ΑΜΑΡΤΙΑ: Η ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΑΜΑΡΤΙΑ: Η ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Πίσω από πολλές αμαρτίες κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη δίψα: να αγαπηθούμε, να αναπαυθούμε, να γεμίσουμε το κενό μας, να γευθούμε χαρά. Το τραγικό δεν είναι ότι ο άνθρωπος επιθυμεί την ευτυχία· είναι ότι πολλές φορές την αναζητεί μακριά από Εκείνον που είναι η ίδια η Ζωή.

Ο Χριστός δεν ήλθε να στερήσει από τον άνθρωπο τη χαρά, αλλά να του αποκαλύψει πού βρίσκεται η αληθινή της πηγή: «Ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν» (Ἰω. 10,10). Η εν Χριστώ ζωή δεν είναι φυλακή της ανθρώπινης υπάρξεως· είναι η ελευθερία της από ό,τι την υποδουλώνει.

Η αμαρτία πάντοτε υπόσχεται κάτι περισσότερο απ’ αυτό που μπορεί να δώσει. Στην αρχή παρουσιάζεται ως ελευθερία, απόλαυση, δικαίωση, παρηγοριά. Ύστερα όμως αφήνει την ψυχή φτωχότερη. Ο Απόστολος Ιάκωβος περιγράφει αυτή την εσωτερική πορεία με φοβερή ακρίβεια: «Ἕκαστος δὲ πειράζεται ὑπὸ τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος· εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει ἁμαρτίαν» (Ἰακ. 1,14-15).

Δεν σημαίνει αυτό ότι η επιθυμία του ανθρώπου είναι από μόνη της κακή. Η καρδιά πλάσθηκε για να ποθεί το αγαθό, την κοινωνία, την αγάπη, την αιωνιότητα. Όταν όμως η επιθυμία αποκοπεί από τον Θεό, αρχίζει να ζητά από τα κτιστά εκείνο που μόνο ο Άκτιστος μπορεί να χαρίσει. Τότε ο άνθρωπος προσπαθεί να χορτάσει την αιωνιότητά του με πράγματα πρόσκαιρα.

Αυτή είναι και η τραγωδία του ασώτου. Δεν έφυγε από το πατρικό σπίτι επειδή μισούσε την ευτυχία· έφυγε επειδή νόμισε ότι η ευτυχία βρισκόταν αλλού. Και όταν όλα τελείωσαν, δεν σώθηκε επειδή απλώς φοβήθηκε την τιμωρία, αλλά επειδή «εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών» (Λουκ. 15,17) θυμήθηκε ποιος είναι και ποιος είναι ο Πατέρας του.

Αυτό ακριβώς είναι η μετάνοια. Όχι η συντριβή του ανθρώπου από την ενοχή, αλλά η επιστροφή του από την πλάνη στην αλήθεια. Είναι η στιγμή κατά την οποία η ψυχή παύει να λέει «θα γίνω ευτυχισμένη χωρίς τον Θεό» και ψιθυρίζει σαν τον άσωτο: «Ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου» (Λουκ. 15,18).

Γι’ αυτό και ο προφήτης Δαβίδ, αφού γνώρισε το βάρος της πτώσεως, δεν ζήτησε από τον Θεό μια επιφανειακή ανακούφιση. Ζήτησε καινούργια καρδιά: «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» (Ψαλμ. 50,12). Γιατί η θεραπεία της αμαρτίας δεν είναι απλώς να αλλάξουν ορισμένες πράξεις· είναι να ξαναβρεί η καρδιά το αληθινό της κέντρο.

Η Εκκλησία γι’ αυτό δεν κραυγάζει στον πεσμένο άνθρωπο «χάθηκες». Προσεύχεται μαζί του: «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα». Υπάρχει πόρτα. Υπάρχει επιστροφή. Υπάρχει συγχώρηση. Υπάρχει Πατέρας που περιμένει.

«Ἐὰν ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καὶ δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας» (Α΄ Ἰω. 1,9). Η Ορθόδοξη μετάνοια δεν οδηγεί στην απόγνωση αλλά στην ελπίδα· δεν μας μαθαίνει να μισούμε τον εαυτό μας, αλλά να μισήσουμε εκείνο που μας χωρίζει από τον Θεό.

Η αμαρτία λέει: «πάρε αυτό και θα αναπαυθείς». Ο Χριστός λέει: «ἔρχεσθε πρός με… κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11,28).

Και εκεί βρίσκεται όλη η διαφορά.

Δεν θεραπεύεται η καρδιά όταν αποκτήσει όλα όσα επιθυμεί. Θεραπεύεται όταν μάθει ξανά Ποιον πραγματικά ποθεί.

Γιατί η αληθινή ευτυχία δεν είναι να ζήσεις μακριά από τον Θεό χωρίς συνέπειες· είναι να επιστρέψεις στον Θεό και να ξαναβρείς τη ζωή που έχασες.