Στη σιωπή ανάβει το φως της καρδιάς

Στη σιωπή ανάβει το φως της καρδιάς

Ένα πρωινό Κυριακής, ο μικρός Νικόλας μπήκε στην εκκλησία με τη ζωηράδα της παιδικής ηλικίας, γελώντας και μιλώντας δυνατά, σαν να περνούσε το κατώφλι μιας αυλής παιχνιδιού. Κι όμως, μπροστά του έκαιγε ένα μικρό καντήλι, ταπεινό και αθόρυβο, σαν να κρατούσε μέσα του ένα μυστικό που μόνο η σιωπή μπορεί να αποκαλύψει. Ένας ηλικιωμένος ιερέας τον πλησίασε με πραότητα και του είπε πως εδώ δεν φωνάζουμε για να μας ακούσει ο Θεός, αλλά Του μιλάμε με την καρδιά, γιατί η καρδιά ακούγεται καλύτερα όταν ησυχάζει.

Ο μικρός στάθηκε για λίγο ακίνητος. Κοίταξε τη φλόγα που έτρεμε απαλά, κι εκείνη τη στιγμή, χωρίς να του το ζητήσει κανείς, χαμήλωσε τη φωνή του. Άναψε ένα κερί και ψιθύρισε ένα απλό «Θεέ μου, συγγνώμη». Από τότε, κάθε φορά που περνούσε το κατώφλι του ναού, πρώτα σωπαίνε, κι ύστερα προσευχόταν.

Η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένας χώρος. Είναι τόπος παρουσίας Θεού, τόπος ιερός, όπου ο άνθρωπος στέκεται γυμνός από δικαιολογίες και γεμάτος ανάγκη ελέους. «Σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμι ο Θεός» λέγει ο Ψαλμωδός Δαυίδ. Κι αλλού μας υπενθυμίζει «Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει». Ο Κύριος Ιησούς Χριστός μάς βεβαιώνει πως ο Θεός βλέπει το κρυφό της καρδιάς, και ανταποδίδει εκεί όπου υπάρχει αλήθεια και ταπείνωση, όπως μαρτυρεί ο ευαγγελιστής Ματθαίος.

Η σιωπή μέσα στον ναό δεν είναι απουσία ζωής. Είναι παρουσία Θεού. Είναι χώρος όπου καταλαγιάζουν οι λογισμοί, μαλακώνει η ψυχή και βρίσκει δρόμο η προσευχή. Εκεί μαθαίνουμε πως δεν ερχόμαστε για να δείξουμε κάτι, αλλά για να λάβουμε έλεος. Εκεί καταλαβαίνουμε πως ο σεβασμός δεν είναι τύπος, αλλά στάση καρδιάς. Η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη που ανοίγει τον ουρανό.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας. Δίδαξέ μας να στεκόμαστε μπροστά Σου με σιωπή, με φόβο Θεού και με καρδιά συντετριμμένη. Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπασε τα παιδιά μας, φώτισε τους μεγάλους και οδήγησε όλους μας στον δρόμο της μετανοίας. Χάρισέ μας πνεύμα πραότητος, υπομονής και καθαρής προσευχής, ώστε κάθε μας είσοδος στον ναό να γίνεται συνάντηση ζωής με τον Ζώντα Θεό. Αμήν.

Μια μικρή υπενθύμιση για όλους μας πως πριν μιλήσουμε στον Θεό, χρειάζεται πρώτα να σωπάσουμε μέσα μας