ΠΟΙΟΣ είσαι εσύ πού λές: «Έγώ καί Έγώ» ;;

ΠΟΙΟΣ είσαι εσύ πού λές: «Έγώ καί Έγώ» ;;

Άπό πού κατέβηκες ;;

Από πού ήρθες ;;

Εκ τού μή όντος δέν ήρθες στόν κόσμο ;;

Άπό μιά χούφτα χώμα δέν σέ έπλασε ο Θεός ;;

Καί πάλι, τί έχεις νά γίνεις νομίζεις μετά τόν Θάνατό σου ;;

Χώμα !!

Σάν τί θεωρείς λοιπόν τόν εαυτόν σου καί κρατάς αυτό τό ΕΓΩ;

«Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γένεσις 3,19). Ο λόγος αυτός δεν είναι απλώς υπενθύμιση της φθοράς του σώματος, αλλά φανέρωση της αλήθειας περί της ανθρώπινης υπάρξεως. Ο άνθρωπος δεν έχει τίποτε δικό του, παρά μόνον ό,τι έλαβε από τον Θεό. Το σώμα από το χώμα, η πνοή από τον Δημιουργό, η ζωή ως δώρο και ευκαιρία μετανοίας. Όταν ο νους αποκόπτεται από την μνήμη του Θεού, τότε γεννάται το υπερήφανο «εγώ», το οποίο υψώνεται ως ψευδής θρόνος μέσα στην καρδιά.

Ο ψαλμωδός φωνάζει «Ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθήσει» (Ψαλμός 102,15). Όπως το άνθος ανθίζει και γρήγορα μαραίνεται, έτσι και η ανθρώπινη δόξα παρέρχεται. Εκείνος που στηρίζει την ελπίδα του στο πρόσκαιρο, χτίζει επάνω στην άμμο. Εκείνος όμως που ενθυμείται την προέλευσή του και το τέλος του, βρίσκει την αληθινή ταπείνωση, η οποία γεννά την χάρη του Θεού.

Οι Πράξεις των Αποστόλων μαρτυρούν ότι «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν» (Πράξεις 17,28). Ο άνθρωπος δεν είναι αυτάρκης· η ύπαρξή του στηρίζεται διαρκώς στην πρόνοια του Θεού. Όταν το πλάσμα λησμονεί τον Πλάστη, τότε παραδίδεται στην πλάνη της αυτονόμησης και της αυτάρκειας. Από αυτήν την λήθη γεννάται η φιλαυτία, η ρίζα κάθε πτώσεως.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι όποιος γνώρισε την ασθένεια της φύσεώς του, έφθασε στην τελειότητα της ταπεινώσεως. Διότι η γνώση της αδυναμίας δεν οδηγεί στην απόγνωση, αλλά στην επιστροφή προς τον Θεό, ο οποίος «ἀντιτάσσεται ὑπερηφάνοις, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Α΄ Πέτρου 5,5).

Η μνήμη του θανάτου δεν είναι φόβος, αλλά φως. Φανερώνει την αλήθεια, διαλύει την πλάνη του εγωισμού και ανοίγει την καρδιά στην μετάνοια. Όποιος συλλογίζεται ότι από χώμα προήλθε και στο χώμα επιστρέφει, δεν υπερηφανεύεται, αλλά ευχαριστεί τον Θεό για κάθε στιγμή ζωής. Και τότε το «εγώ» σιγεί, για να ακουσθεί μέσα του η φωνή της χάριτος.

Η αληθινή αξία του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην επίγεια δόξα, αλλά στην κοινωνία με τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος ταπεινωθεί εκουσίως, τότε υψώνεται πνευματικά. Όταν εγκαταλείψει το ψευδές «εγώ», τότε βρίσκει την αληθινή ειρήνη. Διότι η ταπείνωση ελκύει την θεία παρουσία και καθιστά την καρδιά κατοικητήριο της χάριτος.

Η επίγνωση της μηδαμινότητος του ανθρώπου δεν οδηγεί σε απελπισία, αλλά σε ευγνωμοσύνη. Διότι ο Θεός από χώμα έπλασε τον άνθρωπο, αλλά τον προόρισε για αιώνια ζωή. Η ταπείνωση λοιπόν δεν είναι ταπείνωση της αξίας του ανθρώπου, αλλά φανέρωση της αληθινής του δόξας, η οποία βρίσκεται στην σχέση του με τον Δημιουργό.

Όποιος φυλάσσει μέσα του την μνήμη της προελεύσεως και του τέλους του, δεν παρασύρεται από την ματαιότητα του κόσμου. Ζει με διάκριση, με φόβο Θεού και με ελπίδα σωτηρίας. Και τότε η ζωή γίνεται πορεία επιστροφής προς Εκείνον από τον Οποίον προήλθε.

Η ταπείνωση ανοίγει την καρδιά στην χάρη του Θεού και οδηγεί τον άνθρωπο από το πρόσκαιρο στο αιώνιο.

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος, Λόγοι Ασκητικοί

Αγία Γραφή, Γένεσις 3,19

Ψαλμός 102,15

Πράξεις Αποστόλων 17,28

Α΄ Πέτρου 5,5

#filoiesfigmenou #ταπεινωση #μετανοια #ορθοδοξια #πνευματικηζωη #humility #repentance #orthodox #spirituallife #покаяние