Το καντήλι που δεν έσβησε

Το καντήλι που δεν έσβησε

Ψηλά στο βουνό, εκεί όπου ο λόγος λιγοστεύει και η σιωπή γίνεται προσευχή, στεκόταν ένα μικρό μοναστήρι. Μπροστά στην εικόνα του Χριστού έκαιγε ένα παλιό καντήλι. Το λάδι του λιγοστό, το φυτίλι φθαρμένο, το γυαλί ραγισμένο από τα χρόνια και τις αγρυπνίες. Κι όμως, μέσα στην αδυναμία του, το φως του έμενε ζωντανό, ταπεινό και σταθερό, σαν ανάσα ψυχής που δεν ζητά να φανεί.

Ένα βράδυ, ο άνεμος κατέβηκε άγριος από τις κορφές. Οι μοναχοί έκλεισαν πόρτες και παράθυρα, μα ο αέρας έβρισκε χαραμάδες, όπως βρίσκει πάντα δρόμο ο πειρασμός. Ένας νέος μοναχός πλησίασε με φόβο το καντήλι και ψιθύρισε στον γέροντα πως το φως θα σβήσει, γιατί είναι αδύναμο. Εκείνος χαμογέλασε ήρεμα, με το χαμόγελο εκείνο που γεννιέται μόνο από εμπιστοσύνη, και του είπε πως δεν στέκεται όρθιο επειδή είναι δυνατό, αλλά επειδή είναι αφιερωμένο.

Η νύχτα προχώρησε. Σε άλλα μέρη, άλλα καντήλια έσβησαν. Το παλιό όμως έμενε αναμμένο. Όχι με φλόγα μεγάλη και θορυβώδη, αλλά με φως σταθερό, σαν καρδιά που προσεύχεται αθόρυβα. Και καθώς οι ώρες περνούσαν, ο νέος μοναχός ένιωθε πως κάτι μέσα του μάθαινε χωρίς λόγια.

Το πρωί, με το πρώτο φως, ρώτησε πώς άντεξε. Ο γέροντας του αποκρίθηκε πως ό,τι καίγεται για τον εαυτό του σβήνει, ενώ ό,τι καίγεται ενώπιον του Θεού, το φυλά ο Θεός. Η πίστη, του είπε, δεν νικά τον άνεμο με δύναμη, αλλά με ταπείνωση. Και συνέχισε λέγοντας πως έτσι είναι και η ψυχή· όταν στηρίζεται στις δικές της αντοχές κουράζεται, μα όταν ακουμπά στη χάρη φωτίζει ακόμη κι όταν τρέμει.

Ύστερα σώπασε για λίγο και πρόσθεσε πως κάθε άνθρωπος είναι ένα καντήλι. Άλλος νέο, άλλος παλιό, άλλος με ραγίσματα και πληγές. Δεν μετρά το λάδι που φαίνεται, ούτε η φλόγα που εντυπωσιάζει, αλλά σε ποιον είναι αφιερωμένο το φως. Όταν η καρδιά στέκεται μπροστά στον Θεό με εμπιστοσύνη και υπακοή, τότε ακόμη και οι άνεμοι γίνονται φύλακες και όχι εχθροί.

Η ιστορία αυτή αφήνει μέσα της μια σιωπηλή νουθεσία. Να μη φοβάσαι την αδυναμία σου. Να μη μετράς την πίστη με το μέγεθος της φλόγας, αλλά με τη σταθερότητα της αφιέρωσης. Εκεί όπου υπάρχει ταπείνωση, εκεί κατοικεί η χάρη και το φως δεν σβήνει.

Αφιερωμένο σε κάθε ψυχή που νιώθει ραγισμένη, μα επιμένει να στέκεται μπροστά στον Θεό με ελπίδα.

Σιωπηλό φως που αντέχει στους ανέμους, εκεί όπου η ταπείνωση γίνεται δύναμη και η πίστη ανασαίνει.