Το ποτήρι που ξεχειλίζει από Έλεος

Το ποτήρι που ξεχειλίζει από Έλεος

Αν ο άνθρωπος μπορέσει να διακρίνει τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται το κακό, τότε αρχίζει να συνειδητοποιεί και το βάθος της πληγής που του έχει προκαλέσει. Το κακό δεν εμφανίζεται πάντοτε με κραυγές και σφοδρότητα. Συχνά εργάζεται αθόρυβα, ύπουλα, μέσα από λογισμούς που διαβάλουν, που σπέρνουν σύγχυση, που αλλοιώνουν την αλήθεια. Ο διάβολος δεν πολεμά ευθέως τον Θεό, αλλά διαβάλλει τη σχέση του ανθρώπου μαζί Του, κόβοντας σιγά σιγά το νήμα της εμπιστοσύνης, της ελπίδας και της υιοθεσίας.

Ασταμάτητα και επίμονα προσπαθεί να πείσει την ψυχή ότι είναι μόνη, εγκαταλελειμμένη, φτωχή. Να την κάνει να μετρά τη ζωή με όρους ελλείμματος, φόβου και στέρησης. Όμως η αλήθεια της Εκκλησίας είναι άλλη και παραμένει ακλόνητη. Το ποτήρι του ανθρώπου δεν είναι ούτε μισογεμάτο ούτε μισοάδειο. Είναι γεμάτο και ξεχειλίζει από την αγάπη του Θεού, όπως ομολογεί ο ψαλμωδός λέγοντας ότι το ποτήριον αυτού μεθύσκον ως κράτιστον. Υπερχειλίζει από ευλογίες, από έλεος, από παρουσία Θεού που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο, ακόμη και όταν εκείνος Τον λησμονεί.

Εκεί ακριβώς στήνεται η παγίδα. Στο να δεχθεί ο άνθρωπος τον ψεύτικο λογισμό ότι του λείπει ο Θεός, ενώ στην πραγματικότητα τον περιβάλλει η χάρη Του. Να πιστέψει πως είναι αδύναμος και εκτεθειμένος, ενώ είναι σκεπασμένος από το φως της θείας πρόνοιας. Να νομίσει ότι νικήθηκε, ενώ ο Χριστός ήδη νίκησε για εκείνον. Γι’ αυτό η Εκκλησία καλεί σε νήψη, σε διάκριση, σε εγρήγορση καρδιάς. Μην τσιμπάς στον λογισμό. Μην πέφτεις στην παγίδα. Μείνε στην αλήθεια της αγάπης Του Θεού, γιατί εκεί βρίσκεται η ελευθερία και η ζωή.

Όποιος στέκεται μέσα σε αυτή την αλήθεια, μαθαίνει να βλέπει καθαρά. Αναγνωρίζει το κακό χωρίς να το φοβάται και εμπιστεύεται το έλεος χωρίς αμφιβολία. Και τότε η ψυχή αναπαύεται, γνωρίζοντας πως ό,τι κι αν συμβεί, το ποτήρι της ζωής της παραμένει γεμάτο από τον Θεό που αγαπά, ελεεί και σώζει.

Το φως του Θεού δεν μειώνεται από το σκοτάδι, αλλά το διαλύει.