Το μεγάλο Θαύμα. Το καντήλι που αντί για λάδι είχε νερό

Το μεγάλο Θαύμα. Το καντήλι που αντί για λάδι είχε νερό

Σε χρόνια βαριά και σκοτεινά, όταν ο πόλεμος και η πείνα λύγιζαν τη ρωσική γη, στην Ιερά Μονή του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ ζούσε μια μοναχή απλή και αθόρυβη, η Μακρίνα. Δεν είχε φωνή για την ψαλμωδία ούτε τέχνη στο εργόχειρο. Το διακόνημά της ήταν το πιο ταπεινό και όμως το πιο φωτεινό. Να ανάβει τα καντήλια. Να κρατά άσβεστο το φως μπροστά στον Θεό και την Παναγία.

Ήρθε όμως καιρός στέρησης. Το λάδι τελείωσε, οι αποθήκες άδειασαν και οι ανάγκες των ασθενών και των προσφύγων έγιναν πιο επιτακτικές από κάθε άλλη φροντίδα. Με πόνο καρδιάς η Ηγουμένη ανακοίνωσε πως τα καντήλια στο Καθολικό θα έμεναν σβηστά, ώστε το ελάχιστο λάδι να φυλαχθεί για εκείνους που υπέφεραν περισσότερο. Τότε η καρδιά της Μακρίνας σκοτείνιασε. Πώς να μείνει το σπίτι της Παναγίας χωρίς φως, όταν Εκείνη είναι το Φως που φώτισε τον κόσμο.

Τη νύχτα εκείνη στάθηκε μόνη μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν είχε λάδι να προσφέρει, είχε όμως δάκρυα και πίστη. Καθάρισε το άδειο καντήλι με ευλάβεια και έβαλε μέσα λίγο νερό από την πηγή της μονής. Και με λόγια απλά, βγαλμένα από τα βάθη της καρδιάς, παρακάλεσε τον Χριστό, Εκείνον που στην Κανά της Γαλιλαίας μετέβαλε το νερό σε οίνο, να μεταβάλει και τούτο το νερό σε φως, για να μη μείνει σκοτεινό το σπίτι Του. Θυμήθηκε τον λόγο της Γραφής ότι ο Θεός είναι φως και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστι ουδεμία και άγγιξε το φυτίλι με χέρι τρεμάμενο.

Τότε άναψε φλόγα γαλήνια και σταθερή, πάνω σε καθαρό νερό. Όχι φλόγα θορυβώδη, αλλά ήσυχη, σαν προσευχή που έγινε ορατή. Και το καντήλι της Παναγίας έφεγγε ημέρες πολλές, ενώ όλα τα άλλα στο Καθολικό έμεναν σβηστά. Οι μοναχές απορούσαν, η σιωπή γινόταν ερώτημα. Όταν η Ηγουμένη κάλεσε τη Μακρίνα για να ελέγξει αν υπήρξε ανυπακοή, στάθηκαν μαζί μπροστά στο καντήλι και είδαν το θαύμα. Το φυτίλι έκαιγε πάνω σε καθαρό νερό, χωρίς λάδι.

Η Μακρίνα έπεσε στα γόνατα ζητώντας συγχώρεση που τόλμησε να ανάψει καντήλι χωρίς ευλογία. Τότε η Ηγουμένη τη σήκωσε και, με λόγο γεμάτο διάκριση, ομολόγησε ότι η υπακοή της στον Θεό της Αγάπης στάθηκε ανώτερη από την ανθρώπινη εντολή. Εκεί φανερώθηκε ότι ο Κύριος δεν ζητά από τον άνθρωπο όσα δεν έχει, αλλά όσα μπορεί να προσφέρει. Μια καρδιά συντετριμμένη, μια πίστη ζωντανή, μια προσευχή ταπεινή. Γιατί ο Θεός δύναται εκ των μη όντων τα όντα καλέσαι και εκεί όπου η ανθρώπινη λογική βλέπει αδιέξοδο, η θεία χάρη ανοίγει δρόμο.

Το θαύμα αυτό δεν έγινε για να δοξαστεί άνθρωπος, αλλά για να φανερωθεί ότι το φως του Θεού δεν εξαρτάται από το λάδι, αλλά από την πίστη. Και ότι η Παναγία δεν μένει ποτέ στο σκοτάδι, όταν υπάρχει έστω και μία ψυχή που Της προσφέρει ό,τι έχει, ακόμη κι αν αυτό είναι μόνο νερό και δάκρυα.

Καντήλι αναμμένο μέσα στη στέρηση, φως πίστης που δεν σβήνει όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν.