Η ἀληθινὴ θλίψη τῆς ψυχῆς

Η ἀληθινὴ θλίψη τῆς ψυχῆς

Ὑπάρχει μία λύπη ποὺ μοιάζει εὔλογη στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ δὲν γεννιέται ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἐκεῖνη ἡ ταραχή ποὺ ἀναδύεται ὅταν τὰ γεγονότα δὲν πορεύονται κατὰ τὸ θέλημά μας, ἀκόμη κι ὅταν νομίζουμε ὅτι τὸ θέλημά μας εἶναι δίκαιο. Τότε ἡ καρδιὰ σφίγγεται, ὁ νοῦς συγχύζεται καὶ ἡ ψυχὴ ἀναζητεῖ δικαίωση. Ὅμως ἡ θλίψη αὐτή, ὅσο κι ἂν φορεῖ τὸ ἔνδυμα τοῦ δικαίου, φανερώνει ἕναν λεπτό, κρυμμένο ἐγωισμό, ποὺ δὲν ἀντέχει νὰ ταπεινωθεῖ μπροστὰ στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πνευματικὴ παράδοση μᾶς καλεί νὰ διακρίνουμε προσεκτικά τὴν ἄκαιρη λύπη, ἐκεῖνη ποὺ γεννιέται ἀκόμη καὶ μετὰ ἀπὸ ἕναν σωστὸ ἔλεγχο. Ὅταν ὁ ἔλεγχος γίνεται μὲ ἀλήθεια καὶ ἀγάπη, δὲν ἀφήνει μέσα του πικρία οὔτε βάρος. Ἄν ὅμως ἡ καρδιὰ παραμένει σκοτεινὴ καὶ βαριά, ἡ λύπη αὐτή δὲν εἶναι καρπὸς μετανοίας, ἀλλὰ πειρασμός ποὺ ἐπιδιώκει νὰ στερήσει τὴν εἰρήνη. Ὁ Θεὸς δὲν ἐνεργεῖ μὲ σύγχυση, ἀλλὰ μὲ πραότητα καὶ ἐσωτερικὴ βεβαιότητα.

Μία μόνη θλίψη ἔχει ἀληθινὴ πνευματικὴ ἀξία. Ἐκεῖνη ποὺ γεννιέται ὅταν ὁ ἄνθρωπος βλέπει καθαρὰ τὴν πνευματικὴ του γύμνια καὶ τὴν ἀθλιότητα τῆς καταστάσεώς του χωρὶς τὸν Θεό. Αὐτὴ ἡ λύπη δὲν συντρίβει, ἀλλὰ μαλακώνει. Δὲν κλείνει τὴν ψυχή, ἀλλὰ τὴν ἀνοίγει στὸ ἔλεος. Φέρνει δάκρυα ποὺ δὲν καίνε, ἀλλὰ καθαρίζουν, καὶ γεννᾷ ἐλπίδα, γιατὶ ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ ἐμπιστεύεται τὸν ἑαυτό του καὶ ἀκουμπᾷ στὴν χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὅλες οἱ ἄλλες θλίψεις, ὅσο λογικὲς κι ἂν φαίνονται, δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἐνέργεια τῆς θείας χάριτος. Εἶναι σκιὲς ποὺ περνοῦν, ὅταν ἡ ψυχὴ μάθει νὰ παραδίδει τὸ θέλημά της καὶ νὰ ζεῖ μὲ ταπείνωση καὶ ἐμπιστοσύνη. Ἐκεῖ, στὴν ἡσυχία τῆς παραδόσεως, ἡ λύπη μεταμορφώνεται σὲ γλυκὴ μετάνοια καὶ ἡ καρδιὰ βρίσκει ἀνάπαυση, ὅπως τὴν δίδαξε μὲ σοφία καὶ πνευματικὴ διάκριση ὁ .

Ἀληθινὴ εἰρήνη γεννιέται ὅταν ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ ἀπαιτεῖ καὶ μαθαίνει νὰ μετανοεῖ.

Σεμνὴ ὑπενθύμιση γιὰ κάθε ψυχὴ ποὺ παλεύει νὰ ξεχωρίσει τὴν θλίψη τοῦ ἐγωισμοῦ ἀπὸ τὴ θλίψη ποὺ σώζει.