Σημαδεμένοι από την αγάπη Του

Σημαδεμένοι από την αγάπη Του

Στην Εκκλησία του Χριστού τίποτε δεν είναι τυχαίο και τίποτε δεν είναι εξωτερικό. Ο άνθρωπος που βαπτίστηκε και χρίστηκε δεν είναι πια ο ίδιος. Φέρει επάνω του σφραγίδες αόρατες, χαραγμένες όχι στο δέρμα αλλά στην ύπαρξη. Το πρόσωπο, τα αυτιά, το στόμα, το στήθος, τα χέρια και τα πόδια αγιάστηκαν και σημαδεύτηκαν με το σημείο του Σταυρού. Ο Χριστιανός έγινε στρατιώτης Χριστού, όχι με όπλα φθαρτά αλλά με την πανοπλία του Αγίου Πνεύματος, μυρωμένος στο μεγάλο μυστήριο του Χρίσματος, αφιερωμένος σε έναν πόλεμο αθέατο και διαρκή.

Αυτά τα σημάδια δεν τα συλλαμβάνουν τα μάτια του σώματος. Μόνο η πνευματική όραση, που χαρίζεται κατά χάριν σε ταπεινές ψυχές, μπορεί να τα διακρίνει και να θαυμάσει το μυστήριο της θείας φιλανθρωπίας. Υπάρχουν όμως και άλλα σημάδια, σπάνια και αθόρυβα, που προδίδουν τους ακούραστους αγωνιστές του Θεού. Είναι οι σκληρυμένες γροθιές των ταπεινών ανθρώπων, όχι από χτυπήματα εναντίον αδελφών, αλλά από τη συνεχή πάλη με το ίδιο τους το εγώ. Εκεί, στο έδαφος της μετανοίας, συντρίβεται καθημερινά η φιλαυτία και γεννιέται η ελευθερία της καρδιάς.

Αν κάποτε αυτοί οι άνθρωποι εμπιστευθούν και ανοίξουν την καρδιά τους, θα σου πουν ότι το πιο αγιασμένο σημείο του σπιτιού τους δεν είναι τα ιερά ενθύμια ούτε τα ευλογημένα κεριά. Είναι εκείνο το ταπεινό μέρος όπου γονατίζουν. Εκεί που κάθε βράδυ και κάθε ξημέρωμα ο ιδρώτας και τα δάκρυα βρέχουν το χώμα μπροστά στον Χριστό. Εκείνος ο τόπος αγιάστηκε, γιατί όπου υπάρχει μετάνοια, εκεί στέκουν μυστικά τα πόδια του Κυρίου.

Σε κελλιά μοναχών και σε δωμάτια πολυκατοικιών, σε υπόγεια άγνωστα και αφανή, ζουν ασκητές μέσα στον κόσμο, τους οποίους ο Θεός κρατά ακόμη στη ζωή για να κρατιόμαστε κι εμείς οι υπόλοιποι. Αυτές οι σημαδεμένες ψυχές αγωνίζονται για κάτι συγκλονιστικό. Προσπαθούν να αναπληρώσουν μετάνοιες ανθρώπων αχαρίστων, ψυχών που ποτέ δεν γονάτισαν μπροστά στον Εσταυρωμένο Ευεργέτη. Σηκώνουν βάρος ξένο και βαρύ, και η αντοχή τους γίνεται σιωπηλή κραυγή προς τον ουρανό.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, η συνείδηση δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη. Έστω και μία εδαφιαία μετάνοια, έστω και ένα γονάτισμα συντριβής, μπορεί να ελαφρύνει αυτό το φορτίο. Ένα δάκρυ μετανοίας αρκεί για να κινηθεί η άβυσσος της θείας ευσπλαχνίας. Μία πράξη ταπείνωσης μπορεί να παρατείνει το έλεος του Θεού, όχι επειδή το αξίζουμε, αλλά επειδή Εκείνος είναι Πατέρας.

Και αν κάποτε αγριέψει το δέρμα στις γροθιές σου από αυτόν τον αγώνα, φίλησέ τες με σεβασμό. Είναι σημάδια μετανοίας. Όπως με ευλάβεια καταφιλείς τα σημαδεμένα από τα καρφιά πόδια του Θεανθρώπου, έτσι να τιμάς και τα ίχνη της πάλης σου. Γιατί αυτά τα σημάδια δεν μαρτυρούν βία, αλλά αγάπη. Δεν φανερώνουν σκληρότητα, αλλά υπακοή. Και πάνω απ’ όλα, μαρτυρούν ότι ο άνθρωπος αυτός ανήκει ολοκληρωτικά στον Χριστό.

Σιωπηλή μετάνοια, γονατισμένη καρδιά, σημάδια αγάπης που δεν φαίνονται στα μάτια αλλά αναγνωρίζονται στον ουρανό. Εκεί όπου η ψυχή γονατίζει, εκεί στέκουν μυστικά τα πόδια του Χριστού.