Μὴν ἀναβάλλεις τὴ σωτηρία

Μὴν ἀναβάλλεις τὴ σωτηρία

Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος περιμένει νὰ γίνουν ὅλα εὔκολα, νὰ ἡσυχάσει ὁ κόσμος γύρω του καὶ νὰ τακτοποιηθοῦν οἱ συνθῆκες, τότε ἡ σωτηρία μετατίθεται διαρκῶς γιὰ ἕνα αὔριο ποὺ δὲν ἔρχεται. Ἡ πνευματικὴ ζωή δὲν ἀρχίζει ὅταν παύουν οἱ δυσκολίες, ἀλλὰ ἀκριβῶς μέσα στὸ βάρος τους, ἐκεῖ ποὺ δοκιμάζεται ἡ προαίρεση καὶ ἀποκαλύπτεται ἡ ἀλήθεια τῆς καρδιᾶς.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ζητεῖ τέλειες συνθῆκες, ἀλλὰ ταπεινὴ ἀπόφαση. Ἡ ἐνάρετη ζωή ξεκινᾶ μὲ μικρὰ βήματα, μὲ ἀγῶνα ἀθέατο, μὲ ἐπιμονὴ στὴν προσευχή καὶ στὴ μετάνοια, ἀκόμη κι ὅταν ὁ νοῦς προβάλλει προφάσεις καὶ ὁ φόβος συμβουλεύει ἀναβολή. Ὅποιος περιμένει νὰ γίνουν ὅλα ἤρεμα, θὰ βρεθεῖ ἀκίνητος. Ὅποιος ὅμως τολμᾶ νὰ ξεκινήσει μὲ ὅ,τι ἔχει, ἐκεῖνον τὸν συναντᾶ ἡ Χάρις.

Ὁ λόγος τοῦ μᾶς ἐλέγχει πατρικὰ καὶ μᾶς ἐπαναφέρει στὴν ἀλήθεια. Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι ζήτημα συγκυριῶν, ἀλλὰ ὑπακοῆς στὸ παρόν. Σήμερα ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ, σήμερα καλούμαστε νὰ σταθοῦμε, ὄχι ὅταν νομίσουμε ὅτι εἴμαστε ἕτοιμοι, ἀλλὰ ὅταν ἀποφασίσουμε νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὴ ζωή μας στὸ θέλημά Του.

Ἡ πνευματικὴ πορεία ἀρχίζει ὅταν παύει ἡ ἀναμονὴ καὶ γεννιέται ἡ πράξη, ὅταν ἡ ψυχὴ λέει «νῦν» καὶ ὄχι «ἀργότερα». Τότε ἀνοίγει ὁ δρόμος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ὄχι χωρὶς σταυρό, ἀλλὰ μὲ ἐλπίδα ἀληθινή.

Λόγος πατερικός ποὺ καλεί τὴν ψυχὴ νὰ μὴν ἀναβάλλει τὴν ἐπιστροφή της στὸν Θεό.