Λύκοι ενδεδυμένοι προβείους χιτώνας

Λύκοι ενδεδυμένοι προβείους χιτώνας

Η Εκκλησία του Χριστού πορεύεται μέσα στους αιώνες όχι με εξωτερικά σχήματα αλλά με αλήθεια καρδιάς. Από την πρώτη στιγμή ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι θα εμφανιστούν άνθρωποι που θα φορούν το ένδυμα της ευσέβειας, θα μιλούν τη γλώσσα της πίστης, θα επικαλούνται το όνομα της Ορθοδοξίας, αλλά μέσα τους θα κατοικεί άλλος νους και άλλο φρόνημα. Δεν είναι η στολή που αγιάζει τον άνθρωπο, ούτε τα λόγια που σώζουν, αλλά η καρδιά που μένει ανόθευτη στην αλήθεια.

Μια μεταμφίεση μπορεί να ξεγελάσει το βλέμμα, μπορεί να καθησυχάσει τον αδαή, μπορεί να δημιουργήσει ψευδαίσθηση ασφάλειας. Όμως δεν μεταμορφώνει την ουσία. Ο λύκος, όσο κι αν ντυθεί πρόβατο, δεν παύει να είναι λύκος. Το βλέμμα του, η πείνα του, το ένστικτό του μαρτυρούν αυτό που πραγματικά είναι. Έτσι και μέσα στην Εκκλησία, υπάρχουν φωνές που μιλούν για αγάπη χωρίς αλήθεια, για ειρήνη χωρίς μετάνοια, για ενότητα χωρίς Χριστό. Φωνές που δεν συγκρούονται με την πλάνη αλλά τη χαϊδεύουν, που δεν ελέγχουν την αίρεση αλλά τη βαφτίζουν διάλογο.

Η Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει από τους φανερούς εχθρούς της. Κινδυνεύει από εκείνους που στέκονται εντός των τειχών, που κρατούν λόγο γλυκύ, αλλά σπέρνουν σύγχυση, που φορούν το σχήμα της ευλάβειας, αλλά αλλοιώνουν το φρόνημα. Εκείνοι είναι οι πιο επικίνδυνοι, διότι δεν πολεμούν απ’ έξω, αλλά διαβρώνουν εκ των έσω. Δεν φωνάζουν, δεν υψώνουν τη φωνή, αλλά σιγά σιγά μετακινούν τα όρια της αλήθειας.

Ο πιστός άνθρωπος καλείται σε διάκριση. Όχι σε φόβο, όχι σε καχυποψία, αλλά σε πνευματική εγρήγορση. Να μην αρκείται στο εξωτερικό ένδυμα, να μη θαμπώνεται από αξιώματα, τίτλους ή ρητορική. Να δοκιμάζει τα πνεύματα, να ελέγχει αν ο λόγος που ακούει οδηγεί στη μετάνοια, στη σταύρωση του εγωισμού, στη θυσιαστική αγάπη του Χριστού ή αν απλώς χαϊδεύει τα πάθη και καθησυχάζει τη συνείδηση.

Η αλήθεια της Εκκλησίας δεν αλλάζει για να γίνει αρεστή. Δεν μεταμφιέζεται για να μην ενοχλεί. Στέκεται όρθια, πληγωμένη πολλές φορές, αλλά αλώβητη. Και όσοι την αγαπούν πραγματικά, δεν την προδίδουν για χάρη της ειρήνης του κόσμου ούτε τη νοθεύουν για να φανούν φωτισμένοι. Προτιμούν να μείνουν μόνοι, παρά να γίνουν συμμέτοχοι στην πλάνη.

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε να αναγνωρίζουμε τα πρόβατα από το μαλλί, αλλά από τους καρπούς. Εκεί φαίνεται η αλήθεια. Στον καρπό της ταπείνωσης, της υπακοής, της θυσίας, της ομολογίας. Όπου αυτά απουσιάζουν, όσο κι αν το προσωπείο είναι άψογο, η ουσία προδίδει τον λύκο.

Σε έναν κόσμο που αγαπά τις μεταμφιέσεις, η Εκκλησία καλείται να θυμίζει ότι η σωτηρία δεν έρχεται από αυτό που φαίνεται, αλλά από αυτό που είναι. Και η αλήθεια, όσο κι αν πληγώνει, είναι πάντοτε φως.

Η αλήθεια δεν χρειάζεται προσωπείο. Ανήκει στον Χριστό και στέκεται γυμνή και ακέραιη μπροστά στον κόσμο.