Τὸ σκίρτημα τῆς ζωῆς καὶ τὸ μυστήριο τῆς μήτρας

Τὸ σκίρτημα τῆς ζωῆς καὶ τὸ μυστήριο τῆς μήτρας

Ἔχουσα θεοδόχον τὴν μήτραν, ἡ Παρθένος ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ τὸ βρέφος ἐσκίρτησε ἐν ἀγαλλιάσει. Πρὶν ἀρθρώσει λόγο, πρὶν ἀποκτήσει δύναμη, πρὶν ἀποκτήσει ρόλο μέσα στὸν κόσμο, ἀναγνώρισε τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία δὲν βλέπει ἐδῶ ἕνα βιολογικὸ ἀντανακλαστικό. Βλέπει θεολογία ἐν σαρκί. Βλέπει πρόσωπο ἐν σχέσει. Βλέπει ζωή ποὺ συνομιλεῖ μὲ τὴ Ζωή.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὑμνεῖ τὴ Θεοτόκο ὡς κλῆμα ἀμάραντο καὶ καρπὸ ἀκήρατο. Δὲν μιλᾶ γιὰ ὕλη. Μιλᾶ γιὰ καρπό. Δὲν μιλᾶ γιὰ κύτταρα. Μιλᾶ γιὰ πρόσωπο. Ἡ μήτρα δὲν παρουσιάζεται ὡς ἰδιωτικὸς χώρος, ἀλλὰ ὡς τόπος φιλοξενίας Θεοῦ. Ὅπως ὁ ψαλμωδὸς ὁμολογεῖ «Σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου, Κύριε, σὺ με ἐσκέπασας ἐν κοιλίᾳ μητρός μου», καὶ ὅπως ἀκούγεται στὸ στόμα τοῦ προφήτου Ἱερεμίου «πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ ἐπίσταμαί σε». Ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν γνωρίζει ἀπρόσωπη ζωή.

Ὅταν σήμερα λέγεται ὅτι τὸ ζήτημα «ἔχει λυθεῖ» ἀπὸ τὸ 1986, ἡ Ἐκκλησία ἀπαντᾶ μὲ ἡσυχία καὶ παρρησία ὅτι ἔχει φανερωθεῖ ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια. Ὁ νόμος ρυθμίζει πράξεις. Δὲν ἀποκαλύπτει πρόσωπα. Μπορεῖ νὰ καθορίσει τί ἐπιτρέπεται. Δὲν μπορεῖ νὰ πει ποιὸς στέκεται ἀπέναντί μας. Ἡ Ἐνανθρώπηση, ὅμως, τόλμησε νὰ πει τὴν ἀλήθεια ὅλη. Ὁ Χριστὸς προσέλαβε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ σύλληψη. Ὄχι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἀποκτᾶ φωνή, δύναμη ἢ κοινωνικὴ χρησιμότητα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἀδυναμία. Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος συχνὰ βλέπει βάρος, ἡ Ἐκκλησία βλέπει μυστήριο.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει ὅτι «οὐ μικρὸν τὸ ἁμάρτημα, τὸ κωλύειν γεννηθῆναι τὸν ἄνθρωπον». Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος μιλᾶ ξεκάθαρα γιὰ φόνο ὅταν ἀφαιρεῖται ἡ ζωή πρὶν ἀνατείλει στὸ φῶς. Ὄχι ἀπὸ σκληρότητα, ἀλλὰ ἀπὸ βαθιὰ συναίσθηση τοῦ ἱεροῦ τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Γιατί κάθε ζωή, ἀπὸ τὴν πρώτη της στιγμή, ἔχει αἰώνιο βάρος.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀγνοεῖ τὸν πόνο, τὴν ἀπόγνωση, τὶς τραγικὲς περιστάσεις. Γνωρίζει τὴ συντριβή καὶ προσφέρει θεραπεία, ὄχι λιθοβολισμό. Ἀγκαλιάζει τὴ γυναῖκα ποὺ λύγισε. Σκουπίζει τὰ δάκρυα. Ἀνοίγει δρόμο μετανοίας καὶ ἐλπίδας. Ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ μιὰ νοοτροπία ποὺ μετατρέπει τὴ ζωή τοῦ πιὸ ἀδύναμου σὲ διαπραγματεύσιμο μέγεθος. Γιατί ἐδῶ γεννιέται τὸ βαθύτερο ἐρώτημα. Μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔλεος ποὺ θεμελιώνεται στὴ σιωπὴ ἐκείνου ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ μιλήσει; Μπορεῖ ἡ ἐλευθερία νὰ χτιστεῖ πάνω στὴν ἄρνηση τοῦ ἄλλου νὰ ὑπάρξει;

Γι’ αὐτὸ καὶ συνεχίζουμε νὰ ψάλλουμε «Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία, χαῖρε, θνητῶν πρὸς Θεὸν παρρησία». Γιατί κάθε μήτρα μπορεῖ νὰ γίνει θεοδόχος. Κάθε σκίρτημα ζωῆς, ἀκόμη κι ἂν δὲν ἀκούγεται στὸν δημόσιο λόγο, εἶναι κρίση γιὰ τὸν πολιτισμό μας. Τὸ θέμα δὲν λύθηκε νομικά. Φανερώθηκε ὑπαρξιακά. Με τὴν Ἐνανθρώπηση. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀλήθεια δὲν ἀλλάζει μὲ νόμους.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ σαρκωθεὶς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου, ἐσύ ποὺ ἁγίασες τὴν κοιλίαν τῆς μητρός καὶ ἔδειξες ὅτι ἡ ζωή εἶναι δῶρο ἄρρητο, ἐλέησε τὸν κόσμο Σου. Φώτισε τὶς καρδιὲς μας νὰ βλέπουμε πρόσωπα καὶ ὄχι προβλήματα. Στήριξε κάθε γυναῖκα ποὺ πονᾶ, κάθε παιδὶ ποὺ κινδυνεύει νὰ μὴ γεννηθεῖ, κάθε ψυχὴ ποὺ κουβαλᾶ τραύμα καὶ ἐνοχή. Χάρισε μετάνοια, παρηγοριά καὶ ἀνάσταση. Κάνε μας φύλακες τῆς ζωῆς καὶ λειτουργοὺς τοῦ ἐλέους Σου. Ἀμήν.

Ἡ ζωή ἀρχίζει ἀθόρυβα, μέσα στὴ μήτρα, ἀλλὰ ἔχει αἰώνια φωνή.