Εκεί που τελειώνουν οι δυνάμεις σου, μην ξεχνάς τον Χριστό

Εκεί που τελειώνουν οι δυνάμεις σου, μην ξεχνάς τον Χριστό

Μη φοβηθείς όταν η καρδιά σου δεν αντέχει άλλο. Μη ντραπείς όταν η προσευχή σου γίνεται δάκρυ και τα χείλη σου αδυνατούν να ψελλίσουν ακόμη και το όνομα του Θεού. Ο Χριστός δεν περιμένει να γίνεις δυνατός για να σε δεχθεί. Περιμένει να Του ανοίξεις την καρδιά σου, όπως είναι, πληγωμένη, κουρασμένη, γεμάτη ερωτήματα.

Υπάρχει μια βαθιά πνευματική αλήθεια που συχνά λησμονούμε. Η πίστη δεν είναι η απουσία του φόβου, η ελπίδα δεν είναι η βεβαιότητα πως όλα θα γίνουν όπως τα επιθυμούμε και η ειρήνη δεν είναι μια ζωή χωρίς θλίψεις. Είναι καρποί της σχέσεώς μας με τον Χριστό, που καλλιεργούνται με την προσευχή, την υπομονή, τη μετάνοια και τη θεία Χάρη.

Όταν αισθάνεσαι πως η ψυχή σου βυθίζεται στο σκοτάδι, μην αναζητάς απεγνωσμένα τη δύναμη μέσα σου. Στρέψε το βλέμμα σου στον Εσταυρωμένο. Εκείνος γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο και προσφέρει στον άνθρωπο όχι μια εύκολη διαφυγή από τον σταυρό, αλλά τη δυνατότητα να τον σηκώσει μαζί Του, με την ελπίδα της Αναστάσεως.

«Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» (Μάρκ. 9,24).

Ας γίνει αυτή η ταπεινή κραυγή η προσευχή μας. Διότι ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να κρατήσουμε αναμμένο το μικρό φως της καρδιάς μας, μπορούμε να στραφούμε προς Εκείνον που είπε: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ιω. 8,12).

Μην απελπίζεσαι για το σκοτάδι που βλέπεις μέσα σου. Πρόσφερε την καρδιά σου στον Χριστό. Εκείνος δεν ήρθε για να θαυμάσει το φως σου, αλλά για να σε οδηγήσει στο δικό Του ανέσπερο Φως.