Το Μαργαριτάρι που δεν δόθηκε στην ώρα του...

Το Μαργαριτάρι που δεν δόθηκε στην ώρα του...

Στις ρυτίδες του προσώπου του ήταν χαραγμένοι όλοι οι ωκεανοί του κόσμου, όμως η καρδιά του παρέμενε ένας κλειστός λιμένας.

Ο γέρος θαλασσινός, επιστρέφοντας από τα πέρατα της οικουμένης, έφερε φυλαγμένο στον κόρφο του ένα μαργαριτάρι, μια σταγόνα παγωμένου σελήνοφωτος ανασυρμένη από τα σπλάχνα της αβύσσου.

Σαράντα ολόκληρους χειμώνες το κράταγε σφιχτά, όχι από φιλαργυρία, αλλά από μια παράξενη πλάνη πως η ομορφιά χρειάζεται την τέλεια ώρα για να φανερωθεί.

Εκείνη, η ακλόνητη φάρος της αναμονής του, τον καρτερούσε κάθε βράδυ στο ίδιο παράθυρο. Τα χέρια της, κάποτε απαλά σαν μετάξι, είχαν γίνει τραχιά από το λουλάκι και το τρίψιμο στις σκάφες, και τα μάτια της, που κάποτε καθρέφτιζαν το γαλάζιο του Αιγαίου, θάμπωσαν από το ατέλειωτο κέντημα κάτω από το τρεμάμενο φως του λυχναριού.

Κι εκείνος, πνιγμένος στην κούραση της αρμύρας, ψιθύριζε πάντα την ίδια υπόσχεση: «Αύριο, αγάπη μου. Αύριο που θα έχει καταλαγιάσει η θάλασσα μέσα μου, θα σου το χαρίσω».

Όμως το αύριο είναι ένας ορίζοντας που πάντα υποχωρεί. Τα χρόνια κύλησαν σαν άμμος που φεύγει μέσα από τα δάχτυλα. Τα μαλλιά της άσπρισαν, γίνανε σαν τον αφρό των κυμάτων που τόσο τον παίδεψαν, και τα δάχτυλά της λύγισαν από τους ρευματισμούς, σαν κλαδιά δέντρου που τα χτύπησε ο βοριάς.

Κι αυτός, δέσμιος της αναβολής, περίμενε ακόμα εκείνη την «κατάλληλη στιγμή», που θα ήταν όλα ιδανικά.

Μέχρι που η αυγή ξημέρωσε παγωμένη. Τη βρήκε να αναπαύεται στην τελευταία της σιωπή, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, σε μια στάση αιώνιας υπομονής...

Τότε μόνο, με τρεμάμενα χέρια, άνοιξε την παλάμη της και εναπόθεσε το μαργαριτάρι. Μια κίνηση μάταιη, ένα δώρο που πλέον δεν είχε αποδέκτη, καθώς τα μάτια της δεν μπορούσαν πια να καθρεφτίσουν τη λάμψη του.

Έκλαψε τότε ο θαλασσινός, όχι για τον χαμό της, αλλά για τη δική του τύφλωση.

Συνειδητοποίησε πως η αγάπη δεν είναι ένα αντικείμενο που φυλάσσεται στο ράφι για τις γιορτές, αλλά μια ζωντανή ανάσα που πρέπει να δίνεται όσο οι πνεύμονες αντέχουν.

Τα λόγια που πνίγουμε στον λαιμό μας είναι σπόροι που σαπίζουν στο χώμα χωρίς να δουν ποτέ το φως.

Η αγάπη που αναβάλλεται μοιάζει με ψωμί που μουχλιάζει στην αρτοθήκη, την ώρα που ο πλησίον μας λιμοκτονεί.

Μη φυλάτε τα μύρα και τα τριαντάφυλλα για το μάρμαρο του τάφου. Χαρίστε τα τώρα, όσο η ευωδιά τους μπορεί να γλυκάνει μια πονεμένη ανάσα. Γιατί η ψυχή δεν χορταίνει με τις αναμνήσεις του «τι θα μπορούσε να είχε γίνει», αλλά ξεδιψά με τις μικρές, καθημερινές σταγόνες τρυφερότητας, που πέφτουν στην ώρα τους σαν ευλογημένη βροχή πάνω σε διψασμένη γη.

«Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας.» (Β΄ Κορ. στ΄ 2)

Πόσες φορές ο άνθρωπος αναβάλλει το καλό, πιστεύοντας πως θα υπάρξει μια καλύτερη στιγμή, μια ιδανική ημέρα, μια πιο ήσυχη ώρα. Κρατά μέσα του λόγια αγάπης που δεν ειπώθηκαν, συγγνώμες που δεν ζητήθηκαν, αγκαλιές που δεν δόθηκαν και ευεργεσίες που έμειναν φυλακισμένες στην πρόθεση. Και όμως, ο χρόνος δεν περιμένει τις αποφάσεις μας. Κυλά αθόρυβα, όπως το νερό ανάμεσα στα δάχτυλα.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η αγάπη δεν είναι υπόσχεση για το αύριο αλλά πράξη του παρόντος. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτρέπει να μη μεταθέτουμε το καλό για άλλη ώρα, διότι το αύριο δεν μας ανήκει. Ο άνθρωπος που αναβάλλει το αγαθό συχνά μοιάζει με εκείνον που κρατά ένα αναμμένο λυχνάρι και αρνείται να το προσφέρει στον αδελφό του μέχρι να πέσει το σκοτάδι.

Ο Κύριος μάς έδωσε την παρούσα στιγμή ως τόπο μετανοίας, συγχωρήσεως και αγάπης. Δεν θα κριθούμε μόνο για το κακό που πράξαμε αλλά και για το καλό που μπορούσαμε να κάνουμε και το αφήσαμε να μαραθεί μέσα στην αδιαφορία, στον φόβο ή στην αναβολή.

Ας μην κρατούμε κλειστή την καρδιά μας. Αν υπάρχει άνθρωπος που περιμένει έναν καλό λόγο, ας τον πούμε σήμερα. Αν υπάρχει πληγή που ζητά συγχώρηση, ας την θεραπεύσουμε σήμερα. Αν υπάρχει αγάπη που πρέπει να εκφραστεί, ας τη δώσουμε σήμερα. Διότι πολλές φορές ο Θεός δεν μας ζητά μεγάλα κατορθώματα αλλά μια μικρή πράξη αγάπης στην ώρα της.

«Μὴ ἀποστερήσῃ εὖ ποιεῖν ἐνδεῆ, ὅταν ἔχῃ ἡ χείρ σου βοηθεῖν.» (Παροιμ. γ΄ 27)

Η πιο πικρή μετάνοια είναι να στεκόμαστε μπροστά σε μια κλειστή πόρτα της ζωής κρατώντας στα χέρια μας το δώρο που έπρεπε να είχαμε προσφέρει όταν ακόμη υπήρχε κάποιος για να το δεχθεί.

Ας αγαπούμε εγκαίρως. Ας συγχωρούμε εγκαίρως. Ας ευεργετούμε εγκαίρως. Γιατί η αγάπη που προσφέρεται στην ώρα της γίνεται ευλογία, ενώ η αγάπη που αναβάλλεται κινδυνεύει να γίνει δάκρυ και αργοπορημένη μετάνοια.

#filoiesfigmenou

#Ορθοδοξία

#Μετάνοια

#Αγάπη

#ΠνευματικήΖωή

#Χριστός

#Orthodoxy

#Repentance

#Love

#SpiritualLife

#Christ