Ο χρόνος του Θεού

Ο χρόνος του Θεού

«Πᾶσαν τὴν μέριμναν ὑμῶν ἐπιρίψαντες ἐπ’ Αὐτόν, ὅτι Αὐτῷ μέλει περὶ ὑμῶν» γράφει ο Απόστολος Πέτρος, και ο λόγος αυτός ανοίγει σιωπηλά την καρδιά όλου αυτού του βιώματος. Γιατί όποιος πλησιάζει πνευματικό άνθρωπο με συστολή, με φόβο μήπως ενοχλήσει, με λογισμούς πως στερεί χρόνο από άλλους, κουβαλά ήδη μέσα του μια λεπτή μορφή μέριμνας που δεν αφήνει την ψυχή να αναπαυθεί.

Πόσες φορές στεκόμαστε μπροστά στον Γέροντα, στον πνευματικό, στον άνθρωπο του Θεού, και κρατάμε μέσα μας όσα μας βαραίνουν. Όχι από αδιαφορία, αλλά από μια ανθρώπινη συστολή. Κι όμως, ο Θεός βλέπει. Πριν μιλήσει το στόμα, έχει ήδη μιλήσει η καρδιά. Όπως λέει ο Ψαλμωδός: «Ἐπίρριψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ Αὐτός σε διαθρέψει». Εκείνη την ώρα, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται έστω και σιωπηλά να πει τα ουσιώδη, ο ουρανός ανοίγει δρόμο.

Και τότε συμβαίνει το μυστήριο. Δεν υπάρχουν καθυστερήσεις, δεν υπάρχουν εμπόδια, δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Ο πνευματικός αρχίζει να μιλά όχι γενικά, αλλά σαν να κρατά στα χέρια του την ψυχή σου. Γιατί οι άνθρωποι του Θεού δεν ακούν μόνο λόγια. Διαβάζουν λογισμούς. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει πως ο καθαρός νους βλέπει πριν ακόμη ειπωθεί η ανάγκη, γιατί έχει μαθητεύσει στη σιωπή του Θεού.

Μα τότε εμφανίζεται ο άλλος λογισμός. Το ρολόι. Η επιστροφή. Οι υποχρεώσεις. Η ανθρώπινη αγωνία. Και χωρίς να ειπωθεί τίποτε, έρχεται η ήρεμη φωνή: «Μην τα μετράς όλα με το ρολόι. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει στην ώρα του». Είναι η ίδια φωνή του Ευαγγελίου που ψιθυρίζει: «Μὴ μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον». Είναι η πατρική παιδαγωγία του Θεού, που μαθαίνει στον άνθρωπο πως ο χρόνος δεν κυβερνά τη ζωή, αλλά η Πρόνοια.

Όταν ο λογισμός επιστρέφει επίμονα, έρχεται πάλι η ίδια βεβαίωση: άφησε το. Και τότε, αφού φύγει κανείς, όλα ανατρέπονται. Καθυστερήσεις, αλλαγές, αναμονή. Μα μέσα σε αυτή την αναμονή αποκαλύπτεται η αλήθεια. Ο Θεός δεν καθυστέρησε τον άνθρωπο. Τον σταμάτησε. Για να μάθει να εμπιστεύεται. «Ἔλπισον ἐπὶ Κύριον ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ μὴ ἐπαναπαύου ἐπὶ τῇ σῇ φρονήσει», λένε οι Παροιμίες. Εκεί, μέσα στη μικρή παύση της ζωής, γεννιέται η πίστη.

Έτσι καταλαβαίνει κανείς ότι οι άγιοι άνθρωποι απαντούν και σε ερωτήσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, και ότι ο χρόνος, όταν παραδίδεται στον Θεό, παύει να είναι εμπόδιο και γίνεται διδάσκαλος. Τότε η ψυχή μαθαίνει να ακουμπά όχι στα σχέδια της, αλλά στον Χριστό και στην Υπεραγία Θεοτόκο, που σκεπάζει αθόρυβα κάθε αγωνία. Εκεί καταλαβαίνουμε πως η πραγματική υπακοή δεν είναι μόνο πράξη, είναι εμπιστοσύνη. Και πως ό,τι παραδίδεται στον Θεό, επιστρέφει ως ειρήνη.

Ας φυλαχθούμε όμως από την παγίδα της αυτάρκειας και της βιασύνης. Ο κόσμος μας έμαθε να μετρά λεπτά και αποτελέσματα, ενώ το Ευαγγέλιο μας μαθαίνει να μετρά μετάνοια και ταπείνωση. Όποιος δεν αφήνει τον Θεό να κυβερνήσει τον χρόνο του, δύσκολα θα Του παραδώσει και την καρδιά του.

Και ας ζητούμε καθημερινά, με απλό λόγο και συντριβή, να μας χαρίζει ο Κύριος αυτή την εμπιστοσύνη. Να μας διδάσκει να περιμένουμε, να σωπαίνουμε, να ακούμε. Να μας κρατά κάτω από τη σκέπη της Παναγίας, ώστε κάθε καθυστέρηση να γίνεται ευλογία και κάθε αναμονή προσευχή.

Μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι ο Θεός δεν βιάζεται ποτέ και δεν αργεί ποτέ. Πάντα φτάνει στην ώρα που σώζει.

Σε μια ήσυχη στιγμή εμπιστοσύνης, εκεί όπου ο χρόνος σωπαίνει και η ψυχή μαθαίνει να ακουμπά στον Θεό.