Σε αναζήτησα, Παναγία μου. Περπάτησα δρόμους μακρινούς, γύρισα τον κόσμο με την καρδιά ανήσυχη, πιστεύοντας πως η ευτυχία

Σε αναζήτησα, Παναγία μου. Περπάτησα δρόμους μακρινούς, γύρισα τον κόσμο με την καρδιά ανήσυχη, πιστεύοντας πως η ευτυχία κατοικεί αλλού. Μα Εσύ ήσουν εδώ. Σιωπηλή και σταθερή. Με περίμενες. Ήθελες πρώτα να μάθω τη μοναξιά, για να καταλάβω την παρουσία Σου. Ήθελες να κουραστώ από τις ανθρώπινες προσδοκίες, για να ξεδιψάσω στο ζωντανό νερό της χάριτός Σου. Δεν έφυγες ποτέ από κοντά μου. Έμεινες στον χώρο της ψυχής μου, καθώς εγώ αρμένιζα τη ζωή, κυνηγώντας όνειρα και επιθυμίες, μέχρι να καταλάβω πως η αληθινή ευτυχία κατοικεί εδώ, στον τόπο της προσευχής, εκεί όπου για πρώτη φορά ένιωσα τη μεγαλοπρέπειά Σου.

Γιατί «ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται». Και ποια σκέπη είναι πιο γλυκιά από τη δική Σου, Μητέρα του Φωτός. Ο άγγελος σε προσφώνησε «Κεχαριτωμένη» και όλη η Εκκλησία σε υμνεί ως «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ». Εσύ που κράτησες στην αγκαλιά Σου τον Αχώρητο, έμαθες στον άνθρωπο πως η ταπείνωση χωρά τον Θεό.

Ο Κύριος μάς είπε «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» και Εσύ, Παναγία μου, μας οδηγείς πάντοτε σε Εκείνον. Ό,τι κι αν Του πεις, γίνεται. Όπως στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου ψιθύρισες τον ανθρώπινο πόνο και μεταβλήθηκε το νερό σε οίνο χαράς. Έτσι και σήμερα, βλέπεις τη φτώχεια της καρδιάς μας και μεσιτεύεις σιωπηλά.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σε ονομάζει λιμάνι των χειμαζομένων και καταφύγιο των απελπισμένων. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει πως μέσα από Εσένα άνοιξε ξανά ο ουρανός για τον άνθρωπο. Και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας θυμίζει ότι όποιος προστρέχει με πίστη στην Παναγία, βρίσκει μητέρα και ιατρό μαζί. Γιατί Εσύ δεν θεραπεύεις μόνο το σώμα. Αγγίζεις πρώτα την ψυχή.

Πόσες φορές νόμισα πως χάθηκα, κι όμως Εσύ κρατούσες το νήμα. Πόσες φορές έπεσα, κι Εσύ άπλωσες το χέρι. Στις σιωπές μου ήσουν παρούσα. Στις πληγές μου έβαζες βάλσαμο. Κι όταν η καρδιά μου σκοτείνιαζε, μου θύμιζες τον λόγο της Γραφής «ἐγὼ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Με έφερες ξανά μπροστά στο φως του Υιού Σου.

Έτσι κατάλαβα πως η ευτυχία δεν είναι προορισμός μακρινός. Είναι κατάσταση καρδιάς. Είναι να γονατίζεις και να εμπιστεύεσαι. Είναι να αφήνεις τον εγωισμό και να μαθαίνεις την υπακοή. Είναι να λες «γενηθήτω μοι κατὰ τὸ ῥῆμά Σου», όπως Εσύ, και να παραδίδεις τη ζωή στον Θεό.

Και τώρα, Μητέρα γλυκιά, στάσου λίγο ακόμη κοντά μας. Δίδαξέ μας την υπομονή, την πραότητα, τη σιωπηλή θυσία. Φύλαξε τα σπίτια μας, τα παιδιά μας, τους πονεμένους, τους μοναχικούς, όσους κουράστηκαν να ελπίζουν. Σκέπασε εκείνους που αρμενίζουν σε φουρτουνιασμένα νερά. Οδήγησέ μας στο λιμάνι του Χριστού.

Παναγία Δέσποινα, Μητέρα του Ελέους, δέξου την ταπεινή μας προσευχή. Ράντισε τις καρδιές μας με ειρήνη. Σβήσε τη φωτιά των παθών. Φώτισε τον νου μας να διακρίνει το θέλημα του Θεού. Δώσε μας μετάνοια αληθινή, δάκρυα καθαρά και αγάπη ανυπόκριτη. Κράτησέ μας κάτω από τη σκέπη Σου μέχρι την τελευταία μας αναπνοή και αξίωσέ μας, δια των πρεσβειών Σου, να συναντήσουμε τον Υιό Σου με ειρηνεμένη ψυχή. 

Παναγία μου γλυκιά, Μητέρα του Φωτός, στάσου στο παράθυρο της ψυχής μας όπως στέκεσαι εδώ, ανάμεσα στον κόσμο και στον ουρανό. Πάρε τα κύματά μας και κάν’ τα ειρήνη. Πάρε την κούρασή μας και κάν’ τη ανάπαυση. Φώτισε τον νου μας, μαλάκωσε την καρδιά μας, δίδαξέ μας τη σιωπηλή υπακοή και την ταπεινή αγάπη. Σκέπασε όσους πονάνε, όσους ταξιδεύουν, όσους περιμένουν. Κράτησέ μας κοντά στον Υιό Σου, μέχρι να γίνουν τα δάκρυα φως και οι πληγές δοξολογία. Αμήν

Σε εκείνον τον ήσυχο χώρο της προσευχής, όπου η καρδιά μαθαίνει να αναπαύεται στην Παναγία.