ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Η ΧΟΛΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΟ 1910

ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Η ΧΟΛΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΟ 1910

“Κατὰ τὸ ἔτος 1910 νόσος ἐπάρατος καὶ πάλιν ἐμάστιζε τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ τὰ περίχωρα, ἡ χολέρα. Κατὰ ἑκατοντάδες καθ᾿ ἑκάστην ἀπέθνησκον, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ καθίστανται δυνατὴ ἡ ταφὴ τῶν πολυαρίθμων νεκρῶν, ἀδιακρίτως φυλῆς καὶ θρησκεύματος, Χριστιανῶν, Ἀρμενίων, Μουσουλμάνων καὶ Ἐβραίων. Ὁ πληθυσμός, ἰδίως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, περιδεὴς καὶ περίφοβος ἐζήτει τὴν σωτηρίαν αὐτοῦ.
Ἡ Κωνσταντινούπολις παρουσίαζεν ἀπαίσιον θέαμα, ἐνεκρώθη δὲ πάσα κίνησις καὶ ζωῇ ἐν αὐτῇ. Ἐξαίφνης ὁ χριστιανικὸς πληθυσμὸς ἐν τῇ ἀπελπισίᾳ του, ἀνεμνήσθη τὸ προηγούμενον τοῦ 1871 ἐπὶ Πατριάρχου Ἀνθίμου τοῦ ΣΤ΄ τοῦ Κουταλιανοῦ καὶ ἐν φωνῇ ἐζήτει τὴν μετάκλησιν τῆς Τιμίας Ζώνης ἐξ Ἁγίου Ὄρους [2].

Ἐκτάκτως συγκαλεῖται ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καὶ τῇ προτάσει τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Ἰωακεὶμ τοῦ Γ΄ ἀποφασίζεται ὅπως ἀποσταλῇ ἐπιτροπὴ εἰς Ἅγιον Ὄρος καὶ μεταφέρει εἰς τὴν νεκρωθεῖσαν ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ φόβου Κωνσταντινούπολιν τὸ τίμιον τῆς εὐσεβείας ἡμῶν θησαύρισμα.
Ἡ Ἱερὰ Σύναξις τοῦ Ἁγίου Ὄρους λαβοῦσα τὰ σχετικὰ Πατριαρχικὰ Γράμματα, ἀμέσως διατάσσει δύο ἐκ τῶν ἐπιφανῶν Πατέρων, ἵνα συνοδεύσωσι τὴν Τιμίαν Ζώνην εἰς τὴν δοκιμαζομένην Πόλιν τοῦ Κωνσταντίνου.
Ἀνακούφισις καὶ ἀλλαλαγμὸς ἠκούσθη ὅταν ἐγνώσθη ἡ εἴδησις ἐκ τοῦ Πατριαρχείου ὅτι ἐντὸς ὀλίγου καταφθάνει ἡ σωτηρία τοῦ δοκιμαζομένου πλήθους.
Τὴν ἡμέραν τῆς ἀφίξεως τῆς Πατριαρχικῆς ἀντιπροσωπείας μετὰ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων συνοδευόντων τὴν Τιμίαν Ζώνην ἀπὸ ὄρθρου βαθέως πλῆθος ἀδιακρίτως φυλῆς καὶ θρησκεύματος. Ὀρθόδοξοι, Ἀρμένιοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰουδαίου κατέκλυσαν τὴν πλατείαν τοῦ σταθμοῦ Σερκιτζῆ.
Κατὰ τὴν ταχθεῖσαν ὤραν καταφθάνει ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἰωακεὶμ ὁ Γ΄, περιστοιχιζόμενος ὑπὸ Ἀρχιερέων τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς καὶ πλῆθος κληρικῶν, ἵνα ὑποδεχθῇ τὴν Τιμίαν Ζώνην τῆς Θεοτόκου, παρὰ τῆς ὁποίας ἀνέμενεν ὁ λαὸς τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς πόλεως ἀπὸ τῆς ἀπαισίας νόσου.
Ἡ σημασία τὴν ὁποίαν ἀπέδωκεν τόσον ὁ Σουλτάνος Χαμίτ [3], ὄσον καὶ ἡ Τουρκικὴ Κυβέρνησις εἰς τὴν μεταφορὰν τῆς Τιμίας Ζώνης κατεδείχθη καὶ ἐκ τῆς ὑποδοχῆς, ἣν ἔκαμεν ἡ Τουρκικὴ Κυβέρνησις κατ᾿ ἐντολὴν τοῦ Σουλτάνου. Λόχος στρατοῦ ἔχων ἐπὶ κεφαλῆς ἀξιωματικοὺς εἰς διπλοὺς στίχους παρετάχθη πρὸ τοῦ σταθμοῦ τοῦ Σερκιτζῆ, ἵνα ἀποδώσῃ τὰς νενομισμένας τιμὰς εἰς τὸ τίμιον κειμήλιον τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν δύναμιν τῆς ὁποίας ἐκ πείρας ἐγνώρισαν οἱ λαοὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὸ ἔτος 1871.

Ὁ γηραιὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἰωακεὶμ ὁ Γ΄ ἔνδακρυς πρῶτος προχωρεῖ καὶ ἀσπάζεται τὴν Τιμίαν Ζώνην καὶ παραλαβὼν αὐτὴν ἐκ τῶν χειρῶν τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, πεζῇ προπορευόμενος τῶν Ἀρχιερέων, Κληρικῶν, Ἱεροψαλτῶν, ἐν μέσῳ διπλοῦ στίχου στρατιωτῶν καὶ άκολουθούντων Χριστιανῶν, Ἀρμενίων, Μουσουλμάνων καὶ Ἰουδαίων, διανύει τὸν μακρὸν δρόμον ἀπὸ Σερκιτζῇ μέχρι Φαναρίου, ὅπου καὶ ἐν τῷ Πατριαρχικῷ ναῷ ἐναποθέτει εἰς προσκύνησιν τὸ ἱερὸν θησαύρισμα.
Ἀγρυπνίαι καὶ Λειτουργίαι συνεχῶς ἐπακολουθοῦν, πλῆθος ἄπειρον κατακλύζει καθ᾿ ἑκάστην τὸν Πατριαρχικὸν ναὸν μετὰ δακρύων ἐξαιτουμένον τὴν σωτηρίαν του.

Ἡ ἐπάρατος ἀσθένεια ἤρχισε νὰ ὑποχωρεῖ, τὰ θύματα αὐτῆς κατὰ πολὺ ἐμειώθησαν, μέχρις ὅτου ἐντὸς ὁλιγίστων ἡμερῶν ἀπηλλάγη ἡ πόλις τοῦ Κωνσταντίνου τῆς ἐπαράτου νόσου.
Τὴν Τιμίαν Ζώνην ἐκ Κωνσταντινουπόλεως μετεκάλεσαν καὶ αἱ δοκιμαζόμεναι ἐπαρχίαι, ὡς ἡ τῆς Προύσσης καὶ ἄλλαι, ἐκ τῆς χολέρας, ἥτις νόσος ἅμα τῇ παρουσίᾳ τῆς Τιμίας Ζώνης ἐξέλειπε, τῶν λαῶν ἀνακουφισθέντων ἐκ τῆς καθ᾿ ἑκάστην ἀπειλῆς τοῦ θανάτου“.

[3] Πρόκειται για τον φιλέλληνα Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

<< ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ, ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΕΠΑΘΕΣ...>>

ΕΝΑ ΧΑΡΙΕΣΤΑΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΕΝΤΕ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Ο Άγιος Νικόδημος διηγείται χάριν των φιλοχρίστων αναγνωστών, ένα χαριέστατον θαύμα, που έκαμαν οι Άγιοι πέντε μάρτυρες, σε ένα μετόχι της Νέας Μονής στην Χίο, που τιμάται στο όνομα των πέντε μαρτύρων. Αυτό το ανέφερε ένας ευλαβής ιερεύς, ο πρωτοπαπάς του Ναυπλίου, ο Νικόλαος Μαλαξός.

Το μετόχιον αυτό, κυβερνάται και προμηθεύεται όλα τα χρειώδη, από την Ιεράν Μονήν, την επομένην και την ημέραν της πανηγύρεως. Συνέβη, λοιπόν, κάποτε σφοδρότατος χειμών, κατά την ημέραν της εορτής των Αγίων. Είχε πέσει τόσο πολύ χιόνι, ώστε οι πατερες του Μοναστηριού, δεν μπόρεσαν να κατέβουν και να φέρουν στο μετόχι, όσα χρειαζόταν για την γιορτή, όπως συνηθίζεται.

Ούτε και οι πολίται κατέφεραν να πάνε από το πολύ κρύο. Στο εσπερινό επήγαν μερικοί, αλλά στον όρθρο μόνον ο ιερεύς επήγε στην εκκλησία. Άναψε τα κανδήλια, εσήμανε με το σήμαντρο και «έβαλε ευλογητόν» για να διαβάση την ακολουθίαν.

Τότε ξαφνικά βλέπει πέντε ανθρώπους καλοντυμένους και σοβαρούς. Μπήκαν με ευλάβειαν εις τον Ναόν. Από τους τρόπους και το παρουσιαστικό των φαινόνταν ξένοι άνθρωποι, αλλά κατά το πρόσωπον έμοιαζαν με τους πέντε ενδόξους μάρτυρες, Ευστράτιον, Αυξέντιον, Ευγένιον, Μαρδάριον και Ορέστην, όπως ήσαν ζωγραφισμένοι στις εικόνες.

Από αυτούς οι δυο στάθηκαν στο μέρος του δεξιού ψάλτη, οι άλλοι δυο στο αριστερό, και ο πέμπτος που ομοίαζε με τον Ορέστην, επήγε στο αναλόγιον. Όταν δε ήλθεν η ώρα, αυτός μεν εκανονάρχει και διάβαζε με ωραία φωνή, οι δε άλλοι τέσσαρες έψαλλαν με γλυκύτατη και λυγερή φωνή τα άσματα, τα ιερά.

Ο ιερεύς έβλεπε και άκουε και εχαίρετο και ευχαριστείτο και εδόξαζε τον Θεόν, που του έστειλε τέτοιους βοηθούς, την στιγμήν που δεν υπήρχε κανείς να τον βοηθήση. Απορούσε όμως και εθαύμαζε αφ’ ενός με την ομοιότητα, που είχαν οι πέντε αυτοί με τις εικόνες των Αγίων, αφ’ ετέρου εθαύμαζεν με πόσην ευπρέπειαν και ορθότητα εδιάβαζαν και με τι γλυκύτατη φωνή έψαλλαν. Βρισκόταν, λοιπόν, σε απορίαν, ποιοι να ήσαν αυτοί οι άνθρωποι και δεν ήξερε τι να κάμη.

Ήθελε να τους ερωτήση πριν του όρθρου ποιοι ήσαν. Βλέποντας όμως την σεμνοπρέπειαν και την προθυμίαν που είχαν στη ακολουθίαν, απεφάσισε να τους ερωτήση στο τέλος.

Όταν όμως ήλθεν η ώρα να διαβαστή το μαρτύριον των Αγίων, εστάθη εις το μέσον και εδιάβαζεν εκείνος, που έμοιαζεν με τον Άγιον Ορέστην. Και αυτός μέν με πολλή ευλάβεια και λαμπράν φωνήν εδιάβαζεν, οι δε άλλοι με πολλή ευχαρίστησι άκουαν. Όταν δε αυτός, που διάβαζεν, έφθασεν εκεί όπου λέγει, ότι πρόσταξεν ο Αγρικόλας να τοποθετηθή κρεββάτι πυρωμένο και να ξαπλωθή επάνω σ’ αυτό ο Ορέστης και αυτός όταν πήγαινε εδειλίασεν, δεν εδιάβασαν, όμως «εδειλίασεν», όπως ήτο γραμμένο, αλλά «εμειδίασεν» (χαμογέλασε).

Όταν άκουσε αυτά αυτός, που έμοιαζεν με τον Άγιον Ευστράτιον, σήκωσε το βλέμμα του και βλέποντας αυτόν που έμοιαζε με τον Άγιον Ορέστην του λέγει:
– Γιατί αλλάζεις το ρήμα και δεν το λέγεις, όπως είναι γραμμένο; Διάβασέ το δεύτερη φορά, όπως είναι. Αλλά αυτός διαβάζει για δεύτερη φορά, αλλά πάλι με αλλαγμένο ρήμα, διότι ντρεπόταν να πή «εδειλίασε». Τότε ο Άγιος Ευστράτιος (γιατί αυτός ήταν), του λέγει με μεγαλύτερη φωνή:

– Διάβασε το γραμμένο, καθώς το έπαθες, διότι δεν «εμειδίασες» βλέποντας το πυρακτωμένο κρεββάτι, αλλά «εδειλίασες»!

Και μαζί με τον λόγον αυτόν, έγιναν και οι πέντε άφαντοι. Ο ιερεύς, βλέπων το παράδοξον αυτό, έμεινε αρκετή ώρα άφωνος. Όταν συνήλθε, τελείωσε την λειτουργίαν, όπως μπόρεσε. Μετά την θείαν λειτουργίαν διηγήθηκε σ’ όσους Χριστιανούς είχαν έλθει εν τω μεταξύ, την φανεράν οπτασίαν και όλοι εδόξαζαν τον Θεόν, που κάνει θαυμαστούς τους Αγίους του.