Ὅταν ἡ Μητέρα βρίσκει τὸ παιδί Της

Ὅταν ἡ Μητέρα βρίσκει τὸ παιδί Της

Ο Νίκος ήταν ένας νέος άνθρωπος που είχε χάσει τον δρόμο του. Οι καθημερινές του επιλογές τον είχαν οδηγήσει όχι μόνο σε μοναξιά και απογοήτευση, αλλά και στον χωρισμό με τη γυναίκα του. Κατάντησε να μένει μόνος του, αφήνοντας πίσω μια οικογένεια πληγωμένη, με ένα μικρό κορίτσι στην αγκαλιά της μητέρας του. Το βάρος αυτό τον συνέθλιβε σιωπηλά. Όχι από μια μεγάλη πτώση, αλλά από πολλές μικρές επιλογές που, μέρα με τη μέρα, τον απομάκρυναν από τον εαυτό του και από τον Θεό. Η μοναξιά έγινε σύντροφός του, η απογοήτευση μόνιμος επισκέπτης, και μέσα του μεγάλωνε η αίσθηση πως δεν υπήρχε επιστροφή, πως ό,τι χάθηκε δεν ξαναβρίσκεται.

Ένα βράδυ, καθώς περπατούσε άσκοπα στους δρόμους της πόλης, τον τύλιξε μια βαριά θλίψη. Ήταν σαν να κατέβαινε πάνω του ένα σκοτάδι χωρίς άκρη. Κάθισε σε ένα παγκάκι, κουρασμένος από τη ζωή και από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε πρόσεξε λίγο πιο πέρα ένα μικρό εκκλησάκι, φωτισμένο μόνο από τα τρεμάμενα κεριά των πιστών. Δεν ήξερε γιατί, μα σηκώθηκε και μπήκε μέσα.

Η σιωπή του ναού τον αγκάλιασε. Η εικόνα της Παναγίας τον κοίταζε με εκείνο το βλέμμα που δεν ελέγχει, δεν κατηγορεί, μόνο χωρά. Και εκεί, μέσα σε αυτή την απλότητα, ένιωσε κάτι να σπάζει μέσα του. Μια ζεστασιά απλώθηκε στην καρδιά του, και χωρίς λόγια, σαν ψίθυρος ειρήνης, άκουσε μέσα του: «Δεν είναι αργά, παιδί μου. Έλα πίσω σε μένα».

Δεν ήταν θαύμα θεαματικό. Ήταν θαύμα σιωπηλό. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια αργή, ταπεινή επιστροφή. Τις επόμενες ημέρες ζήτησε συγχώρεση από όσους είχε πληγώσει. Άρχισε να προσφέρει λίγο από τον χρόνο του σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Και κυρίως, έμαθε ξανά να προσεύχεται. Στεκόταν μπροστά στην Παναγία όπως στέκεται το παιδί μπροστά στη μητέρα του, χωρίς πολλά λόγια, μόνο με αλήθεια.

Δεν έγιναν όλα εύκολα. Υπήρχαν στιγμές που ο παλιός δρόμος τον τραβούσε πίσω. Μα κάθε φορά που ένιωθε να χάνεται, ένιωθε και την παρουσία Της, σαν φως απαλό που δεν τυφλώνει αλλά δείχνει κατεύθυνση. Κατάλαβε πως η μετάνοια δεν είναι μια πράξη στιγμής, αλλά πορεία ζωής, και πως η χάρη του Θεού εργάζεται μέσα στον άνθρωπο όταν εκείνος κάνει το μικρό βήμα της επιστροφής.

Μερικούς μήνες αργότερα, ένας φίλος τον ρώτησε τι ήταν αυτό που τον άλλαξε. Ο Νίκος χαμογέλασε με εκείνο το ήσυχο χαμόγελο που γεννιέται από την ειρήνη και απάντησε: «Όταν χάνεις τον δρόμο σου, υπάρχει πάντα μια Μητέρα που σε περιμένει να σε πάρει στην αγκαλιά της. Η Παναγία με βρήκε όταν εγώ δεν μπορούσα να βρω τον εαυτό μου».

Και όταν ήρθε η αληθινή μετάνοια, τότε έγινε και το θαύμα. Η Παναγία ένωσε ξανά ό,τι είχε σπάσει. Ο Νίκος ξαναβρήκε τη γυναίκα του, γύρισαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, και η οικογένεια στάθηκε πάλι όρθια. Λίγο καιρό αργότερα ήρθε στον κόσμο και ένα δεύτερο παιδί, ένα αγόρι, σαν σφραγίδα ευλογίας, για να θυμίζει πως ο καρπός της μετανοίας γεννά ζωή, συμφιλίωση και ελπίδα.

Και έτσι έμαθε πως κανείς δεν είναι τόσο χαμένος ώστε να μη μπορεί να επιστρέψει. Πως όσο βαριά κι αν είναι τα φορτία μας, υπάρχει αγκαλιά που χωρά. Πως η Μητέρα του Θεού στέκει αθόρυβα δίπλα σε κάθε πληγωμένη ψυχή, περιμένοντας όχι την τελειότητά μας, αλλά το ναι της καρδιάς μας.

Σιωπηλή επιστροφή, μικρό παρεκκλήσι, λίγα κεριά και μια καρδιά που ξαναβρήκε τον δρόμο της.

Η Παναγία δεν εγκαταλείπει ποτέ τα παιδιά της. Περιμένει υπομονετικά, μέχρι να ανοίξει η καρδιά και να ξαναγεννηθεί η ζωή.