Κυριακή του Ασώτου... Η επιστροφή του Μελέτιου.

Κυριακή του Ασώτου...

Η επιστροφή του Μελέτιου.

Σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι ζούσε ο μοναχός Μελέτιος. Ήταν νέος, εργατικός, εξαιρετικός ψάλτης, μα και πάρα πολύ δραστήριος και υπεύθυνος σε διάφορα διακονήματα. Ό,τι του ανέθεταν το έκανε με προθυμία και ακρίβεια. Ήταν από εκείνους που προλαβαίνουν πριν τους ζητηθεί και που σιωπηλά σηκώνουν βάρη χωρίς να φαίνονται. Όμως σιγά σιγά ένας ύπουλος λογισμός άρχισε να φυτρώνει στην καρδιά του. Είμαι καλύτερος από τους άλλους.

Και τότε άλλαξε ο τρόπος που έβλεπε τα πάντα. Οι αδελφοί του τού φαίνονταν αμελείς, ο Γέροντάς του υπερβολικά αυστηρός, οι κανόνες της μονής δεσμά. Η καρδιά του έγινε άσωτη πολύ πριν φύγει το σώμα του. Όπως λέει η Γραφή, «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται». Ένα βράδυ άφησε το ράσο στο κελί, φόρεσε πολιτικά ρούχα και χάθηκε στο σκοτάδι.

Για χρόνια ο Μελέτιος αναζήτησε την ευτυχία στον κόσμο. Άλλαξε πόλεις, άλλαξε δουλειές, άλλαξε πρόσωπα. Κι όμως όσο κι αν προσπαθούσε να γεμίσει την ψυχή του, το κενό έμενε ανοιχτό. Κάθε καμπάνα που άκουγε του έσφιγγε την καρδιά. Έγινε άσωτος της ελευθερίας και δούλος των ίδιων του των επιθυμιών. Εκπληρώθηκε πάνω του ο λόγος «ἐσκόρπισεν τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως», και μαζί του γνώρισε την πικρή αλήθεια ότι η μακριά από τον Θεό ελευθερία γεννά σκλαβιά.

Ένα απόγευμα κουρασμένος και ρακένδυτος βρέθηκε έξω από μια μικρή εκκλησία την Κυριακή του Ασώτου. Μπήκε αθόρυβα και άκουσε το τροπάριο. «Της πατρώας δωρεάς διασκορπίσας τον πλούτον…». Ένιωσε πως κάθε λέξη φωτογράφιζε τη ζωή του. Είμαι ο μοναχός που πρόδωσε την υπόσχεσή του σκέφτηκε. Πώς να γυρίσω πίσω. Θα με διώξουν ως ανάξιο. Και τότε θυμήθηκε τα λόγια του ψαλμωδού. «Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει».

Ύστερα από μέρες πεζοπορίας έφτασε στο μοναστήρι. Δεν πέρασε την κεντρική πύλη. Κάθισε στα βράχια έξω από το τείχος και έκλαιγε σιωπηλά. Δεν είχε πια επιχειρήματα, μόνο μετάνοια.

Τότε άκουσε τα βήματα του Γέροντά του. Δεν κρατούσε ραβδί για τιμωρία. Κρατούσε το παλιό ράσο του Μελετίου καθαρό και διπλωμένο.

Γέροντα δεν είμαι άξιος να λέγομαι μοναχός σου ψιθύρισε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.

Παιδί μου απάντησε ο Γέροντας κάθε μέρα που έλειπες άφηνα την πύλη ξεκλείδωτη και το καντήλι στο κελί σου αναμμένο. Ο Χριστός δεν μετρά πόσο καιρό έλειψες αλλά πόση αγάπη έφερες πίσω μαζί σου.

Και τον αγκάλιασε. Δεν υπήρξαν επιπλήξεις. Μόνο η σιωπηλή χαρά της επιστροφής. Όπως στην παραβολή, «ἔτι αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη». Τότε ο άσωτος μοναχός κατάλαβε πως η μεγαλύτερη αμαρτία δεν ήταν που έφυγε, αλλά που πίστεψε πως η αγκαλιά του Θεού έχει όρια.

Ο άσωτος δεν είναι μόνο εκείνος που φεύγει σωματικά. Άσωτος γίνεται πρώτα η καρδιά, όταν γεννηθεί μέσα της η σύγκριση, η αυτάρκεια και η υπερηφάνεια. Εκεί ξεκινά η πτώση. Εκεί χάνεται η ειρήνη. Η επιστροφή δεν αρχίζει από τα πόδια αλλά από τη συντριβή.

Όσο χαμηλά κι αν πέσει ο άνθρωπος, ένα βήμα μετάνοιας αρκεί για να κινηθεί ο ουρανός. Η Εκκλησία δεν είναι δικαστήριο αλλά θεραπευτήριο. Ο πνευματικός πατέρας δεν στέκεται ως κριτής αλλά ως εικόνα του Πατέρα. Το ράσο που δίνεται ξανά δεν είναι έπαθλο, είναι μαρτυρία ότι η κλήση δεν ανακαλείται.

 Να φοβόμαστε περισσότερο τον λογισμό της υπεροχής παρά τις πτώσεις. Να γνωρίζουμε πως κάθε φορά που απομακρυνόμαστε, η πύλη μένει ξεκλείδωτη και το καντήλι αναμμένο. Να μην καθυστερούμε την επιστροφή από ντροπή. Η ντροπή δεν σώζει. Η ταπείνωση σώζει.

Το μήνυμα της Κυριακής του Ασώτου δεν είναι ότι πρέπει να είμαστε τέλειοι, αλλά ότι πρέπει να επιστρέφουμε. Όχι με δικαιολογίες, αλλά με συντριβή. Και τότε θα δούμε πως ο Θεός δεν μας υποδέχεται ως δούλους, αλλά ως παιδιά.

Αφιερώνεται σε κάθε ψυχή που κουράστηκε, σε κάθε καρδιά που νόμισε πως χάθηκε ο δρόμος, σε κάθε άνθρωπο που φοβάται να γυρίσει. Η αγκαλιά του Πατέρα παραμένει ανοιχτή.

Κυριακή του Ασώτου. Η ημέρα που θυμόμαστε πως το σπίτι μας δεν είναι οι επιτυχίες μας, αλλά το έλεος.

Κυριακή του Ασώτου. Η επιστροφή δεν είναι ντροπή. Είναι ανάσταση.

Η επιστροφή του ασώτου δεν είναι ιστορία του χθες. Είναι η καθημερινή πρόσκληση του Θεού προς τον καθένα μας.