Ἡ εὐχαριστία ποὺ δὲν ἐξαντλεῖται

Ἡ εὐχαριστία ποὺ δὲν ἐξαντλεῖται

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος στέκεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μὲ προσευχή, δὲν προσέρχεται ὡς ἴσος πρὸς ἴσον, οὔτε ὡς ἀνταποδότης ὀφειλῆς, ἀλλὰ ὡς τέκνο ποὺ ἀναγνωρίζει ὅτι τὰ πάντα τοῦ ἐχαρίσθησαν. Ἡ εὐχαριστία δὲν εἶναι μία πράξη εὐγενείας, ἀλλὰ ὁ φυσικὸς ἀναστεναγμὸς τῆς ψυχῆς ποὺ συναισθάνεται τὴν ἀβυσσαλέα διαφορά μεταξὺ τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνθρώπινης δυνατότητος νὰ ἀνταποδώσει.

Ὁ μὲ λόγο φωτισμένο καὶ βαθύ, φανερώνει ὅτι ὁλόκληρη ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μία συνεχὴς εὐεργεσία. Τὸ παρελθὸν μαρτυρεῖ τὴ δημιουργία, τὸ παρὸν τὴ διατήρηση, τὸ μέλλον τὴν ἐλπίδα. Ἀκόμη καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος ἀφιέρωνε ὅλη τὴν πορεία τῆς ζωῆς του σὲ εὐχαριστία καὶ προσευχή, θὰ βρισκόταν πάλιν στὴν ἀρχὴ τοῦ χρέους, ὡς ἐὰν μόλις εἶχε ξεκινήσει. Ἡ εὐγνωμοσύνη δὲν ἐξοφλεῖ τὸ δῶρο, ἀλλὰ ἀποκαλύπτει τὴν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ μέγεθος τῆς θείας φιλανθρωπίας.

Ὅλα ὅσα βλέπει ὁ ἄνθρωπος καὶ ὅσα ζεῖ, ἡ γῆ ποὺ πατᾶ, ὁ οὐρανὸς ποὺ τὸν σκεπάζει, ὁ ἥλιος ποὺ φωτίζει τὴν ὁδὸ του, τὸ νερὸ ποὺ ζωογονεῖ τὴν κτίση, ἡ ζωή καὶ ἡ νόηση ποὺ ἐνεφυσήθηκαν στὸν πηλό, εἶναι φωνὲς ποὺ καλούν σὲ δοξολογία. Καὶ πέρα ἀπὸ τὴν κτίση, ὑπάρχει ἡ ἀκόμη μεγαλύτερη δωρεά, ἡ ἀποκατάσταση τῆς θείας εἰκόνας, ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν πτώση πρὸς τὴν ἀρχαία μακαριότητα. Ἐκεῖ ἡ εὐχαριστία παύει νὰ εἶναι λόγος καὶ γίνεται στάση ζωῆς.

Κι ὅμως, ὁ ἄνθρωπος, δεμένος στὸ πρόσκαιρο καὶ στὸ ὑλικό, λησμονεῖ τὰ ἀληθινὰ ἀγαθά. Ἡ μνήμη καὶ ἡ ἐπιθυμία του ἐξαντλοῦνται στὸ περισσότερο, στὴν τιμή, στὴν δόξα, στὴν ὕλη, ἐνῶ ἡ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ περιορίζεται σὲ ἐλάχιστο χρόνο, συχνὰ σὲ μία τυπικὴ ἀναφορά. Ἐὰν ὅμως ὁ νοῦς ἐγρηγοροῦσε καὶ συλλογιζόταν τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἡ εὐχαριστία θὰ γινόταν ἀδιάλειπτη προσευχή, ἀναπνοὴ τῆς ψυχῆς καὶ σιωπηλὴ δοξολογία.

Ἡ προσευχὴ τῆς εὐχαριστίας διδάσκει ταπείνωση, γεννᾷ διάκριση καὶ ἀνοίγει τὴν καρδιὰ στὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος εὐχαριστεῖ, μαθαίνει νὰ ζεῖ ὄχι ὡς κύριος τῶν πραγμάτων, ἀλλὰ ὡς διαχειριστὴς δωρεῶν, προσμένοντας μὲ ἐλπίδα τὰ μέλλοντα καὶ ἀναπαυόμενος στὴ φιλανθρωπία Ἐκείνου ποὺ τὰ πάντα χαρίζει.

Ἀς μὴν ἀφήνουμε, λοιπόν, τὴν εὐχαριστία γιὰ τὸ τέλος τῆς ἡμέρας ἢ γιὰ στιγμὲς ἀνάγκης. Ἀς τὴν κάνουμε ἀρχὴ καὶ δρόμο, ὥστε ἡ ζωή μας νὰ μεταμορφωθεῖ σὲ ζωντανὴ προσευχή.

Ἡ εὐχαριστία εἶναι ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν καθημερινὴ ζωή.