Τὰ σπαρτὰ ἔγιναν πιὰ γιὰ θέρισμα, τελιώνει αὐτὸς ὁ κόσμος. Οἱ Ἄγγελοι κρατοῦν τὰ

Τὰ σπαρτὰ ἔγιναν πιὰ γιὰ θέρισμα, τελιώνει αὐτὸς ὁ κόσμος. Οἱ Ἄγγελοι κρατοῦν τὰ δρεπάνια καὶ περιμένουν τὸ νεῦμα. (Ἱερὰ Ἀποκάλυψις 14,7)

 Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος

Υπάρχουν λόγια που δεν διαβάζονται απλώς. Κατεβαίνουν μέσα στην καρδιά και την ξυπνούν. Αυτός ο λόγος του Αγίου Εφραίμ είναι τέτοιος. Δεν μιλά για το τέλος σαν καταστροφή, αλλά σαν ώρα αποκάλυψης. Σαν στιγμή αλήθειας. Όπως το στάχυ ωριμάζει σιωπηλά μέσα στον αγρό, έτσι ωριμάζει και η ψυχή μέσα στον χρόνο, είτε προς το φως είτε προς τη σκιά.

Ο Χριστός μάς το είπε καθαρά. «Γρηγορεῖτε, ὅτι οὐκ οἴδατε ποία ὥρα ἔρχεται ὁ Κύριος ὑμῶν». Όχι για να μας φοβίσει, αλλά για να μας κρατήσει ζωντανούς εσωτερικά. Και αλλού μας υπενθυμίζει ότι εκεί όπου θα μας βρει η ώρα, εκεί και θα σταθούμε. Δεν σώζει η τελευταία στιγμή, αλλά η πορεία της ζωής. Κάθε μικρή επιλογή. Κάθε συγχώρηση που δώσαμε ή δεν δώσαμε. Κάθε προσευχή που αναβάλαμε. Κάθε «αύριο» που έγινε συνήθεια.

Οι Πατέρες λένε πως το θέρισμα αρχίζει από μέσα μας. Από τον λογισμό που δεν πολεμήσαμε. Από την αγάπη που κρατήσαμε για τον εαυτό μας. Από τις προφάσεις που ντύνουμε με ανάγκες, παιδιά, σπουδές, δουλειές, για να αποφύγουμε τον πνευματικό αγώνα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει πως δεν μας χάνει τόσο η αμαρτία όσο η αμετανοησία. Και ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει πως ο Θεός ζητά καρδιά συντετριμμένη, όχι κατορθώματα.

Ζούμε σε εποχή μεγάλης σύγχυσης. Οι άνθρωποι τρέχουν, μιλούν πολύ, κουράζονται εύκολα να αγαπήσουν και δυσκολεύονται να κάνουν υπομονή ο ένας στον άλλον. Όμως η Βασιλεία του Θεού δεν ανοίγει με φωνές. Ανοίγει με ταπείνωση. Με προσευχή που δεν φαίνεται. Με ελεημοσύνη που δεν διαφημίζεται. Με σιωπή που θεραπεύει. Εκεί, στο βάθος της καρδιάς, φυτρώνει ο σπόρος της σωτηρίας.

Και όταν οι Άγγελοι περιμένουν το νεύμα, δεν περιμένουν τέλειους ανθρώπους. Περιμένουν εκείνους που πάλεψαν. Που έπεσαν και σηκώθηκαν. Που δεν δικαιολόγησαν την αμαρτία τους, αλλά ζήτησαν έλεος. Που εμπιστεύθηκαν τον Χριστό και την Υπεραγία Θεοτόκο και δεν απελπίστηκαν, ακόμη κι όταν όλα μέσα τους έμοιαζαν σκοτεινά.

Ας μην αφήσουμε λοιπόν τον χρόνο να περνά άκαρπος. Ας μαλακώσουμε την καρδιά μας. Ας κάνουμε λίγο χώρο για προσευχή. Ας συγχωρήσουμε σήμερα, όχι αύριο. Γιατί ο κόσμος μπορεί να τελειώνει κάθε μέρα μέσα μας, αλλά κάθε μέρα μάς δίνεται και η ευκαιρία να ξαναρχίσουμε.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας. Φώτισε τον νου μας, γλύκανε την καρδιά μας, δίδαξέ μας μετάνοια αληθινή. Και Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπασε μας με τη μητρική σου αγάπη, κράτησε μας κοντά στον Υιό σου, και αξίωσέ μας να σταθούμε με ειρήνη την ώρα του θερισμού. Αμήν.

Μικρή υπενθύμιση εγρήγορσης ψυχής μέσα στον θόρυβο των ημερών.