτε την υποχώρηση ως διάκριση. Η ακαινοτόμητη πίστη των Αγίων Πατέρων είναι η πίστη της ακρίβειας και της θυσίας, όχι των εκπτώσεων. Είναι η πίστη που κρατά το ναι ναι και το ου ου, που δεν συγχέει το φως με το σκοτάδι, που δεν συνομιλεί με το ψεύδος όταν αυτό απαιτεί την παραχώρηση της αλήθειας. Ο απόστολος Παύλος προειδοποιεί ότι ειρήνη και ασφάλεια χωρίς αλήθεια γεννούν αιφνίδιο όλεθρο. Ο ψαλμωδός ομολογεί ότι άλλοι εμπιστεύονται άρματα και ίππους, εμείς όμως το όνομα του Κυρίου. Αυτή η εμπιστοσύνη δεν αναιρεί την ευθύνη του λαού να φυλάττει όσα του παραδόθηκαν.

Σε καιρό ειρήνης δοκιμάζεται η ανδρεία περισσότερο από τον πόλεμο. Τότε η προδοσία φορεί καθαρά ρούχα και μιλά για πρόοδο, ενώ ζητά σιωπή και παράδοση. Τότε η Εκκλησία καλείται να μιλήσει όχι κομματικά αλλά προφητικά, όχι με κραυγές αλλά με αλήθεια. Να θυμίσει ότι η πατρίδα δεν είναι εμπόρευμα και η κυριαρχία δεν χαρίζεται. Να καλέσει τα παιδιά της σε μετάνοια, νηφαλιότητα και ομολογία, γιατί μόνο ένας λαός που στέκεται όρθιος πνευματικά μπορεί να σταθεί όρθιος και ιστορικά.

Η κατάληξη είναι καθαρή και απαιτητική. Δεν συζητάμε με τον εχθρό όταν γνωρίζουμε τον σκοπό του, γιατί η συζήτηση τότε γίνεται συνενοχή. Φυλάμε την πίστη ακέραιη, την πατρίδα αδιαπραγμάτευτη και την αλήθεια αδιαίρετη. Έτσι πορεύτηκαν οι Άγιοι, έτσι σώθηκε το Γένος, έτσι θα σταθούμε κι εμείς αν θέλουμε να λεγόμαστε ελεύθεροι.

Η μνήμη των προγόνων και η ευθύνη των παιδιών μας απαιτούν ομολογία χωρίς φόβο.