Το μικρό περιστέρι

Το Μικρό Περιστέρι 

Κάποτε, ένα μικρό περιστέρι χτύπησε το φτερό του σε μια δυνατή καταιγίδα και έπεσε στο έδαφος.

Προσπάθησε να πετάξει, μα ο πόνος δεν το άφηνε.

«Δεν θα ξαναπετάξω ποτέ», ψιθύρισε.

 «Ο ουρανός δεν είναι πια για μένα».

Έμεινε κουλουριασμένο κάτω από ένα δέντρο, ενώ η βροχή μούσκευε τα φτερά του. Κάθε φορά που άκουγε τα άλλα πουλιά να πετούν ψηλά, η καρδιά του γέμιζε θλίψη.

Ώσπου, ένα πρωινό, ένας ηλικιωμένος άνθρωπος το βρήκε στο χώμα. Το πήρε απαλά στα χέρια του, το προστάτεψε από το κρύο και του έδωσε χρόνο να δυναμώσει.

Το περιστέρι δεν θεραπεύτηκε σε μια στιγμή. Χρειάστηκαν μέρες υπομονής, φροντίδας και ξεκούρασης.Κι όταν ήρθε η ώρα, άνοιξε δειλά τα φτερά του και πέταξε ξανά.

Τότε κατάλαβε πως η πτώση του δεν ήταν το τέλος της ιστορίας του.

Ήταν απλώς μια δύσκολη σελίδα.

Έτσι είναι και η ψυχή του ανθρώπου.Κάποιες φορές πληγωνόμαστε τόσο βαθιά, που ξεχνάμε πώς είναι να ελπίζουμε. Κάνουμε λάθη, απογοητευόμαστε, απομακρυνόμαστε από όσα αγαπάμε και πιστεύουμε πως δεν μπορούμε πια να αλλάξουμε.

Μα ο Θεός δεν μας ζητά να μην πέσουμε ποτέ. Μας καλεί να σηκωθούμε, να μετανοήσουμε, να συγχωρήσουμε και να αρχίσουμε ξανά.

Η αγάπη Του δεν μας εγκαταλείπει στις πιο αδύναμες στιγμές μας. Μας περιμένει ακόμη κι όταν εμείς έχουμε πάψει να πιστεύουμε στον εαυτό μας.

Μην ντρέπεσαι για τις πληγές που κουβαλάς. Μην απελπίζεσαι για τις φορές που έπεσες.

Ακόμη κι αν σήμερα δεν έχεις τη δύναμη να πετάξεις, κάνε ένα μικρό βήμα προς το Φως.

Μια προσευχή. Ένα δάκρυ. Μια ειλικρινής μετάνοια.

Και να θυμάσαι:

Ο Θεός δεν βλέπει μόνο εκεί που βρίσκεσαι σήμερα. Βλέπει και τον άνθρωπο που, με τη χάρη Του, μπορείς να γίνεις αύριο.