ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Κλήμεντος Ἀλεξανδρέως.

Τὸ μαρτύριο μοιάζει νὰ εἶναι κάθαρση τῶν ἁμαρτιῶν μὲ δόξα. Ἔργα Ἀγ.Ἰωάν. Δαμασκηνοῦ ΕΠΕ 6,259

Ἀγίου Γρηγορίου Θεολόγου.

Νόμος τοῦ μαρτυρίου εἶναι, οὔτε θεληματικὰ νὰ πηγαίνουμε στὰ βασανιστήρια, ἀπὸ λύπη τῶν διωκτῶν καὶ τῶν ἀσθενέστερων, οὔτε πάλι, ἐνῶ εἴμαστε παρόντες,νὰ ἀποφεύγουμε τὸ μαρτύριο· διότι τὸ πρῶτο εἶναι δεῖγμα θράσους, ἐνῶ τὸ ἄλλο ἀνανδρίας. Ἔργα Ἀγ.Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ ΕΠΕ 6,257

Ἀγιος Ἰσαὰκ Σύρου

Διότι μάρτυρες δὲν εἶναι αὐτοὶ μόνο ποὺ ἐδέχθησαν τὸν θάνατο ἀπὸ τὴν πίστιν πρὸς τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ πεθαίνουν γιὰ τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν του. Φ-Ἀγ.Ἰσαάκ 8β-217

Ἀγίου Νείλου.

Νὰ ἀσκεῖς τὴν ὑπομονή, ὅπως γνωρίζουμε ὅτι τὴν ἄσκησαν οἱ μάρτυρες, γιατὶ καὶ ἀπὸ μᾶς θὰ ζητηθεῖ τὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως. Φ-Ἀγ.Νείλου ΕΠΕ 11β-389

Ἀγ.Βρεσθένης Ματθαῖου.

Μετὰ τοσούτους μεγάλους καὶ σκληροὺς (διωγμοὺς) τῶν δέκα τυ­ράννων Ρωμαίων Αὐτοκρατόρων, τῶν πεπλανημένων αὐτῶν εἰδωλολατρῶν, Νέρωνος, Τραϊανοῦ, Σεπτιμίου, Σεβήρου, Δεκίου, Οὐαλεριανοῦ, Αὐρηλιανοῦ, Διοκλη-τιανοῦ, Μαξιμιανοῦ, Ἰουλιανοῦ του Παραβάτου κ.λ.π...
Μάλιστα, ὁ φοβερὸς Δέκιος· ἀπογοητευθεῖς ἀπὸ τὸ ἀκατάβλητον καὶ ἀτρόμητον τῶν Χριστιανῶν, εἰπεν : «Ἡμεῖς ἀπηυδήσαμεν, ἵνα τοῦ λοιποῦ σφάζωμεν καὶ θανατώνωμεν τοὺς Χριστιανούς! Τοῦ λοιποῦ οὐ πλέον βασανίζωμεν καὶ θανάτω τιμωροῦμεν, τοὺς μὴ δεχομένους προσκυνεῖν τοὺς ἀθανάτους θεούς. Ἀλλ’ οἱ μὲν θελήσαντες ἀπονεμεῖν αὐτοῖς σέβας, συμφώνως τῆ βασιλικὴ προσταγή, μεγάλων δωρεῶν ἀξιωθήσονται. Οἱ δὲ ἀρνούμενοι, οἰκειοθελῶς καὶ ἀφ’ ἑαυτῶν ρίπτεσθαι ταῖς ἀνημμέναις καμίνοις δι’ ἀγάπην τοῦ ἑαυτῶν Χριστοῦ. Νουθετικὴ Ἐπιστολὴ 1936

Ἀγ.Βρεσθένης Ματθαῖου.

Καὶ τότε ἔβλεπε τὶς θέαμα ἐξαίσιον καὶ φοβερόν! Πάμπολλοι ἄνθρωποι ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες, νέοι καὶ γέροντες, ὡς καὶ μητέρες κρατούσαι εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτῶν βρέφη καὶ τὰ ἄλλα μικρὰ παιδὶα ἀκολουθοῦντα, νὰ ρίπτωνται μόνοι ἐντὸς τῶν καμινίων, κινούμενοι ἀπὸ τὸ ἔνθεον καὶ ἐγκάρδιον πῦρ τῆς ἀγάπης καὶ τὸν ὑπερφυσικὸν ζῆλον πρὸς τὸν γλυκύτατον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ μιμούμε­νοι τοὺς ἐν τῇ ἐπταπλασίως καιομένη καμὶνῳ βληθέντας τρεῖς παίδας, καὶ ἐκεῖ νὰ προσφέρωνται θυσία πίων καὶ μεμυελωμένη τῷ ἀληθινῷ καὶ ζώντι Θεῶ.
Οἱ ἄγγελοι ἐξίσταντό! Οἱ δαίμονες φρυαττόμενοι ἐθρήνουν καὶ ὡλόλυζον! ὅτι οἱ ἐν σώματι θνητοὶ ὅντες, τοὺς ἀσωμάτους ἀθανάτους ἐνικησαν. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ μάρτυρες, οἱ ἐν καμίνοις ριφθέντες, εἶναι ἀνώνυμοι. Οἱ δὲ εὐρεθέντες γεγραμμένοι εἰς τοὺς κώδικας τῶν δέκα Βασιλέων ἦσαν ἕνδεκα ἑκατομμύρια, διὰ πυρός, ξίφους καὶ πνιγμοῦ θανατωθέντες μᾶλλον, παρὰ νὰ ἀρνηθῶσι τὴν πίστιν αὐτῶν. Νουθετικὴ Ἐπιστολὴ 1936

Ἀγ.Βρεσθένης Ματθαῖου.

Ὁ ἴδιος διδάσκαλος (Ἱερὸς Χρυσόστομος) μὲ τὴν συμφωνίαν καὶ ἄλλων θεοκηρύκων πατέρων βεβαιοῖ : «τὸ μαρτύριον, ἀδελφοί, οὐ τῇ ἀποφάσει κρίνεται μόνον, ἀλλὰ καὶ τῇ προθέσει». Οὐχ ὅταν ἀποκεφαλισθῇ μάρτυς τότε μόνον λαμβάνει τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὥραν ὅπου ἀποφασίσῃ καὶ δώσῃ γνώμην νὰ ὑποφέρῃ πάντα κίνδυνον, καὶ δοκιμάση πᾶσαν ζημίαν, πᾶσαν καταφρόνησιν, πᾶσαν ταλαιπωρίαν, ἀπὸ τότε εἶναι μάρτυς, ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὥραν εὑρίσκεται εἰς τὸν κατάλογον τῶν μαρτύρων, ἀπὸ τότε ἀοράτως ἐτέθη εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ὁ λαμπρότερος καὶ πολυτιμότα-τος στέφανος τοῦ μαρτυρίου. Νουθετικὴ Ἐπιστολὴ 1936

ΠΕΡΙ ΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΙΟΥ

Ἀγιου Γρηγορίου Θεολόγου.

«Ἀνδρεία ἐστὶ πρὸς τὰ δεινὰ στεῥῥότης». Ἀνδρεία εἶναι ἡ σταθερότητα στὰ δεινά. (ΕΠΕ 9,434)

Άγιος Νεκτάριος

Ανδρεία εστί το δυσέκπληκτον υπό φόβου τού περί τόν θάνατον καί το ευθαρσές εν τοίς δεινοίς, καί το εύτολμον πρός τούς κινδύνους και το μάλλον αρνείσθαι τεθνάναι καλώς ή αισχρώς σωθήναι. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-204

Άγιος Νεκτάριος

Ανδρειότερος είναι μοι δοκεί ο τών επιθυμιών ή ο τών πολεμίων κρατών και γάρ χαλεπώτερόν εστιν εαυτόν νικήσαι. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-204

Άγιος Νεκτάριος

Ἀνδρείος οὐ μόνον ὁ κρατῶν τῶν πολεμίων, ἀλλά καὶ ὁ τῶν ἡδονῶν κρατῶν· πολλοί πολλάκις πολεμίων κρατούντες δουλεύουσι ταὶς ηδονάς. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-204

Άγιος Νεκτάριος

Ανδρεία, έξις ψυχής ακίνητος υπό φόβου, θάρσος πολεμικόν· επιστήμη τών κατά πόλεμον πραγμάτων· εγκράτεια ψυχής πρός τα φοβερά και δεινά· τόλμη υπηρετική φρονήσεως. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-205

Άγιος Νεκτάριος

Ανδρεία, ευθαρσία επί θανάτου προσδοκία . έξις διαφυλακτική λογισμών ορθών εν κινδύνοις· ρώμη πρός κίνδυνον αντίρροπος . ρώμη καρτερικήν πρός αρετήν. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-205

Άγιος Νεκτάριος

Ανδρεία, ηρεμία ψυχής περί τα δεινά και θαρραλέα κατά τόν ορθόν λόγον φαινόμενα· σωτηρία δογμάτων αδήλων περί τα δεινά . εμπειρία πολέμου . έξις εμμενετική νόμου. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-205

Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος 

Ανδρείοι δέν είμαστε, όταν έχουμε σώμα δυνατό. Γιατί τήν αρετή αυτή τής ανδρείας τήν έχει μόνον εκείνος πού, καί όταν ακόμη είναι κατάκοιτος, διατηρεί τήν ψυχική του δύναμη. Καθόσον χωρίς αυτή, κι' άν ακόμη σηκώνει κανείς μέ τήν σωματική του δύναμη ολόκληρο βουνό, θα μπορούσα νά πώ ότι δέν είναι δυνατότερος από ένα μικρό κοριτσάκι καί μιά ταλαίπωρη γριούλα. Γιατί ο ψυχικά δυνατός παλεύει μέ τίς δοκιμασίες τού βίου πού δέν έχουν υλική υπόσταση, ενώ ο δυνατός στό σώμα δέν τολμάει ούτε να τίς αντικρύσει. Π.ανθ.Αγ.Ι.Χρυσοστ.Α-480

ΠΕΡΙ ΑΓΙΩΝ

Ἀγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος 

Πήγαινε στὶς σκηνὲς τῶν ἁγίων . ὅταν καταφεύγεις σὲ μοναστῆρι ἁγίου ἀνθρώπου, εἶναι σὰν νὰ πηγαίνεις ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό. Π.ἄνθ. Ἄγ.Ι. Χρυσοστ. Ἅ-303

Ἀγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος 

Ὄχι μόνον ἡ διδασκαλία καὶ ἡ παρένεση καὶ ἡ συμβουλή, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση τῶν ἁγίων προξενοῦσε πολλὴ εὐχαρίστηση καὶ ὠφέλεια. Π.ἄνθ. Ἄγ.Ι. Χρυσοστ. Ἅ-286

Ἀγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος 

Τέτοια εἶναι ἡ συνήθεια τῶν ἁγίων· ἂν πράξουν κάτι κακό, τὸ γνωστοποιοῦν δημόσια καὶ κάθε μέρα θρηνοῦν καὶ τὸ κάνουν σὲ ὅλους ὁλοφάνερο.Ἂν δὲ πράξουν κάτι γενναῖο καὶ μεγάλο, τὸ κρύβουν καὶ τὸ λησμονοῦν. Π.ἄνθ. Ἄγ.Ι. Χρυσοστ. Ἅ-301

Ἀγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος 

Ἅγιοι βέβαια εἶναι ὅλοι ὅσοι ἔχουν σωστὴ πίστη καὶ ζωή, ἔστω καὶ ἄν δὲν κάνουν θαύματα, ούτε διώχνουν δαιμόνια. Γιατὶ καὶ ὁ Ἰωάννης, ὁ μεγαλύτερος μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ἔχουν γεννηθεῖ ἀπὸ γυναῖκες, δὲν φαίνεται νὰ ἔχει κάνει κανένα θαῦμα. Φ-Ἀγ.Ἀναστασίου Σιν. 13β-211

Μεγάλου Βασιλείου.

«Μνήσθητε τῶν πάλαι ἁγίων, ὅτι οὐδεὶς τρυφῶν, οὐδὲ κολακευόμενος τῶν στεφάνων τῆς ὑπομονῆς ἠξιώθη, ἀλλὰ πάντες διὰ μεγάλων θλίψεων πυρωθέντες τὸ δοκίμιον ἐπεδείξαντο. Οἱ μὲν γὰρ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἄλλοι δὲ ἐπρίσθησαν, οἱ δὲ ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον. Ταῦτά ἐστι τὰ σεμνολογήματα των ἁγίων». Βασ. Ταμ. 39 - (ΕΠΕ 3,66 -68)

Ἀγίου Νείλου.

Νὰ χαίρεσαι μὲ τὴ συνάντηση τῶν ἁγίων. Γιατὶ μέσω αὐτῶν ἐμφανίζεται ὁ Θεός. Φ-Ἀγ.Νείλου ΕΠΕ 11β-411

Ἀγίου Νείλου.

Νὰ φροντίζεις ὥστε πάντοτε νὰ κερδίζεις κάτι ἀπὸ τὴ θέα τῶν ἁγίων.Νὰ παρατηρεῖς τὸ βλέμμα καὶ τὴν ἐμφάνισή τους, γιατὶ καὶ τὰ δύο εἶναι ὠφέλιμα. Τοὺς πραγματικὰ ἅγιους νὰ τοὺς διακρίνεις ἀπὸ τὰ ἔργα τους. Γιατὶ κάθε δένδρο ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπό του. Φ-Ἀγ.Νείλου ΕΠΕ 11β-411

Ἀγίου Βαρσανουφίου.

Οἱ ἅγιοι καταξιώνονται νὰ ἔχουν τὸ ἅγιο Πνεῦμα καὶ γίνονται ναός του· διότι λέγει, «θὰ κατοικήσω μέσα σ’ αὐτοὺς καὶ θὰ περπατήσω μέσα σ’ αὐτούς». Οἱ ἁμαρτωλοὶ ὅμως εἶναι ξένοι αὐτοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ λόγιο, «ἡ σοφία δὲ θὰ μπεῖ σὲ κακότεχνη ψυχή», καὶ φυλάγονται μὲ τὴν ἀγαθότητά του. Φ-Ἀγ.Βαρσανουφίου & Ἰωάννου ΕΠΕ 10Β-335

Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου.

«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ», δηλαδὴ οἱ ἅγιοι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ὁ Θεός μας εἶναι φωτιὰ ποὺ κατακαίει, ὅσοι βλέπουν τὸν Θεὸ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς τους, σωστὰ ὀνομάζονται κάρβουνα ἀναμμένα, ἀφοῦ ἀνάβουν ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους μὲ αὐτὸν καὶ λάμπουν σὰν φωτεινὰ ἀστέρια στὸν κόσμο. Ἔργα Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου. ΕΠΕ Α-29-31

Ἐρώτησις : Οἱ Ἅγιοι εἰς τὸν νοητὸν παράδεισον ἀμέσως τάττονται μετὰ θάνατον, ἢ εἰς τὸν αἰσθητόν;

Ἀπόκρισις : Εἰς τὸν αἰσθητόν, ἐκεῖ, ὅπου εἶναι οἱ Προπάτορες ὁ Ἀδάμ, καὶ ἡ Εὕα, καὶ ἑπομένως καὶ ὅλοι οἱ πρὸ νόμου,καὶ ἐν νόμῳ Ἅγιοι, καὶ Δίκαιοι· ἔτι δὲ καὶ ὁ εὐγνώμων Λῃστὴς κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου φωνήν, ὁποῦ τοῦ εἶπεν εἰς τὸν Σταυρὸν «ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ»,
τό, σήμερον ἐννοεῖται ἀντὶ τοῦ ἕως ὁποῦ στέκει ὁ παρὼν αἰών, θέλεις εἶσαι μὲ ὅλους τοὺς Δικαίους μέσα εἰς τὸν παράδεισον τὸν αἰσθητόν, νὰ ἐντρυφᾷς τὰ κάλλη του, καὶ τὴν ὡραιότητά του μερικῶς μὲ τελείαν ἐλπίδα, πῶς ἔχεις μετὰ τὴν συντέλειαν τοῦ αἰῶνος τούτου νὰ ἀπολαύσῃς καὶ τὸν τέλιον εἰς τὸν παράδεισον τὸν νοητόν. Ἀποστολικὴ Σαγήνη σελ.226

Ἐρώτησις : Ἐπειδὴ οἱ Ἅγιοι εἶναι μέσα εἰς τὸν αἰσθητὸν καὶ ἐπίγειον Παράδεισον, καὶ ἀπολαμβάνουν μερικῶς τὰ ἀγαθά, καὶ ὄχι ἐντελῶς, ἕως τῆς συντελείας τοῦ παρόντος αἰῶνος, διὰ τὶ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία εἰς πολλά μέρη, πῶς ἔλαβον οἱ Ἅγιοι τέλειον τὸν μισθόν, καὶ τὸν στέφανον;
Ἀπόκρισις : Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει φανερά, πῶς δὲν ἔλαβον τέλειον τὸν στέφανον οἱ Ἅγιοι ἀκόμη· καὶ ἤκουσον τὰ ἴδιά του λόγια, «καὶ οὗτοι πάντες (οἱ Ἅγιοι δηλαδὴ) μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως, οὐκ ἐκομίσαντο τὸν στέφανον, τοῦ Θεοῦ κρεῖττόν τι περὶ ἡμῶν προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσιν»· ἄν ὅμως ἡ Ἐκκλησία ψάλλῃ, πῶς ἔλαβον οἱ Ἅγιοι τὸν τέλειον μισθόν, καὶ τὸν στέφανον, ἀποβλέπει εἰς τὸν ἄτρεπτον, καὶ ἀμετάβλητον, καὶ βέβαιον τῆς λήψεως τοῦ μισθοῦ, καὶ τοῦ στεφάνου·
ἐπειδὴ καὶ ἐκεῖνο, ὁποῦ δὲν εἶναι κατὰ ἄλλον τρόπον δυνατόν, παρὰ νὰ τὸ λάβω, κατὰ τὴν τελείαν τοῦ Θεοῦ ἀπόφασιν (ὁποῦ εἶναι ἀμετάτρεπτος) εἶναι ὡσὰν καὶ νὰ τὸ ἔλαβα· ἔπειτα καὶ ἡ Ἐκκλησία μεταχειρίζεται ἀντιχρονισμόν, καὶ λέγει τὰ μέλλοντα ὡς παρεληλυθότα κατὰ μίμησιν τῆς θείας Γραφῆς. Ἀποστολικὴ Σαγήνη σελ.226-227

Ἄλλο· οἱ Ἅγιοι ἐν τῷ μετὰ σώματος βίῳ εἶχον τὸν Θεὸν ἔνδον εἰς τὴν ψυχήν τους, πλὴν σκιωδῶς, καὶ ὡς ἐν ἐσόπτρῳ· μετὰ θάνατον ὅμως μέσα εἰς τὸν Παράδεισον πλέον ἐμφανέστερον, καὶ οἱονεὶ ἐκτυπώτερον· εἰς τὸν καιρὸν δὲ τῆς κοινῆς ἀναστάσεως θέλουν λάβῃ καὶ τὸ τέλειον, ὁποῦ εἶναι τό, πρόσωπον πρὸς πρόσωπον·
ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν ὡς πρὸς τὴν παροῦσαν κατάστασιν τῆς προσκαίρου ζωῆς ἀποβλέπουσα, λέγε, πῶς ἔλαβον οἱ Ἅγιοι τὸν τέλιον μισθόν, συγκρίνουσα τὴν ἀπόλαυσιν τῆς θείας χάριτος, ὁποῦ εἶχον ἐδῶ ἔτι ζῶντες, μὲ ἐκείνην τὴν χάριν, ὁποῦ ἔχουν τώρα μέσα εἰς τὸν παράδεισον· ἡ ὁποία αὕτη τωρινὴ χάρις τοῦ παραδείσου εἶναι τελεία μέν, ὡς πρὸς τὴν ἀτελῆ τῆς προσκαίρου ταύτης ζωῆς παραβαλλομένη· ἀτελὴς δὲ, ὡς πρὸς τὴν μέλλουσαν μετὰ τὴν τοῦ παρόντος αἰῶνος συντέλειαν, ὁποῦ θέλει εἶναι τό, πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, καθὼς λέει ὁ θεῖος Παῦλος. Ἀποστολικὴ Σαγήνη σελ. 227

Λέγει πάλιν ὁ Ὅσιος· παρακαλῶ εἰπέ μοι καὶ τοῦτο· ποιοὶ Ἅγιοι εἶναι εὐσπλαγχνικώτεροι εἰς τὸν ἄνθρωπον, διὰ νὰ παρακαλῇ αὐτοὺς ὁ ἐλεεινὸς ἄνθρωπος, ἵνα πρεσβεύωσιν ὑπὲρ αὐτοῦ;». Καὶ ἀποκριθεῖς ὁ Ἄγγελος λέγει : «Ὅλοι οἱ Ἅγιοι εὔσπλαγχνοι εἶναι εἰς σᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ εὐγνώμονες, ἀλλὰ σεῖς οἱ ἄνθρωποι ὡς ἀγνώμονες καὶ ἀχάριστοι κάμνετε αὐτοὺς καὶ ὀργίζονται εἰς ἐσᾶς. Διότι οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἔχουν πολλὴν εὐσπλαγχνίαν εἰς τὸν ἄνθρω­πον, ἐπειδὴ ἕνεκεν τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων εἶδον καὶ αὐτοὶ τὰ παράδοξα τοῦ Θεοῦ.
Πλὴν τούτων ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἡ Δέσποινα ἠμῶν, εὐσπλαγχνίζεται περισσότερον τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων. Ἔπρεπε, Πάτερ Ἅγιε, ὁ ἄνθρωπος ἀνεξάλειπτον νὰ ἔχῃ τὸ ὄνομα Αὐτῆς ἀπὸ τὸ στόμα του. Ἀλλ’ ὁ Διάβολος ἠπάτησεν αὐτὸν καὶ ἔγινεν ἀχάριστος. Διότι διὰ τῶν πρεσβειῶν Αὐτῆς καὶ ἱκεσιῶν ἵσταται ὁ κόσμος μέχρι τὴν σήμερον. Ἐπειδὴ καταφρόνησαν οἱ ἄνθρωποι τὸν Θεὸν καὶ τοὺς Ἁγίους, κατεφρόνησε καὶ ὁ Θεὸς αὐτούς, καθὼς καὶ οἱ Ἅγιοι». Ἀποκ.Ἀββᾶ Μακαρίου

Πάλιν ἠρώτησεν ὀ Ὅσιος λέγων «εἰπέ μοι καὶ τοῦτο τάχα ἕως τώρα ἐπλήθυναν οἱ Ἅγιοι εἰς ὅλον τὸν Κόσμον; καὶ ἕως τέλος θὰ εἶναι ἄρά γε τοιοῦτοι;». Καὶ ὁ Ἄγγελος εἶπεν ἕως τῆς συντέλειας τοῦ αἰῶνος, Τίμιε Πάτερ, δὲν θέλει ἐκλείψει δίκαιος καὶ προφήτης Κυρίῳ τῷ Θεῷ, ὠσαύτως οὐδὲ τῷ Σατανᾷ ὑπηρέτης. Πλὴν εἰς τοὺς ὑστερινοὺς καιροὺς ὅσοι ἐν ἀλήθειᾳ δουλεύσουν τῷ Χριστῷ καὶ κρύβονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἐὰν σημεῖα καὶ τέρατα δὲν κάμνουν ὡσὰν τώρα, ἀλλὰ πρακτικὴ ὁδῷ περιπατοῦν μετὰ ταπεινώσεως, μεγαλύτεροι ἀπὸ τοὺς τελοῦντας σημεῖα θέλουν εὑρέθη ἐν τῇ βασιλεία τοῦ Θεοῦ· Ἀποκάλυψη εἰς τὸν Ἀββᾶ Μακάριο.