Ἐρώτησις πγ΄. Πόσους ἀγγέλους ἔχει γιὰ ἐπίσκεψή του ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς βαπτισμένους;

Ἐρώτησις πγ΄.

Πόσους ἀγγέλους ἔχει γιὰ ἐπίσκεψή του ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς βαπτισμένους;

Ἀπάντησις.

Ἀμέσως μόλις βαπτισθῇ ἕνας ἄνθρωπος, τοῦ ὁρίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ ἕνας ἄγγελος φύλακας καὶ ἐπιτηρητὴς τῆς ψυχῆς του. Αὐτὸς ὁ φύλακας εἶναι ἀχώριστος ἀπὸ τὴν ψυχή, ὅσο αὐτὴ βρίσκεται σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ μαζὶ μὲ τὸ σῶμά της. Τὸ ἔργο του δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ νὰ ἀντιμάχεται καὶ νὰ πολεμᾷ τοὺς πονηροὺς δαίμονες (ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀποσπάσουν ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ), παρακινῶντάς την πάντοτε πρὸς τὴν ἀρετή, τὰ καλὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα.

Ὅσο ὅμως αὐτὴ ἡ ψυχὴ εἶναι ἀδύναμη καὶ στερημένη ἀπὸ ἀρετές, τόσο καὶ ὁ πόλεμος τῶν δαιμόνων εἶναι μικρός, καὶ ἀρκεῖ μόνο ἕνας ἄγγελος νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζει, ὥστε νὰ μὴ κυριευθεῖ ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ αὐτούς. Ὅταν ὅμως ἀνδρωθεῖ καὶ δυναμώσει μὲ μεγάλες ἀρετές, τότε καὶ ὁ πόλεμος τῶν δαιμόνων γίνεται πιὸ ἰσχυρός. Καὶ, γιὰ νὰ εἰπωθεῖ ἡ ἀλήθεια, ὅλοι μαζὶ οἱ πονηροὶ δαίμονες, σὰν λυσσασμένα σκυλιά, ξεσηκώνονται ἐναντίον της καὶ βάζουν ὅλη τους τὴ δύναμη γιὰ νὰ τὴν κατακρημνίσουν.

Γι’ αὐτό, ἀπέναντι σὲ ἕνα σχεδὸν ἄπειρο πλῆθος δαιμόνων, δὲν ἀρκεῖ ἕνας μόνο ἄγγελος νὰ ἀντιστέκεται, ἀλλὰ χρειάζονται πολλοὶ ἄγγελοι γιὰ νὰ τὴν ἐπισκέπτονται καὶ νὰ τὴ φυλάσσουν ἀπὸ τὶς ἀντίθετες δυνάμεις, ἕως ὅτου βγεῖ ἀπὸ τὸ δεσμωτήριο τῆς σαρκός καὶ, μὲ μεγάλη συνοδεία καὶ παράταξη, τὴ φέρουν καὶ τὴν ἀποθέσουν στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀποστολικὴ Σαγήνη, σελ. 241, Ἐκδόσεις Βασ. Ῥηγόπουλου, 1981.

Το ἄνω κείμενο, ὅπως παραδόθηκε, μαρτυρεῖ μὲ σαφήνεια τὴν φιλάνθρωπη πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀόρατη συνοδεία ποὺ περιβάλλει τὴν ψυχὴ τοῦ βαπτισμένου ἀνθρώπου. Ἀπὸ τὴν ἱερὰ ἐκείνη στιγμή τοῦ Βαπτίσματος, ὅπου ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος ἀποθνήσκει καὶ ὁ καινὸς ἀναγεννᾶται, ἡ ψυχὴ δὲν βαδίζει πλέον μόνη της. Φυλάσσεται, νουθετεῖται, ἐνισχύεται, καὶ ὅσο προκόπτει στὴν ἀρετὴ τόσο μεγαλώνει καὶ ὁ πνευματικὸς πόλεμος, ἀλλὰ ταυτοχρόνως πληθαίνει καὶ ἡ θεία προστασία. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ ἄγγελοι δὲν ἀποσύρονται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀγωνίζεται, ἀλλὰ σπεύδουν ὅπου ὑπάρχει ταπείνωση, μετάνοια καὶ πόθος Θεοῦ, μέχρι τὴν ὥρα ποὺ ἡ ψυχὴ θὰ ἐξέλθει ἀπὸ τὸ πρόσκαιρο δεσμωτήριον τῆς σαρκός καὶ θὰ ὁδηγηθεῖ μὲ εἰρήνη στὴν αἰώνια παρηγορία.

Μὲ τὸν ἴδιο σεβασμὸ καὶ τὴν ἴδια ἀκρίβεια ἡ Ἐκκλησία φυλάττει καὶ τὴν πράξη τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ὅχι ὡς ἔθιμο ἢ συμβολικὴ πράξη, ἀλλὰ ὡς μυστήριο ζωῆς καὶ θανάτου, ταφῆς καὶ ἀναστάσεως. Ἡ τριπλὴ κατάδυση τοῦ βαπτιζομένου, καὶ ἰδίως τοῦ βρέφους, δὲν εἶναι προαιρετικὴ ἐπιλογή, οὔτε ἐξωτερικὸς τύπος. Ὁλόκληρο τὸ σῶμα ὀφείλει νὰ καταδύεται πλήρως στὸ ὕδωρ, χωρὶς νὰ μένει οὔτε τρίχα ἀβρεχτη, διότι ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος βαπτίζεται στὸν θάνατο καὶ στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ τρεῖς κανονικὲς καὶ πλήρεις καταδύσεις, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φανερώνουν τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τὴν ἀδιάσπαστη ἐνέργεια τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Ὅπου ἀλλοιώνεται ἡ πράξη, ἀσθενεῖ καὶ τὸ βίωμα. Ὅπου τηρεῖται ἡ Παράδοση ὅπως παραδόθηκε, ἐκεῖ ἀναπαύεται ἡ Χάρις. Τὸ Βάπτισμα, τελεσμένο μὲ πληρότητα καὶ φόβο Θεοῦ, σφραγίζει τὸν ἄνθρωπο ἀνεξάλειπτα καὶ τὸν παραδίδει, ἀπὸ τὴν πρώτη του ἀνάσα ἐν Χριστῷ, ὑπὸ τὴν σκέπη τῶν ἀγγέλων καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Οὐρανοῦ.