Όταν ο Θεός δεν απαντά ακόμη Μη βιάζεσαι, ψυχή....

Όταν ο Θεός δεν απαντά ακόμη

Μη βιάζεσαι, ψυχή....

Δεν είναι κάθε σιωπή εγκατάλειψη και δεν είναι κάθε αναμονή άρνηση. 

Υπάρχουν ώρες που ο άνθρωπος γονατίζει, προσεύχεται, ζητά ένα σημάδι, μια διέξοδο, έναν λόγο που θα διαλύσει την αβεβαιότητα, κι όμως γύρω του όλα παραμένουν ακίνητα.

Τότε αρχίζει ο πιο κρυφός αγώνας.

Όχι ο αγώνας να αλλάξουν αμέσως οι περιστάσεις, αλλά να μη σκοτισθεί η καρδιά.

 Να μη γίνει η αγωνία γογγυσμός, η καθυστέρηση ολιγοπιστία και ο πόνος αφορμή απομακρύνσεως από τον Χριστό.

Ο άνθρωπος θέλει να γνωρίζει τι θα συμβεί αύριο. Ο Κύριος, όμως, τον καλεί να μείνει πιστός σήμερα. Διότι η ψυχή δεν σώζεται επειδή έμαθε εγκαίρως το μέλλον της, αλλά επειδή δεν εγκατέλειψε τον Θεό όταν το μέλλον της έμεινε κρυμμένο.

Εκείνο που εμείς ονομάζουμε καθυστέρηση δεν σημαίνει ότι ο Θεός μάς λησμόνησε. Η θεία πρόνοια δεν εργάζεται σύμφωνα με τη δική μας ανυπομονησία ούτε υποτάσσεται στους λογισμούς μας.

 Βλέπει εκεί όπου εμείς δεν βλέπουμε, γνωρίζει όσα εμείς αγνοούμε και μπορεί ακόμη και μέσα από μία δύσκολη περίοδο να καλλιεργήσει στην ψυχή υπομονή, διάκριση, μετάνοια και βαθύτερη εμπιστοσύνη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πόνος προέρχεται από τον Θεό ούτε ότι κάθε αδικία πρέπει να γίνεται σιωπηλά αποδεκτή. 

Ο Θεός δεν είναι δημιουργός του κακού. Ο άνθρωπος οφείλει να διορθώνει ό,τι μπορεί, να υπερασπίζεται το δίκαιο, να προστατεύει τον αδύναμο, να ζητεί συγχώρηση όταν σφάλλει και να απομακρύνεται από εκεί όπου κινδυνεύει η ψυχή ή η ζωή του.Όταν όμως έχει πράξει με καθαρή συνείδηση όσα του αναλογούν, τότε χρειάζεται να παραδώσει στον Κύριο όσα ξεπερνούν τη δύναμή του.

Η υπομονή δεν είναι αδράνεια.

Είναι προσευχή χωρίς απαίτηση. Είναι αγώνας χωρίς απελπισία. Είναι να συνεχίζεις το καλό ακόμη κι όταν δεν βλέπεις τον καρπό του.

 Είναι να φυλάς την καρδιά από την πικρία χωρίς να ονομάζεις το κακό καλό. Είναι να μην αποφασίζεις ότι ο Θεός απουσιάζει, μόνο και μόνο επειδή δεν απάντησε με τον τρόπο και στον χρόνο που εσύ περίμενες.

Μερικές φορές ζητούμε να αλλάξει η κατάσταση, ενώ πρώτα χρειάζεται να φανερωθεί η κατάσταση της καρδιάς μας.

 Τότε βλέπουμε πόσο εύκολα η πίστη γίνεται απαίτηση, πόσο γρήγορα η προσευχή μετατρέπεται σε διαπραγμάτευση και πόσο δύσκολα λέμε το «γενηθήτω τὸ θέλημά Σου», όταν το θέλημά Του δεν μοιάζει με το δικό μας.

Μήπως δεν ζητούμε πάντοτε τον Θεό, αλλά κυρίως την εκπλήρωση εκείνου που εμείς έχουμε ήδη αποφασίσει;

Αυτός είναι ο καθρέφτης της συνειδήσεως.Ο χρόνος από μόνος του δεν θεραπεύει, δεν συγχωρεί και δεν αγιάζει. 

Η Χάρις του Θεού θεραπεύει τον άνθρωπο, όταν εκείνος ανοίγει την καρδιά του με μετάνοια, προσευχή, εξομολόγηση, ταπείνωση και αληθινή ζωή μέσα στην Εκκλησία.

«Ἐπίρριψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ αὐτός σε διαθρέψει». Ψαλμός 54, 23.

Δεν σου ζητείται να μη λυπάσαι. Σου ζητείται να μη λατρεύσεις τη λύπη σου.

Δεν σου ζητείται να καταλάβεις τα πάντα. Σου ζητείται να μην απομακρυνθείς από Εκείνον που γνωρίζει τα πάντα.

Δεν σου ζητείται να αισθάνεσαι πάντοτε δυνατός. Σου ζητείται, ακόμη και μέσα στην αδυναμία, να κρατήσεις ζωντανή την προσευχή.

«Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν». Κατά Λουκάν 21, 19.

Και αν η απάντηση αργεί, ίσως το μεγαλύτερο θαύμα να μην είναι να αλλάξει αμέσως ο δρόμος μπροστά σου, αλλά να αλλάξει η καρδιά μέσα σου.

Γιατί η βαθύτερη απάντηση του Θεού δεν είναι πάντοτε να σου αποκαλύψει το αύριο, αλλά να σε κάνει να μη φοβάσαι πια να το εμπιστευθείς στα χέρια

 Του.