ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

Ίσως ύστερα από διακόσια ή τριακόσια χρόνια να μην υπάρχει κανείς στη γη που να θυμάται τη φωνή μας, το πρόσωπό μας, τις αγωνίες μας, τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες μας. Τα πράγματα για τα οποία σήμερα χάνουμε την ειρήνη μας θα έχουν περάσει, τα σπίτια θα έχουν αλλάξει χέρια, οι φωτογραφίες ίσως θα έχουν χαθεί και άλλοι άνθρωποι θα περπατούν εκεί όπου κάποτε περπατούσαμε εμείς. Όμως για τον χριστιανό αυτή η σκέψη δεν είναι λόγος απελπισίας. Είναι πρόσκληση αφυπνίσεως.

Η Αγία Γραφή δεν μας διδάσκει ότι, επειδή ο κόσμος κάποτε θα μας ξεχάσει, η ζωή μας δεν έχει σημασία. Μας διδάσκει ακριβώς το αντίθετο. Ο κόσμος μπορεί να λησμονήσει· ο Θεός δεν λησμονεί. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να παραμείνει αιώνια στη μνήμη των ανθρώπων, αλλά για να παραμείνει αιώνια κοντά στον Θεό.

Γι’ αυτό ο ίδιος ο Χριστός μας προειδοποιεί: «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς… θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ… ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν» (Ματθ. 6,19–21). Δεν έχει λοιπόν σημασία πόσο θα μνημονεύεται το όνομά μας στη γη, αλλά αν η καρδιά μας έμαθε να κατοικεί στον ουρανό.

Και όταν ο Κύριος λέγει «μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον», δεν μας προσκαλεί σε αδιαφορία και ανευθυνότητα. Μας ελευθερώνει από την αγχώδη δουλεία ενός αύριο που δεν μας ανήκει. Να κάνουμε σήμερα το καλό που μπορούμε. Να συγχωρήσουμε σήμερα. Να μετανοήσουμε σήμερα. Να αγαπήσουμε σήμερα. Να πούμε το «συγχώρεσέ με» πριν γίνει αργά.

Ο προφήτης Δαβίδ απογυμνώνει κάθε ανθρώπινη ματαιοδοξία με λίγες λέξεις: «ἄνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει». Και αμέσως μετά ανοίγει το παράθυρο της ελπίδας: «τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος» (Ψαλμ. 102,15–17). Το άνθος περνά· το έλεος του Θεού δεν περνά.

Στις Πράξεις των Αποστόλων ο Απόστολος Παύλος φανερώνει ακόμη βαθύτερα το μυστήριο της υπάρξεώς μας: «ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν» (Πράξ. 17,28). Δεν ανήκουμε λοιπόν στο τίποτε. Δεν είμαστε μια σύντομη σκιά που γεννήθηκε για να εξαφανιστεί. Η ζωή και η πνοή μας είναι δώρο Θεού, και κάθε στιγμή της αποκτά αιώνιο βάρος όταν προσφέρεται πάλι σ’ Εκείνον.

Γι’ αυτό και ο Απόστολος γράφει: «τὰ γὰρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα αἰώνια» (Β΄ Κορ. 4,18). Θα φύγουν οι τίτλοι, οι περιουσίες, οι έπαινοι και οι ανθρώπινες κρίσεις. Δεν χάνεται όμως η μετάνοια, η ελεημοσύνη που έγινε κρυφά, το δάκρυ που είδε μόνο ο Θεός, η συγχώρηση που δόθηκε με πόνο, η προσευχή που ψιθυρίστηκε μέσα στη νύχτα.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ονομάζει τη μνήμη του τέλους πνευματική εγρήγορση: «Μνήμη θανάτου ἐστὶ καθημερινὸς θάνατος». Και προσθέτει ότι η σκέψη του θανάτου οδηγεί στην απόθεση των περιττών φροντίδων, στη συνεχή προσευχή και στη φυλακή του νου. Δεν πρόκειται για σκοτεινή εμμονή με τον θάνατο· πρόκειται για τέχνη αληθινής ζωής. 

Και ο Μέγας Αθανάσιος παραγγέλλει: «Ἔχε καθ’ ἡμέραν πρὸ ὀφθαλμῶν τὸν θάνατον· μνημόνευε τίνι σε δεῖ παραστῆναι». Όχι για να φοβηθείς τη ζωή, αλλά για να πάψεις να τη σπαταλάς. Για να καταλάβεις πόσο μικρές είναι πολλές από τις προσβολές που φυλάς μέσα σου και πόσο πολύτιμος είναι ο άνθρωπος που σήμερα έχεις ακόμη δίπλα σου.

Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία. Όχι να ζεις σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά να ζεις έτσι ώστε, όποτε έρθει το αύριο, να μη σε βρει με μια καρδιά γεμάτη ανεκπλήρωτη αγάπη, αμετανόητα σφάλματα και συγγνώμες που δεν ειπώθηκαν.

Σε τριακόσια χρόνια ίσως η γη να μη θυμάται ούτε το όνομά μας. Μα αυτό δεν είναι το τέλος της ιστορίας μας. «Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Εβρ. 13,14). 

Γι’ αυτό ζήσε. Όχι για να σε θυμούνται οι άνθρωποι, αλλά για να μην περάσει ούτε μία ημέρα χωρίς Χριστό. Αγάπησε όσο προλαβαίνεις. Συγχώρησε όσο υπάρχει χρόνος. Μετανόησε όσο η πόρτα είναι ακόμη ανοιχτή. Γιατί ο σκοπός δεν είναι να αφήσουμε το όνομά μας χαραγμένο στη γη, αλλά να παραδώσουμε την ψυχή μας στα χέρια Εκείνου που νίκησε τον θάνατο.

Κύριε Ιησού Χριστέ, δίδαξέ μας να μετρούμε σωστά τον χρόνο που μας χαρίζεις. Λύτρωσέ μας από τη ματαιοδοξία, την αγωνία και την προσκόλληση στα πρόσκαιρα. Χάρισέ μας μετάνοια πριν από το τέλος, αγάπη χωρίς αναβολή, συγχώρηση χωρίς λογαριασμό και καρδιά στραμμένη προς την αιωνιότητά Σου. Και όταν έρθει η ώρα της εξόδου μας, αξίωσέ μας να ψιθυρίσουμε με πίστη: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου». Αμήν.