Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑ ΘΕΡΜΑ ΚΑΙ ΒΑΘΕΙΑ

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑ ΘΕΡΜΑ ΚΑΙ ΒΑΘΕΙΑ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ

281. Ο καθένας πρέπει να θυμάται τη μοναδικότητα της ψυχής, που είναι πνοή του Θεού. Ο Θεός είναι μοναδικός και η ψυχή μοναδική. Και, καθώς είναι μοναδική, δεν μπορεί να έχη δύο αντίθετα αντικείμενα αγάπης. Δεν μπορεί να αγαπά συγχρόνως τον θεό και κάθε τι το γήινο, τον άνθρωπο και κάθε τι το υλικό, που αρέσει στον σαρκικό άνθρωπο.
Για να αγαπάμε τον θεό με όλη μας την καρδιά, πρέπει να θεωρούμε όλα τα γήινα σαν μηδαμινής αξίας και τίποτε απ’ αυτά να μη μας παρασύρη. Για να αγαπάμε τον πλησίον σαν τον εαυτό μας, πρέπει να περιφρονούμε το χρήμα, να μη μας θαμπώνουν οι υλικές χαρές του κόσμου τούτου.
Πρέπει, ιδιαίτερα, να διατηρούμε την ψυχική μας ακεραιότητα κατά τη διάρκεια της λατρείας στον ναό και στο σπίτι μας, κατά τη διάρκεια αναγνώσεως του Λόγου του θεού και των συγγραφών των Αγίων Πατέρων και, γενικότερα, κατά τη διάρκεια κάθε σπουδαίας ασχολίας μας. «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. στ’ 24).
282. Ο χριστιανός οφείλει να αγαπά τον θεό και τον πλησίον του, την εικόνα του θεού, τόσο θερμά και βαθειά, ώστε να λέγη πάντοτε: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» (Ρωμ. η’ 35).
Ό,τι και να παρουσιασθή τέτοιο, δεν είναι παρά ένα φάσμα, ένα όνειρο για μένα, αν αγαπώ. Καταγράφω τα σφάλματα του αδελφού μου στη διαφορά της φύσεως, στην επήρεια των πονηρών πνευμάτων, στην ανεπρκή ή κακή ανατροφή, στις δυσμενείς συνθήκες της ζωής, στις ιδιοσυγκρασίες γονέων ή κηδεμόνων. Βλέποντας τη δική μου αμαρτωλότητα, μισώ τον εαυτό μου.
Αλλά τον πλησίον μου τον αγαπώ σαν τον εαυτό μου.

ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ ΣΤΟ ΑΓΑΘΟ

283. Λένε πολλοί ότι ο Θεός είναι ελεήμων και σπλαχνικός και μας ελεεί και μας σπλαχνίζεται. Ασφαλώς, ο Θεός είναι απέραντα ελεήμων και σπλαχνικός. Αλλά, αφού είναι τόσο οικτίρμων απέναντί μας, γιατί εμείς θεληματικά τον προσβάλλουμε με τις ανομίες μας; Όσο πιο καλός είναι απέναντί μας, τόσο πιο πολύ θα έπρεπε να τον αγαπάμε, να του είμαστε ευγνώμονες και υπάκουοι στο άγιο του θέλημα. Αλλά που είναι αυτή η αγάπη, αυτή η ευγνωμοσύνη, αυτή η υπακοή;
284. Ποιος είναι ο ποιητής όλων των ορατών και των αοράτων; Ο Θεός. Και ο Θεός είναι αόρατος. Λοιπόν, ας σέβεσαι τον αόρατο Θεό. Ας κινείσαι προς τον αόρατο Θεό. Ο Θεός είναι αιώνιο, πανάγιο, πάνσοφο, ύψιστο, πανταχού παρόν, αυτάρκες Πνεύμα. Και συ είσαι εικόνα του Θεού. Λοιπόν ας είσαι πνευματικός, περιφρονώντας τη σάρκα, αυτό το πρόσκαιρο σκήνωμά σου. Ας είσαι άγιος, αγαθός, σώφρων, δίκαιος, νηφάλιος και γενναίος, αμετακίνητος στο αγαθό, αυτάρκης.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΜΑΣ

285. Όποιος έκτισε μόνος του ένα σπίτι, έχει κάθε δικαίωμα να κατοικήση σ’ αυτό. Είμαστε τα σπίτια του Δημιουργού μας. Μας έκτισε για τον Εαυτό του. Πρέπει λοιπόν να κατοική μέσα μας ο Θεός και όχι ο σφετεριστής Διάβολος. «Ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν», λέμε στο Πνεύμα το Άγιο. «ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν» (Ιω. ιδ’ 23). «Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;» (Α’ Κορ. γ’ 16).
286. Να έχης σαν ανεκτίμητο θησαυρό σου κάθε λέξι του Λόγου του Θεού, των συγγραφέων των Αγίων Πατέρων και της υμνωδίας της Εκκλησίας. Είναι πνοή και λόγια του Αγίου Πνεύματος. Του Πνεύματος που «ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις» (Ρωμ. η’ 26).

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

287. Χάρις στον Σταυρό, όπως και χάρις στο σημείο του Σταυρού, ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι πάντοτε μαζί μας, κάνοντας με τη δύναμί του το κάθε τι για τη σωτηρία μας. Αρκεί να τον πιστεύουμε σαν Θεό και Σωτήρα μας. Δόξα στον Κύριο για την αιωνία παρουσία του κοντά μας! «ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». Αμήν. (Ματθ. κη’ 20).
288. Κάνοντας το σημείο του Σταυρού, να πιστεύης και πάντοτε να θυμάσαι ότι οι αμαρτίες σου καθηλώθηκαν στον Σταυρό. Όταν πέφτης σε κάποιο αμάρτημα, ευθύς να κατακρίνης ειλικρινά τον εαυτό σου και κάνε το σημείο του Σταυρού πάνω σου, λέγοντας: Κύριε, συ που καθήλωσες τις αμαρτίες μας στον Σταυρό, καθήλωσε και το αμάρτημά μου τούτο στον Σταυρό σου και «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεός» (Ψαλμ. ν’ 3). Και ο Κύριος θα σε καθαρίση από την αμαρτία σου. Αμήν.

ΕΙΜΑΙ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

269. Όταν η καρδιά είναι καθαρή, είναι καθαρός και ο όλος άνθρωπος. Όταν η καρδιά είναι ρυπωμένη, ρυπωμένος είναι και ο όλος άνθρωπος. «Έκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιε΄19). Οι Άγιοι όμως απέκτησαν καθαρή καρδιά με νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές, ανάγνωσι των Γραφών, κόπο και ιδρώτα, χύσιμο του αίματός τους. Το Άγιο Πνεύμα τους καθάρισε από κάθε ρύπο, τους αγίασε στον αιώνα. Ας ζητήσουμε και εμείς αυτή την καθαρότητα της καρδιάς. «Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός» (Ψαλμ. ν’ 12)
270.
Τι όνομα έχω, αφ’ ότου ανήκω στην Εκκλησία; Το όνομα: χριστιανός. Τι σημαίνει αυτό το όνομα; Σημαίνει ότι είμαι μέλος του Σώματος του Χριστού, δηλαδή της Εκκλησίας. Ότι είμαι αδελφός του Χριστού. Τι με υποχρεώνει το όνομα του χριστιανού;
Με υποχρεώνει να έχω πάντοτε μέσα στην καρδιά μου τον Χριστό, να διαποτίζω με το Πνεύμα του τη ζωή μου,
να μιμούμαι τη ζωή του, να εφαρμόζω τις άγιες εντολές του, να «ζητώ τα άνω, ου ο Χριστός εστιν εν δεξιά του Θεού καθήμενος» (Κολ. Γ’ 1).