ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Τό σῶμα εἶναι ἐργαλεῖο καί μοιάζει μέ στολή τῆς ψυχῆς. Μή μολύνεις τήν ὄμορφη αὐτή στολή σου !

”Μή λές ὅτι τό σῶμα εἶναι αἰτία τῆς ἁμαρτίας. Γιατί, ἄν τό σῶμα εἶναι αἰτία τῆς ἁμαρτίας, τότε γιατί ὁ νεκρός δέν ἁμαρτάνει; Βάλε στό δεξί χέρι κάποιου νεκροῦ, πού μόλις πέθανε, ἕνα ξίφος. Φόνος δέν θά γίνει. Ἄς περάσουν πλάι ἀπό νεκρό νεό, μόλις πεθάνει, χίλιες καλλονές. Δέν πρόκειται νά τοῦ δημιουργηθεῖ καμιά ἐπιθυμία πορνείας. Γιατί; Ἐπειδή τό σῶμα δέν ἁμαρτάνει ἀπό μόνο του, ἀλλά ἁμαρτάνει ἡ ψυχή, ἐνεργώντας μέ τό σῶμα.
Τό σῶμα εἶναι ἐργαλεῖο καί μοιάζει μέ ροῦχο καί στολή τῆς ψυχῆς. Κι ἄν παραδοθεῖ ἀπό αὐτή στήν πορνεία, γίνεται ἀκάθαρτο. Ἄν ὅμως συζήσει μέ ἅγια ψυχή, γίνεται ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν τά λέω ἐγώ αὐτά, ἀλλά τά ἔχει πεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Δέν ξέρετε ὅτι τά σώματά σας εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού βρίσκεται μέσα σας;» (Α΄ Κορ. 6,19).
Νά φροντίζεις λοιπόν τό σῶμα σάν νά εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μή φθείρεις μέ πορνεῖες τή…σάρκα σου. Μή μολύνεις τήν ὄμορφη αὐτή στολή σου. Κι ἄν ἔτυχε καί τή μόλυνες, πλύνε την τώρα μέ τή μετάνοια, ἐπειδή τώρα εἶναι καιρός λουτροῦ παλιγγενεσίας.”

Κατήχηση Δ΄. ΚΓ΄ σελ. 147

Μή δέχεσαι λοιπόν τό σπόρο τῆς ἁμαρτίας

Άγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων

Στην αμαρτία σε σπρώχνει ο παγκάκιστος διάβολος. Σε σπρώχνει, μα δεν μπορεί να σε αναγκάσει ν’ αμαρτήσεις, αν εσύ αντιδράσεις. Δεν μπορεί να σε βλάψει, ακόμα κι αν χρόνια σε σκανδαλίζει, αν εσύ έχεις την καρδιά σου κλειστή. Αν όμως χωρίς αντίδραση δεχθείς κάποια κακή επιθυμία, που σου σπέρνει, θα σε αιχμαλωτίσει και θα σε ρίξει σε βάραθρο αμαρτιών.
Ίσως όμως να πεις: Είμαι δυνατός στην πίστη και δεν θα με κυριέψει η αισχρή επιθυμία, όσο συχνά κι αν τη δεχθώ.
Αγνοείς, φαίνεται, ότι και την πέτρα ακόμα την κομματιάζει πολλές φορές μια ρίζα που είναι μέσα στη γη.Μη δέχεσαι λοιπόν το σπόρο της αμαρτίας, γιατί θα σου διαλύσει την πίστη. Ξερίζωσε το κακό πριν ανθήσει, μήπως, δείχνοντας στην αρχή ραθυμία, αργότερα τιμωρηθείς και δοκιμάσεις το τσεκούρι και τη φωτιά. Φρόντισε να γιατρευτείς έγκαιρα, όταν βρίσκεται στην αρχή η βλάβη τού ματιού, για να μη γυρεύεις άσκοπα γιατρούς, όταν θα έχεις πια τυφλωθεί.

…Με αυτό το στεφάνι της υπομονής, λέει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, «ο Ιησούς συνήθως στεφανώνει τους αθλητές Του».
Θεωρεί μάλιστα ως Μάρτυρες τους υπομένοντες και λέει ότι ο Χριστός έστεψε τους Μάρτυρες της υπομονής με στεφάνια που ήταν φτιαγμένα με λουλούδια κάθε είδους.
Οι υπομένοντες, λέει, έχουν πάντα προ οφθαλμών την «ημέραν της υπομονής του Κυρίου» και «μετέχοντας στη δική Του ζωή μπορούν και κάνουν υπομονή. Γιατί, με την υπομονή αξιώνονται να βρίσκονται πάντα δίπλα Του».
Και όταν η ψυχή τους συνθλίβεται στις μυλόπετρες του πόνου, ξέρει αυτή που να στραφεί και σε Ποιον να καταφύγει.
Ατενίζει Εκείνον, που «ώσπερ πελεκάν τετρωμένος τη καρδία» («Εγκώμια» του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου), κρέμεται στο Σταυρό της Αγάπης.
Αγκαλιάζει έτσι και τον δικό του σταυρό και πορεύεται να συσταυρωθεί με Εκείνον, «ίνα και συζήση Αυτώ»…

«Καθώς καί ὁ ἀγαπητός μας ἀδελφός Παῦλος σᾶς ἔγραψε σύμφωνα μέ τή σοφία πού τοῦ δόθηκε».(Πέτρ. Γ΄ : 15)

«Θαύμασα πραγματικά τήν οἰκονομία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πῶς δηλαδή οἰκονόμησε καί οἱ μέν ἄλλοι Ἀπόστολοι ἔγραψαν λίγες Ἐπιστολές, ὁ δέ Παῦλος, πού ἦταν προηγουμένως διώκτης, τοῦ δόθηκε τό χάρισμα νά γράψει δεκατέσσερις Ἐπιστολές. Ὄχι βέβαια ἐπειδή ἦταν μέ λιγότερες δυνατότητες ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης, τούς ἔδωσε λιγότερη χάρη. Μή γένοιτο!Ἀλλά ἐπειδή δέν θά ἀμφέβαλαν οἱ ἄνθρωποι γιά τή διδασκαλία τοῦ Παύλου, ἀφοῦ προηγουμένως ἦταν ἐχθρός καί διώκτης, γι᾿ αὐτό καί τοῦ ἔδωσε μεγαλύτερο συγγραφικό χάρισμα, ὥστε μέ τίς δικές του μαρτυρίες νά πειθόμαστε οἱ ἄνθρωποι πιό σταθερά καί ἀκλόνητα».

(Ἁγίου Κυρίλου Ἱεροσολύμων, κατήχηση
Φωτιζομένων Ι΄, σελ. 279)

«Καί μεταμορφώθηκε μπροστά τους καί ἔλαμψε τό πρόσωπό Του ὅπως ὁ ἥλιος καί τά ροῦχα του ἔγιναν λευκά σάν τό φῶς»ματθ. Ιζ΄ : 2

«Ὁ Θεός εἶπε: «Κανένας ἀπ᾿ ὅσους θά δοῦν τό πρόσωπό μου δέν θά ζήσει» (Ἐξ. Λγ΄ : 20). Γι᾿ αὐτό λοιπόν, ἐπειδή κανένας μας δέν μποροῦσε νά ἀτενίσει τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει, μαζί μέ τήν ἀνθρώπινη φύση πῆρε καί τήν ἀνθρώπινη μορφή, γιά νά μπορέσουμε μέσα ἀπό αὐτή νά Τόν δοῦμε καί νά ζήσουμε.Καί ὅταν θέλησε μόλις λίγο νά φανερώσει αὐτό τό Θεανδρικό πρόσωπο δοξασμένο στό ὄρος Θαβώρ, ὅταν ἔλαμψε σάν τόν ἥλιο, οἱ Μαθητές ἔπεσαν καταγῆς ἀπό τόν φόβο τους. Ἄν τό σωματικό Θεανθρώπινο πρόσωπο ἔλαμψε, ὄχι ὅπως εἶναι φυσικό, ἀλλά ὅπως μποροῦσαν νά τό ἀτενίσουν οἱ Μαθητές καί πάλι ἐκεῖνοι φοβήθηκαν καί δέν μπόρεσαν νά ἀντέξουν, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀντιληφθεῖ κανείς ἤ νά κατανοήσει τήν Ἴδια τή θεία Φύση;»

Κατήχηση Φωτιζομένων Ι, σελ. 265

Ὁ διάβολος ἁμάρτησε πρῶτος καί δημιουργεῖ ὅλα τά κακά.
(Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων )

Ό διάβολος αμάρτησε πρώτος και δημιουργεί όλα τα κακά. Αυτό δεν το λέω εγώ, άλλ’ ο Κύριος: «’Απ’ αρχής ο διάβολος αμαρτάνει» (Α’ Ίωαν. γ’ 8). Κανείς δεν είχε αμαρτήσει πριν άπ’ αυτόν.

Αμάρτησε ο διάβολος, χωρίς τίποτε να τον εξαναγκάσει, γιατί τότε υπεύθυνος για την αμαρτία θα ήταν ο θεός. Πλάσθηκε αγαθός άπ’ Αυτόν. Αμάρτησε όμως με την δική του προαίρεση και από το έργο του ονομάσθηκε διάβολος.

Ενώ ήταν αρχάγγελος κατάντησε να διαβάλει, δηλαδή να συκοφαντήσει τον Θεό στους πρωτοπλάστους, και γι’ αυτό ονομάσθηκε διάβολος.Ενώ ακόμη ήταν πιστός υπηρέτης του Θεού, έγινε Σατανάς, δηλαδή έχθρός και αντίπαλος του Θεού. Διότι ή λέξης Σατανάς ερμηνεύεται αντικείμενος, εκείνος πού βρίσκεται αντίθετα, δηλαδή ο αντίπαλος.

Ο διάβολος μετά την πτώση του οδήγησε πολλούς στην αποστασία. Αυτός σπέρνει τις αμαρτωλές επιθυμίες σε όσους τον ακολουθούν. Άπ’ αυτόν προέρχεται η μοιχεία, η πορνεία και κάθε άλλο κακό.

Αυτός οδήγησε τον προπάτορα Αδάμ στην παρακοή και στην εξορία. Έξ αίτιας του, ο Αδάμ αντί για τον παράδεισο, πού καρποφορούσε άκοπα θαυμάσιους καρπούς, κληρονόμησε την γη, πού έβγαζε αγκάθια.

Πνευματικοί λόγοι Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων

α΄. Γιά τόν καθένα μας χωριστά καί γιά ὅλους μαζί ὁ Χριστός μεταχειρίζεται γιά τή σωτηρία μας κάθε τρόπο πού ἀρμόζει στή Θεανδρική Του ὑπόσταση, μένοντας ἀναλλοίωτος στήν Οὐσία Του, αὐτό πού εἶναι. Κι ἐνῶ μένει στήν Οὐσία Του Θεός καί διατηρεῖ ἀναλλοίωτο καί ἀπαράλλακτο τό ἀξίωμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ὡς Θεάνθρωπος, σάν ὁ πιό καλός καί ὁ πιό ἰκανός γιατρός καί δάσκαλος ἀνταποκρίνεται σέ κάθε ἀσθένεια καί ἀνάγκη μας μέ ξεχωριστό τρόπο.

β΄. Τόν καθένα μας κατά τό πνευματικό συμφέρον του, τόν σώζει ποικιλότροπα ὁ Σωτῆρας μας.

Γιά ἐκείνους πού ἔχουν ἀνάγκη ἀπό χαρά καί εὐφροσύνη γίνεται “ Ἄμπελος”.

Γιά ἐκεῖνους πού ἔχουν ἀνάγκη ἀπό κάποιον, ὁ ὁποῖος θά προσφέρει τίς προσευχές τούς στό Θεό, γίνεται “ Μεσίτης” καί “ Ἀρχιερέας”.

Πάλι γιά τούς ἁμαρτωλούς γίνεται “Πρόβατο” καί προσφέρεται νά θυσιαστεῖ γιά τή λύτρωσή τους.

« Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός, κανείς δέν ἔρχεται στόν Πατέρα παρά δι᾿ ἐμοῦ». Ἰω. ιδ΄: 6

«λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς·
ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή·
οὐδείς ἔρχεται πρός τόν πατέρα εἰ μή δι᾿ ἐμοῦ».
Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὀνομάζεται “Θύρα”. Ἀλλά μή φανταστεῖς καμιά ξύλινη πόρτα. Θύρα λογική, πού εἶναι πηγή ζωῆς, πού γνωρίζει καλά καί ξεχωρίζει ὅσους διαβαίνουν ἀπ᾿ αὐτή. Ὄνομάζεται καί ” Ὁδός”, μά δέν εἶναι σάν δρόμος πάνω στόν ὁποῖο βαδίζουν οἱ ἄνθρωποι. Εἶναι πορεία πνευματική, τρόπος ζωῆς πού ὁδηγεῖ στόν οὐράνιο Πατέρα».

Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων,
Κατήχηση Φωτιζομένων Ι΄, σελ. 261

«Θά κατέβει ὅπως ἡ πρωινή δροσιά, ἡ ὁποία πέφτει ἀόρατα καί ἀθόρυβα καί μουλιάζει τά μαλλιά ἀπό τά φρεσκοκουρεμένα πρόβατα». (Ψαλμ. 71: 6)

Οἱ πρωινές δροσοσταλίδες συμβολίζουν τήν ἀνθρώπινη φύση μέ τήν ὁποία ἑνώθηκε ἡ θεϊκή.Ἡ ἀόρατη καί ἀθόρυβη κάθοδος τῶν δροσοσταλίδων φανερώνει τήν ἄγνοια τοῦ μυστηρίου τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου, γι᾿ αὐτό καί οἱ Μάγοι ρωτοῦσαν: “Πού εἶναι ὁ νεογέννητος βασιλιάς τῶν Ἰουδαίων;” (Ματθ. β΄: 2). Καί ὁ Ἡρώδης ταραγμένος ἐξέταζε τά σχετικά μέ τό Γεννημένο Χριστό καί ἔλεγε: “Ποῦ ἔχει γεννηθεῖ ὁ Χριστός;” (Ματθ. β΄ : 4)».

Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων,
Κατήχηση Φωτιζομένων ΙΒ΄, σελ. 323.
ΠΕΡΙ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ
Οἱ ἀκροατές τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων, ἄς πιστεύουμε στόν ἅγιο ᾿Ιωάννη τό Θεολόγο πού εἶπε· «Στήν ἀρχή ὑπῆρχε ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦταν ἑνωμένος μέ τόν Θεό καί Θεός ἦταν ὁ Λόγος» (᾿Ιωάν. 1, 1). Καί πρόσθεσε· «Καί ὁ Λόγος προσέλαβε σάρκα καί ἔγινε ἄνθρωπος» (᾿Ιωάν. 1, 14). Διότι δέν εἶναι εὐσεβές νά Τόν προσκυνοῦμε ὡς ἁπλό ἄνθρωπο, οὔτε νά Τόν ὁμολογοῦμε μόνο Θεό, χωρίς τήν ἀνθρώπινη φύση Του. Γιατί πραγματικά, ἄν, ὅπως φυσικά καί συμβαίνει, ὁ Χριστός εἶναι ἀληθινά Θεός, δέν ἔχει προσλάβει ὅμως ἀνθρώπινη φύση, ἐμεῖς δέν εἶναι δυνατόν νά σωθοῦμε.
῎Ας Τόν προσκυνοῦμε λοιπόν ὡς Θεό κι ἄς πιστεύουμε συνάμα ὅτι ἔγινε καί ἄνθρωπος. Διότι οὔτε νά Τόν ὁμολογοῦμε ἁπλό ἄνθρωπο, χωρίς τή θεότητά Του, μᾶς ὠφελεῖ, οὔτε τό νά δεχόμαστε μόνο τή θεότητά Του μᾶς ὁδηγεῖ πρός τή σωτηρία. ῎Ας ὁμολογήσουμε τήν παρουσία τοῦ βασιλιᾶ καί ἰατροῦ. Διότι ὁ Βασιλιάς ᾿Ιησοῦς, πού ἐπρόκειτο νά μᾶς γιατρέψει, ζώστηκε τή δουλική ποδιά τῆς ἀνθρώπινης φύσης καί θεράπευσε τήν ἀρρώστια της1. ῾Ο τέλειος Διδάσκαλος τῶν νηπίων ἔγινε μαζί τους νήπιο, γιά νά κάνει σοφούς τούς ἀνόητους. ῾Ο ἐπουράνιος ῎Αρτος κατέβηκε στή γῆ (πρβλ. ᾿Ιωάν. 6, 41), γιά νά θρέψει τούς πεινασμένους.

Β´ . Καί οἱ ἀπόγονοι τῶν ᾿Ιουδαίων, μέ τό νά ἀρνοῦνται Αὐτόν πού ἦρθε καί μέ τό νά περιμένουν κακῶς κάποιον πού θά ἔρθει, παραγνώρισαν τόν ἀληθινό Χριστό. Καί μέσα στήν πλάνη τους περιμένουν ὡς Χριστό τόν ᾿Αντίχριστο, γιά νά βγεῖ ἀληθινός καί σ᾿ αὐτό ὁ Σωτήρας πού εἶπε· «᾿Εγώ ἦρθα ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατέρα μου καί δέν μέ δέχεσθε, ἄν ὅμως ἄλλος ἔρθει ἐξ ὀνόματος τοῦ ἑαυτοῦ του, ἐκεῖνον θά τόν δεχτεῖτε» (᾿Ιωάν. 5, 43).
᾿Ακόμα θά μπορούσαμε νά κάνουμε μιά ἐρώτηση στούς ᾿Ιουδαίους. Λέει ἀλήθεια ἤ ψέματα ὁ προφήτης ῾Ησαΐας (πρβλ. ῾Ησ. 7, 14), ὅταν προφητεύει ὅτι ὁ ᾿Εμμανουήλ θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο; Βέβαια δέν εἶναι καθόλου παράδοξο νά τόν κατηγοροῦν ὡς ψεύτη, ἐπειδή τό συνηθίζουν αὐτοί, δηλαδή ὄχι μόνο νά θεωροῦν τούς Προφῆτες ψεῦτες, ἀλλά καί νά τούς λιθοβολοῦν. ῎Αν ὅμως ὁ Προφήτης λέει τήν ἀλήθεια, δεῖξτε τόν ᾿Εμμανουήλ καί ἀπό ποῦ θά προέλθει αὐτός πού προσδοκᾶτε. Θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο ἤ ὄχι; Γιατί, ἄν δέν γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο, βγάζετε ψεύτη τόν Προφήτη. Καί ἄν προσδοκᾶτε νά συμβεῖ αὐτό στό μέλλον, γιατί ἀπορρίπτετε αὐτό πού ἤδη ἔγινε;
Γ´ . ᾿Αφοῦ τό θέλουν λοιπόν οἱ ᾿Ιουδαῖοι, ἄς πλανῶνται κι ἄς δοξάζεται ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Θεοῦ. Διότι ἐμεῖς παραδεχόμαστε ὅτι πραγματικά καί ἀληθινά ὁ Θεός Λόγος ἔγινε καί ἄνθρωπος. ῎Ανθρωπος πού δέν γεννήθηκε ἀπό ἀνθρώπινη σαρκική ἐπιθυμία, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ αἱρετικοί, ἀλλά, κατά τή διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, ἔγινε καί ἄνθρωπος μέ τή συνέργεια τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος καί τῆς Παρθένου Μαρίας, ὄχι φανταστικά ἀλλά ἀληθινά. Καί γιά τό ὅτι πραγματικά ἔγινε ἄνθρωπος ἀπό Παρθένο, περίμενε στή συνέχεια τοῦ λόγου καί θά πάρεις τήν κατάλληλη στιγμή τίς ἀποδείξεις. Γιατί ἡ πλάνη τῶν αἱρετικῶν εἶναι πολύ μπερδεμένη.
῎Αλλοι ἰσχυρίζονται ὅτι σέ καμιά περίπτωση δέν γεννήθηκε Αὐτός ἀπό Παρθένο. ῎Αλλοι λένε ὅτι γεννήθηκε βέβαια, ὄχι ὅμως ἀπό Παρθένο, ἀλλά ἀπό γυναίκα πού ἦρθε σέ σχέση μέ ἄνδρα. Κι ἄλλοι λένε ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι ὁ Θεός ὁ ῾Οποῖος ἔγινε καί ἄνθρωπος, ἀλλά κάποιος ἄνθρωπος πού ἔχει ἐξυψωθεῖ σέ Θεό. Τόλμησαν δηλαδή νά ποῦν ὅτι δέν ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Λόγος πού προϋπῆρχε, ἀλλά ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἕνας ἄνθρωπος κοινός, πού πρόκοψε τόσο πολύ στήν ἀρετή, ὥστε ἐπιβραβεύτηκε μέ θεοποίηση.
Δ´ . Σύ ὅμως διατήρησε στή μνήμη σου ὅσα εἰπώθηκαν γιά τή θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Πίστεψε ὅτι ᾿Εκεῖνος, ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ (πρβλ. ᾿Ιωάν. 3, 6. 18), ὁ ῎Ιδιος γεννήθηκε καί ἀπό τήν Παρθένο (πρβλ. ῾Ησ. 7, 14). Πίστεψε στόν εὐαγγελιστή ᾿Ιωάννη πού εἶπε· «Καί ὁ Λόγος προσέλαβε σάρκα καί ἔζησε ἀνάμεσά μας ὡς τέλειος ἄνθρωπος» (᾿Ιωάν. 1, 14). Γιατί ὁ αἰώνιος Λόγος πού γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα, πρίν ἀπ᾿ ὅλους τούς αἰῶνες, ἔλαβε τά τελευταῖα τοῦτα χρόνια ἀνθρώπινη σάρκα γιά τή σωτηρία μας.
Ι´ . Ποιός εἶναι ὅμως αὐτός πού κατεβαίνει ἀπό τόν οὐρανό; Λέει στή συνέχεια· «Καί θά ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει αἰώνια, ὅπως ὁ ἥλιος θά προηγεῖται καί θά ὑπερέχει γιά πάντα ἀπό τή σελήνη» (Ψαλμ. 71, 5). Καί πάλι ἄλλος Προφήτης λέει· «Νά χαίρεσαι μ᾿ ὅλη σου τήν ψυχή, κόρη Σιών, νά τό διαλαλεῖς ὁλόγυρά σου, κόρη ῾Ιερουσαλήμ. Νά, πού τώρα ἔρχεται σέ σένα ὁ βασιλιάς σου δίκαιος, λυτρωτής καί σωτήρας» (Ζαχ. 9, 9). Πολλοί βασιλεῖς ὑπάρχουν.
᾿Εξήγησέ μας, Προφήτη, γιά ποιόν ἀπό ὅλους μιλᾶς; Δεῖξε μας σημάδι πού δέν τό ἔχουν ἄλλοι βασιλιάδες. ᾿Εάν μιλήσεις γιά βασιλιά ντυμένο στήν πορφύρα, ἔχουν λάβει ἄλλοι, πρίν ἀπ᾿ αὐτόν, τό ἀξίωμα πού φέρει αὐτό τό σχῆμα. ᾿Εάν μιλήσεις γιά κάποιον πού τόν περιτριγυρίζουν στρατιῶτες καί κάθεται σέ χρυσοκόλλητα ἅρματα καί αὐτό τό ἔχουν προλάβει ἄλλοι. Δῶσε μας ἕνα ἰδιαίτερο σημάδι γιά τό βασιλιά, πού τόσο σίγουρα καί καθαρά μᾶς φανερώνεις τήν παρουσία του ἀνάμεσά μας.
῾Ο Προφήτης λοιπόν ἀπαντᾶ καί λέει· «Δές τό βασιλιά σου ἔρχεται πρός ἐσένα δίκαιος καί φέρνοντας τή σωτηρία. Αὐτός εἶναι πράος καί ἀνεβασμένος σέ ὑποζύγιο καί σέ μικρό πουλάρι» (Ζαχ. 9, 9) κι ὄχι σέ ἅρματα. ῎Εχεις λοιπόν μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο σημάδι τοῦ βασιλιᾶ πού πρόκειται νά ἔρθει. «Μονάχα ὁ ᾿Ιησοῦς ἀπό ὅλους τούς βασιλιάδες κάθησε σέ πουλάρι» (πρβλ. Ματθ. 21, 7) ἀσαμάρωτο καί ἐπευφημήθηκε ὡς βασιλιάς καθώς ἔμπαινε στήν ῾Ιερουσαλήμ.
Καί τί θά ἔρθει νά κάνει αὐτός ὁ βασιλιάς; ᾿Απαντάει ὁ ἴδιος ὁ Προφήτης πιό κάτω καί λέει· «᾿Εσύ, Κύριε, τηρώντας τή Διαθήκη πού εἶχες κάνει μέ αὐτούς, μέ θυσίες αἱματηρές ἐλευθέρωσες τούς ᾿Ιουδαίους καί τούς ἔβγαλες ἀπό τόν ξερό καί ἄνυδρο λάκκο τῆς αἰχμαλωσίας τους» (Ζαχ. 9, 11).
ΙΑ´ . ᾿Αλλά κάποιος θά μποροῦσε νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι δέν εἶναι τόσο ἀναμφισβήτητο καί δυνατό σημάδι, τό ὅτι θά καθήσει πάνω στό πουλάρι. Δῶσε μας ὅμως καί ἄλλο σημάδι, φανέρωσέ μας σέ ποιό τόπο θά σταθεῖ ὅταν θά μπεῖ μέσα στήν πόλη. Φανέρωσέ μας τόπο πού νά μήν εἶναι ἔξω ἀπό τήν πόλη καί τόν ἀγνοοῦμε. Φανέρωσέ μας ἕνα τόπο προσιτό στά μάτια μας, κατά τρόπο πού νά μποροῦμε νά τόν δοῦμε, καθώς θά εἴμαστε μέσα στήν πόλη. Κι ὁ Προφήτης ἀποκρίνεται καί λέει· «Τά πόδια Του θά πατήσουν κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη στό ῎Ορος τῶν ᾿Ελαιῶν, πού βρίσκεται ἀπέναντι καί ἀνατολικά τῆς ῾Ιερουσαλήμ» (Ζαχ. 14, 4). Δέν βλέπει λοιπόν ὁ καθένας πού βρίσκεται μέσα στήν πόλη αὐτό τόν τόπο;
ΙΓ´ . ᾿Ενῶ ὅμως τά διαβάζουν ὅλα αὐτά οἱ ᾿Ιουδαῖοι, δέν τά καταλαβαίνουν σωστά καί δέν τά δέχονται. Μοιάζουν σάν νά τούς τά φωνάζει κανείς καί νά μήν τά ἀκοῦνε, λές καί ἔχουν ἐπίτηδες κλείσει τά αὐτιά τῆς καρδιᾶς τους μέ τήν ἄρνηση καί τήν προκατάληψη. ᾿Αλλά ἐμεῖς πιστεύουμε στόν ᾿Ιησοῦ Χριστό, ὁ ῾Οποῖος προσέλαβε σάρκα κι ἔγινε ἄνθρωπος, γιατί κατανοοῦμε ὅτι δέν ἦταν δυνατόν νά γίνουν διαφορετικά τά πράγματα. ᾿Εφόσον ἐμεῖς δέν μπορούσαμε νά ἀντικρύζουμε ἤ νά ἀπολαμβάνουμε τή μορφή Του καθώς ἦταν, ἔγινε ᾿Εκεῖνος σάν ἐμᾶς, ὥστε μ᾿ αὐτόν τόν τρόπο ν᾿ ἀξιωθοῦμε νά Τόν ἀπολαύσουμε.
Γιατί, ἄν δέν μποροῦμε καθόλου νά ἀντικρύσουμε τόν ἥλιο, πού δημιουργήθηκε τήν τέταρτη χρονική περίοδο τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου ἀπό τόν Θεό, πῶς θά ἦταν δυνατόν νά ἀντικρύζουμε τό δημιουργό τοῦ ἥλιου, δηλαδή τόν Θεό; Μέσα σέ φλόγες κατέβηκε ὁ Κύριος στό ὄρος Σινᾶ καί δέν μπόρεσε ν᾿ ἀντέξει ὁ λαός, ἀλλά εἶπαν στό Μωυσῆ· «Μίλησέ μας ἐσύ καί θά σέ ἀκούσουμε. Καί ἄς μή μᾶς μιλάει ἀπευθείας ὁ Θεός γιά νά μήν πεθάνουμε» (῎Εξ. 20, 19).
Καί πάλι λέει ἡ ἁγία Γραφή· «Γιατί ποιός ἄνθρωπος θά ἀκούσει τή φωνή τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ νά μιλάει μέσα ἀπό τή φωτιά, καί θά ζήσει;» (Δευτ. 5, 26). Κι ἄν μόνο μέ τό νά ἀκούσει κανείς τή φωνή τοῦ Θεοῦ πεθαίνει, πῶς, ὅταν δεῖ τόν ῎Ιδιο τό Θεό, δέν θά πεθάνει; Γιατί ἀπορεῖς; Κι ὁ ἴδιος ὁ Μωυσῆς εἶπε· «Εἶμαι γεμάτος φόβο καί τρόμο» (῾Εβρ. 12, 21).
ΙΔ´ . Τί λοιπόν; Θά ἤθελες νά γίνει πρόξενος καταστροφῆς Αὐτός πού ἦρθε γιά νά φέρει τή σωτηρία, ἐπειδή δέν θά Τόν ἄντεχαν οἱ ἄνθρωποι ἤ θά ἤθελες νά βρεθεῖ τρόπος ὥστε ἡ Χάρη νά μᾶς προσφερθεῖ σύμφωνα μέ τίς δυνατότητές μας; ῾Ο Δανιήλ δέν ἄντεξε τήν ὀπτασία τοῦ ᾿Αγγέλου καί σύ θά μποροῦσες νά ἀντικρύσεις τή θέα τοῦ Δεσπότη τῶν ᾿Αγγέλων; ᾿Εμφανίστηκε ὁ Γαβριήλ καί ὁ προφήτης Δανιήλ ἔπεσε καταγῆς (πρβλ. Δαν. 10, 9).
Καί πῶς ἦταν αὐτός πού ἐμφανίστηκε ἤ ποιά μορφή εἶχε; Τό πρόσωπό του ἦταν, ὄχι σάν τόν ἥλιο, ἀλλά σάν ἀστραπή καί τά μάτια του ἔλαμπαν, ὄχι σάν καμίνι, ἀλλά σάν λαμπάδες καί ἡ φωνή του ἀντηχοῦσε, ὄχι σάν ἦχος δώδεκα λεγεώνων ᾿Αγγέλων, ἀλλά σάν βουητό πολυάριθμων ἀνθρώπων. Κι ὅμως ὁ Προφήτης ἔπεσε καταγῆς καί πλησιάζει ὁ ῎Αγγελος καί τοῦ λέει· «Μή φοβᾶσαι Δανιήλ, εἰσακούστηκαν τά λόγια σου, σήκω ἐπάνω καί πάρε θάρρος» (πρβλ. Δαν. 10, 12).
Καί ὁ Δανιήλ εἶπε· «Σηκώθηκα κατατρομαγμένος». Αὐτή τήν ἀπάντηση ὅμως δέν τοῦ τήν ἔδινε, μέχρι πού τόν ἄγγιξε ὁ ῎Αγγελος μέ ἀνθρώπινο χέρι. Καί μόνο τότε, πού πῆρε ἀνθρώπινη ὄψη, ὁ ῎Αγγελος, ὁ ὁποῖος τοῦ φανερώθηκε, τοῦ μίλησε ὁ Δανιήλ καί τί τοῦ εἶπε; «Κύριε, καθώς σέ ἀντίκρυσα, ταράχτηκαν τά σωθικά μου. ῎Εχασα τή δύναμή μου καί μοῦ κόπηκε ἡ ἀναπνοή». ᾿Εάν ἡ παρουσία τοῦ ᾿Αγγέλου ἀφαίρεσε τή φωνή καί τή δύναμη τοῦ Προφήτη, ἡ θέα τοῦ Θεοῦ θά ἄφηνε τόν ἄνθρωπο ζωντανό; Καί ὅπως λέει ἡ ἁγία Γραφή, ὁ Δανιήλ δέν ξαναβρῆκε τό θάρρος του, μέχρι πού τοῦ φάνηκε ὅτι κάποιος ἄνθρωπος τόν ἄγγιξε (πρβλ. Δαν. 10, 18).

᾿Αφοῦ λοιπόν δοκιμάστηκε καί καταδείχθηκε ξεκάθαρα ἡ ἀδυναμία μας, ἀνέλαβε ὁ Κύριος νά κάνει αὐτό πού ζητοῦσε καί μποροῦσε νά σηκώσει ὁ ἄνθρωπος. ᾿Επειδή δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ἤθελε νά ἀκούσει κάποιον ὅμοιό του (δέν ἄντεχε οὔτε τήν παρουσία, οὔτε τή μορφή τοῦ ᾿Αγγέλου) πῆρε ὁ Σωτήρας τήν ἀνθρώπινη φύση, ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά μπορέσουν οἱ ἄνθρωποι νά ὁδηγηθοῦν στό δρόμο τῆς σωτηρίας τους, πιό ἄνετα καί πιό καρποφόρα5. (Αὐτός εἶναι ὁ πρῶτος καί βασικός λόγος τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου).
ΙΕ´ . ῾Υπάρχει ὅμως καί ἄλλος λόγος. ῏Ηρθε ὁ Χριστός γιά νά βαπτιστεῖ καί νά ἁγιάσει τό Βάπτισμα. ῏Ηρθε γιά νά θαυματουργήσει, περπατώντας πάνω στά κύματα τῆς θάλασσας (πρβλ. Ματθ. 14, 25). ᾿Επειδή λοιπόν, πρίν σαρκωθεῖ ὁ Κύριος, «τόν εἶδε ἡ θάλασσα καί ὑποχώρησε καί ὁ ᾿Ιορδάνης στράφηκε πίσω» (Ψαλμ. 113, 3), ἔλαβε ὁ Κύριος τό σῶμα, γιά νά ἀντέξει ἡ θάλασσα τή θέα Του καί νά τόν ὑποδεχτεῖ ἄφοβα ὁ ᾿Ιορδάνης. Αὐτή λοιπόν εἶναι μία αἰτία τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, ὑπάρχει ὅμως καί ἄλλη.
῾Ο θάνατος ἦρθε στόν κόσμο διά μέσου παρθένου, τῆς Εὔας. ῎Επρεπε λοιπόν διά μέσου παρθένου ἤ καλύτερα ἀπό παρθένο νά φανερωθεῖ ἡ ζωή. ῞Ωστε, ὅπως ἀκριβῶς ἐκείνη τήν ἐξαπάτησε τό φίδι μέ τά παραπλανητικά καί διαβολικά λόγια, ἔτσι καί αὐτή, τή Μαρία, νά τή βεβαιώσει ὁ Γαβριήλ γιά τή σωτηρία, μέ τό χαρμόσυνο μήνυμα.
᾿Αφοῦ ἐγκατέλειψαν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό, ἔφτιαξαν ἀγάλματα μέ ἀνθρώπινη μορφή. ᾿Επειδή λοιπόν οἱ ἄνθρωποι προσκυνοῦσαν ἀνθρωπόμορφο ἄγαλμα ὡς Θεό, πλανεμένοι ὅπως ἦταν, ἔγινε ὁ Θεός ἀληθινός ἄνθρωπος, γιά νά διαλυθεῖ αὐτή ἡ πλάνη.

ΙϚ´ . Μήπως λοιπόν μάταια ἔγινε ὁ Χριστός ἄνθρωπος; Μήπως οἱ διδασκαλίες Του εἶναι ρητορικές ἐφευρέσεις καί ἀνθρώπινα ἐπινοήματα; Δέν εἶναι οἱ θεῖες Γραφές ἐκεῖνες πού μᾶς φανερώνουν τό πῶς ὁ Θεός μᾶς ἔσωσε; Αὐτό δέν φανερώνουν καί οἱ προφητικές μαρτυρίες; Κράτα λοιπόν γερά μέσα σου αὐτή τήν παρακαταθήκη καί κανείς ἄς μή σέ μεταπείσει. Πίστευε ὅτι ὁ ἀληθινός Θεός ἔγινε καί πραγματικός ἄνθρωπος.
Τό ὅτι λοιπόν ἦταν δυνατόν νά γίνει ὁ Θεός ἄνθρωπος ἔχει ἀποδειχθεῖ. ῎Αν ὅμως ἀκόμα δέν πιστεύουν οἱ ᾿Ιουδαῖοι, τούς ρωτᾶμε· Τί παράξενο κηρύττουμε, λέγοντας ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, ἀφοῦ ἐσεῖς λέτε ὅτι ὁ ᾿Αβραάμ ὑποδέχθηκε τόν Κύριο; Τί παράξενο κηρύττουμε, ἀφοῦ ὁ ᾿Ιακώβ λέει «εἶδα τόν Κύριο πρόσωπο πρός πρόσωπο, καί ὅμως δέν ἀπέθανα»; (Γέν. 32, 30). ῾Ο Κύριος πού ἔφαγε πλάι στόν ᾿Αβραάμ, ἔφαγε καί κοντά μας (πρβλ. Γέν. 18, 8). Τί παράξενο λοιπόν κηρύττουμε;
᾿Επί πλέον μποροῦμε νά παρουσιάσουμε καί δύο μάρτυρες. Εἶναι αὐτοί πού στάθηκαν πλάι στόν Κύριο στό ὄρος Σινᾶ. ῾Ο Μωυσῆς βρισκόταν στό ἄνοιγμα τοῦ βράχου (πρβλ. ῎Εξ. 33, 22) καί ὁ ᾿Ηλίας, στήν ἐποχή πού ἔζησε, στήν τρύπα τῆς σπηλιᾶς. ᾿Εκεῖνοι παρουσιάστηκαν δίπλα Του κατά τή Μεταμόρφωση καί ἀνήγγειλαν στούς Μαθητές τήν ἔξοδό Του, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νά συντελεστεῖ στήν ῾Ιερουσαλήμ (πρβλ. Λουκ. 9, 30-31). ᾿Αλλά ἔχει ἀποδειχθεῖ, ὅπως εἶπα καί προηγουμένως, ὅτι ἦταν δυνατόν νά λάβει ᾿Εκεῖνος καί τήν ἀνθρώπινη φύση. ᾿Εμεῖς ἄς ἀφήσουμε νά μιλοῦν γιά περισσότερες ἀποδείξεις, ὅλοι ἐκεῖνοι πού τούς ἀρέσει νά ἐπαναλαμβάνουν τά ἴδια καί τά ἴδια.