Ο Ζακχαίος και το θαύμα της αλλοίωσης της καρδιάς

Ο Ζακχαίος και το θαύμα της αλλοίωσης της καρδιάς

Ο Ζακχαίος υπήρξε αρχιτελώνης, άνθρωπος ισχυρός και πλούσιος, ενταγμένος σε ένα σύστημα που του επέτρεπε να αδικεί νόμιμα. Είχε όλα όσα ο κόσμος θεωρεί επιτυχία, χρήματα, εξουσία, ασφάλεια. Κι όμως, μέσα του υπήρχε ένα κενό, μια σιωπηλή έλλειψη που δεν την κάλυπτε καμία απόλαυση. Αυτή η εσωτερική ανεπάρκεια έγινε η αρχή της αναζήτησης, γιατί η ψυχή, όταν πεινά, δεν χορταίνει με υλικά αγαθά.

Όταν έμαθε πως ο Χριστός θα περνούσε από την περιοχή του, δεν έμεινε αδιάφορος. Παρά το πλήθος και το μικρό του ανάστημα, ανέβηκε στη συκομουριά χωρίς να λογαριάσει τη γελοιοποίηση ή την κρίση των άλλων. Η πράξη αυτή, απλή και ταπεινή, αποκαλύπτει μια βαθιά αλήθεια της πνευματικής ζωής. Όποιος θέλει πραγματικά να δει τον Χριστό, πρέπει πρώτα να υπερβεί τον φόβο του κόσμου και το βάρος του τι θα πουν οι άνθρωποι. Η συκομουριά γίνεται έτσι σύμβολο της ταπείνωσης που προηγείται της θείας συνάντησης.

Το βλέμμα του Χριστού στράφηκε προς τον Ζακχαίο πριν ακόμη εκείνος μιλήσει. Αυτό φανερώνει πως ο Θεός προλαβαίνει την ανθρώπινη κίνηση, ανταποκρίνεται στην ειλικρινή διάθεση της καρδιάς και βρίσκει τρόπο να πλησιάσει όποιον Τον αναζητά αληθινά. Η πρόσκληση να κατέβει και να Τον υποδεχθεί στο σπίτι του δεν είναι απλώς μια κοινωνική επίσκεψη, αλλά είσοδος του Χριστού στην εσωτερική ζωή του ανθρώπου.

Το Ευαγγέλιο σιωπά για τα λόγια του Χριστού μέσα στο σπίτι του Ζακχαίου και καταγράφει μόνο τα λόγια του ίδιου. Αυτή η σιωπή δεν είναι κενό, αλλά μυστήριο. Δηλώνει πως η μεταμόρφωση της καρδιάς δεν εξηγείται με λογικά σχήματα. Ο Ζακχαίος αλλάζει εκ των έσω, μετανοεί έμπρακτα και αποφασίζει όχι μόνο να διορθώσει το παρελθόν του, αλλά να αποκαταστήσει την αδικία επιστρέφοντας τετραπλάσια όσα είχε αφαιρέσει. Η μετάνοια εδώ δεν είναι συναίσθημα, αλλά πράξη δικαιοσύνης.

Η απόφασή του να δώσει τη μισή περιουσία του στους φτωχούς φανερώνει ότι η αληθινή ελεημοσύνη προϋποθέτει καθαρά χέρια και καθαρή συνείδηση. Δεν αρκεί να δίνεις, αν προηγουμένως δεν έχεις επιστρέψει όσα άδικα πήρες. Έτσι, ο πλούσιος γίνεται φτωχός, όχι από εξαναγκασμό, αλλά από ελευθερία, και η φτώχεια αυτή γίνεται πλούτος ψυχής.

Η παράδοση που μιλά για τη φροντίδα του Ζακχαίου προς τη συκομουριά, την οποία πότιζε με κόπο ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, αποκαλύπτει μια ακόμη πτυχή της μεταμορφωμένης του καρδιάς. Η ευγνωμοσύνη δεν περιορίζεται μόνο προς τον Θεό, αλλά απλώνεται σε κάθε τι που στάθηκε αφορμή σωτηρίας. Ο άνθρωπος που συνάντησε τον Χριστό μαθαίνει να τιμά, να θυμάται και να ευχαριστεί.

Αργότερα, ο Ζακχαίος έγινε επίσκοπος Ιεροσολύμων, μα η ουσία της ζωής του δεν βρίσκεται στο αξίωμα, αλλά στη στιγμή που τόλμησε να ανέβει σε ένα δέντρο για να δει τον Χριστό. Εκείνη η στιγμή δείχνει και σε εμάς ότι η σωτηρία αρχίζει από μια εσωτερική κίνηση, από τη γενναία απόφαση να αφήσουμε τον κόσμο λίγο πιο κάτω και να υψώσουμε την καρδιά προς τον Θεό.

Μια μικρή συκομουριά μπορεί να γίνει αρχή αιωνιότητας, όταν ο άνθρωπος τολμά να ταπεινωθεί για να δει το φως.

Η συνάντηση του ανθρώπου με τον Χριστό δεν αλλάζει απλώς τη συμπεριφορά, αλλά μεταμορφώνει ολόκληρη τη ζωή.

#Ζακχαίος #Μετάνοια #Ταπείνωση #Ευαγγέλιο #ΠνευματικήΖωή #Μεταμόρφωση #ΟρθόδοξηΠίστη #ChristianLife

#filoiesfigmenou