Να αγαπάτε... Η αληθινή ευτυχία δεν γεννιέται

ΝαΝα αγαπάτε...

Η αληθινή ευτυχία δεν γεννιέται μέσα μας ως ιδιοκτησία αλλά ως αντανάκλαση. Τη βλέπουμε πρώτα στα μάτια του άλλου, όπως ο άνθρωπος βλέπει το φως όχι από μόνος του αλλά όταν αυτό φωτίσει κάτι απέναντί του. Έτσι και η αγάπη, δεν αποδεικνύεται με λόγια ούτε με αισθήματα που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά με την έξοδο από τον εαυτό μας. «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις», λέει ο Κύριος, και με έναν λόγο αποκαλύπτει ότι η αγάπη είναι μαρτυρία ζωής και όχι συναίσθημα στιγμής.

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος σε κομμάτια που πονούν όταν μένουν μόνα. Η καρδιά περιμένει όχι κάποιον να τη συμπληρώσει εγωιστικά, αλλά κάποιον να σταθεί δίπλα της και να τη βοηθήσει να ενωθεί ξανά με τον σκοπό για τον οποίο πλάστηκε. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για κοινωνία και όχι για μοναξιά. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν μιλά για αγάπη χωρίς σταυρό, χωρίς υπομονή, χωρίς αναμονή. «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς», μας υπενθυμίζει ο Απόστολος Παύλος, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν απαιτεί αλλά προσφέρεται.

Τι ευλογία να σε περιμένει κάποιος στο τέλος της ημέρας, όχι για να σου ζητήσει, αλλά για να σε δεχθεί όπως είσαι. Να σε νοιάζεται όχι επειδή του ανήκεις, αλλά επειδή σε βλέπει ως εικόνα Θεού. Αυτό το νοιάξιμο είναι προσευχή σιωπηλή, είναι διακονία καθημερινή, είναι μικρός ασκητισμός μέσα στον κόσμο. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι τίποτε δεν ψυχραίνει τόσο την ψυχή όσο η απουσία αγάπης, και τίποτε δεν την ανασταίνει όσο μια καρδιά που χωρά τον πόνο του άλλου.

Τελικά, όλο το Ευαγγέλιο χωρά σε μία απλή προτροπή, που δεν έχει θόρυβο ούτε απαιτήσεις. Να αγαπάτε. Όχι περισσότερο από όσο αντέχετε και όχι λιγότερο από όσο σας καλεί ο Θεός. Να αγαπάτε με καθαρότητα, με αλήθεια και με ελευθερία, αφήνοντας τα υπόλοιπα στη χάρη Εκείνου που «ἀγάπη ἐστίν».

Να αγαπάτε. Εκεί αρχίζει και εκεί τελειώνει ο δρόμος.

Σιωπηλή αγάπη που γίνεται προσευχή και φως στο βλέμμα του άλλου.