Τὸ Βάπτισμα δὲν ξεθωριάζει. Ἡ ψυχὴ ξεχνά.

Τὸ Βάπτισμα δὲν ξεθωριάζει. Ἡ ψυχὴ ξεχνά.

«Οὐχὶ ἵνα μισθὸν λάβωμεν, ἀλλ’ ἵνα τὴν χάριν φυλάξωμεν». Αὐτὸ εἶναι τὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθοδόξου ζωῆς. Ὁ χριστιανὸς δὲν ἀγωνίζεται γιὰ νὰ ἐξαγοράσει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, οὔτε γιὰ νὰ ἀπαιτήσει ἀνταπόδοση ἀπὸ τὸν Δημιουργό του. Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι ἐμπόριο ἀρετῶν, οὔτε λογισμὸς ἔργων. Εἶναι ζωή ἐν Χριστῷ, εἶναι διατήρηση τῆς χάριτος ποὺ ἐλάβομε στὴν ἁγία κολυμβήθρα.

Τὸ Ἅγιο Βάπτισμα ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο ἱερὸ ἔνδυμα. Τὸν ἐνέδυσε Χριστόν. Τὸν ἔπλυνε ἀπὸ τὴν φθορά τῆς ἁμαρτίας καὶ τὸν ἐκάλεσε νὰ πορευθεῖ «ἐν καινότητι ζωῆς» (Ῥωμ. στ΄ 4). Ὅμως ἡ χάρις αὐτὴ δὲν φυλάσσεται χωρὶς ἀγῶνα. Οἱ καλὲς πράξεις, ἡ προσευχὴ, ἡ νηστεία, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ μετάνοια καὶ ἡ ταπείνωσις, δὲν εἶναι νόμισμα γιὰ νὰ ἀγοράσουμε τὸν Παράδεισο. Εἶναι τὸ λάδι ποὺ διατηρεῖ ἀναμμένη τὴν λαμπάδα τῆς ψυχῆς.

Ὁ μέγας ἀσκητὴς Μάρκος διδάσκει μὲ πατερικὴ διάκρισι ὅτι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος εἶναι ἡ κρυφὴ ἰδέα ὅτι «δικαιούμαστε» κάτι ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νὰ στηρίζεται στὰ ἔργα του, χάνει τὴν ταπείνωση καὶ ἡ χάρις σιγὰ σιγὰ ἀποσύρεται. Διότι «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Ἰακ. δ΄ 6).

Ἡ Ὀρθόδοξος ζωή εἶναι διαρκὴς ἐπιστροφὴ στὴν καθαρότητα τοῦ Βαπτίσματος. Εἶναι ἀγώνας νὰ μὴ σκοτεινιάσει ἡ σφραγὶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μας. Καὶ ὅταν πέφτουμε, δὲν ἀπελπιζόμαστε, ἀλλὰ ἐπιστρέφουμε μὲ συντριβὴ στὸ πετραχήλι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου ἡ μετάνοια γίνεται δεύτερο βάπτισμα δακρύων καὶ ἐλέους.

«Ὁ ποιῶν καὶ διδάσκων, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ. ε΄ 19). Ὄχι διότι ἐζήτησε μισθό, ἀλλὰ διότι ἐφύλαξε ἀκέραιη τὴν χάρη ποὺ τοῦ ἐχαρίσθη δωρεάν.

Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής

«Τὸ Βάπτισμα μᾶς ἔδωσε τὸ φῶς. Ὁ ἀγῶνας τῆς ζωῆς εἶναι νὰ μὴν τὸ σβήσουμε.»