Οι άνθρωποι που βαστούν την ειρήνη και λιώνουν σιωπηλά

Οι άνθρωποι που βαστούν την ειρήνη και λιώνουν σιωπηλά

Υπάρχουν άνθρωποι που κουράζονται περισσότερο από όλους, όχι γιατί φωνάζουν, αλλά γιατί σωπαίνουν. Είναι εκείνοι που κρατούν ισορροπίες, που στέκονται ανάμεσα σε ψυχές ταραγμένες και προσπαθούν να μη σπάσει τίποτα. Παλεύουν να μη ξεφύγει μια κατάσταση, να μη πληγωθεί κανείς, να μη γίνει η ένταση πληγή μόνιμη. Σκέφτονται δυο και τρεις φορές, όχι για τον εαυτό τους, αλλά για όλους, και καταπίνουν λόγια, συναισθήματα και πόνους στο όνομα της ειρήνης. Αυτή η στάση δεν είναι εύκολη, ούτε ανώδυνη. Είναι καθημερινή φθορά.

Αυτοί οι άνθρωποι πονάνε, αλλά δεν το δείχνουν. Κουράζονται, αλλά συνεχίζουν. Δέχονται προσβολές, παρεξηγήσεις και αδικίες, και όμως δεν ανταποδίδουν. Όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά γιατί φοβούνται μήπως πληγώσουν περισσότερο από όσο ήδη πονά ο άλλος. Κρατούν μέσα τους τη φωτιά, για να μη γίνει φωτιά γύρω τους. Και αυτή η σιωπή, όταν είναι καρπός αγάπης, γίνεται σταυρός βαρύς.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μίλησαν καθαρά γι’ αυτή την οδό, χωρίς εξιδανικεύσεις. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει πως άνθρωπος ειρηνικός είναι εκείνος που δέχεται την αδικία και δεν τη μεταδίδει. Υπομένει, όχι από αδυναμία, αλλά από πνευματική δύναμη. Καίγεται εσωτερικά, αλλά δεν καίει τους άλλους. Αυτή η στάση απαιτεί καρδιά δουλεμένη, καρδιά που έχει μάθει να θυσιάζεται χωρίς να ζητά δικαίωση.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι μεγαλύτερη ανδρεία δείχνει εκείνος που νικά τον εαυτό του, παρά εκείνος που νικά τον άλλον. Η αυτοσυγκράτηση, η μακροθυμία και η σιωπή είναι μορφές πνευματικού μαρτυρίου. Δεν φαίνονται, δεν χειροκροτούνται, αλλά αφήνουν βαθιά ίχνη στην ψυχή. Γι’ αυτό και όσοι κρατούν ισορροπίες συχνά θεωρούνται δεδομένοι. Οι άνθρωποι συνηθίζουν την παρουσία τους, όπως συνηθίζουν το φως, μέχρι να σβήσει.

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι κρατούν τον κόσμο όρθιο. Χωρίς αυτούς, οι σχέσεις διαλύονται, οι οικογένειες γίνονται πεδία σύγκρουσης και οι καρδιές σκληραίνουν. Είναι οι αφανείς εργάτες της ειρήνης, εκείνοι που πληρώνουν με τον εαυτό τους για να μη χαθεί η αγάπη. Ο Θεός γνωρίζει αυτόν τον κόπο, ακόμη κι όταν οι άνθρωποι δεν τον αναγνωρίζουν.

Γι’ αυτό χρειάζεται εγρήγορση. Άνοιξε τα μάτια σου και μάθε να βλέπεις εκείνους που δεν φωνάζουν. Μάθε να προσέχεις αυτούς που βαστούν ισορροπίες, να τους αγαπάς λίγο παραπάνω, να μην τους θεωρείς δεδομένους. Γιατί δεν αντέχουν επειδή δεν πονάνε, αλλά επειδή αγαπούν. Και αυτή η αγάπη, όσο κι αν κουράζει, είναι βαθιά εκκλησιαστική πράξη και σιωπηλή ομολογία πίστεως.

Να μην ξεχνάμε όσους κρατούν την ειρήνη με κόστος τον εαυτό τους. Είναι οι πιο κουρασμένοι, αλλά και οι πιο πολύτιμοι.