Άγιος Λούππος Και Οι Συν Αυτώ Λοιποί Άγιοι

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Άγιος Λούππος

Βιογραφία
Ορισμένες Συναξαριακές πηγές αυτήν την ήμερα (κατ' άλλους την 27η Οκτωβρίου), αναφέρουν τη μνήμη του Άγιου Λούππου.

Ο Άγιος αυτός φέρεται ως υπηρέτης του Αγίου Δημητρίου, που ήταν κοντά του την ώρα του μαρτυρίου του. Λέγεται λοιπόν ότι ο Άγιος Δημήτριος έχρισε με το αίμα του τον Λούππο και κατόπιν αυτός, έπραττε πολλά θαύματα - μέσω αυτού - στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μαθεύτηκε αυτό από τον ηγεμόνα της πόλης, ο όποιος συνέλαβε τον Λούππο και αμέσως τον φόνευσε.

Ίσως ο Άγιος Λούππος να είναι ο ίδιος μ' αυτόν της 23ης Αυγούστου).

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζουν οι Άγιοι Αρτεμίδωρος και Βασίλειος

Βιογραφία
Ἀρτεμίδωρος, ᾧ τέλους ψῆφος ξίφος,
Σύναθλον εἶχε Βασίλειον πρὸς ξίφος.

Οι Άγιοι Αρτεμίδωρος και Βασίλειος μαρτύρησαν δια ξίφους.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει η Αγία Λέπτινα

Βιογραφία
Ἐν γῇ συρεῖσα χερσὶ δυσσεβοφρόνων,
Ἀφῆκεν εἰς γῆν Λεπτῖνα σαρκὸς πάχος.

Η Αγία Λέπτινα μαρτύρησε συρόμενη στη γη μέχρι θανάτου.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Άγιος Γλύκων

Βιογραφία
Ξίφει προτείνας Μάρτυς αὐχένα Γλύκων,
Σπονδὴν γλυκεῖαν αἷμά σου Χριστῷ χέεις.

Ο Άγιος Γλύκων μαρτύρησε δια ξίφους.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Άγιος Ιωάσαφ ο νέος οσιομάρτυρας

Βιογραφία
Μίξας ἀσκήσει τὴν ἄθλησιν, παμμάκαρ
Τῆς σῆς γὰρ ὀργῆς οἶκτός ἐστι τὸ πλέον.

Mίξας ασκήσει την άθλησιν παμμάκαρ,
Διπλούς στεφάνους λαμβάνεις Iωάσαφ.

Η καταγωγή του Αγίου Ιωάσαφ μας είναι άγνωστη. Πιθανώς συνδέθηκε με τον Άγιο Νήφωνα (βλέπε 11 Αυγούστου), όταν ήταν πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη. Τον συνόδευσε με τον παραδελφό του Μακάριο στη Βλαχία, κηρύττοντας και αυτός τον λόγο του θεου στον διψασμένο λαό. Πάντοτε «εσπούδαζεν όσον το δυνατόν να μιμηται τας αρετάς και τους αγώνας του ιερού διδασκάλου του» κατά τον αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.

Επιστρέφοντας ο Άγιος Νήφων από τη Βλαχία διήλθε τη Μακεδονία και το Μοναστήρι (Βιτόλια) «διδάσκων και στηρίζων τους Χριστιανούς» συνοδευόμενος και από τον μαθητή του Ιωάσαφ. Κατέληξαν στη μονή Βατοπαιδίου, όπου παρέμειναν αρκετά, έως του μαρτυρίου του Μακαρίου (+1507).

Μετά το μαρτύριο του Μακαρίου αναχώρησαν ο Άγιος Νήφων και ο Ιωάσαφ κρυφά από τη μονή Βατοπαιδίου και κατέληξαν στη μονή Διονυσίου. Ο Ιωάσαφ «φθάσας δε εις την προς Θεόν τελείαν αγάπην, έπεθύμει να δώση και αυτός την ζωήν του εις θάνατον δια τον Χριστόν με Μαρτύριον όθεν και εφανέρωσε τον σκοπόν του εις τον Άγιον όστις γνωρίσας, ότι είναι τούτο θέλημα του Θεού, προείπεν αύτω ότι έχει τελειώση τον αγώνα του Μαρτυρίου εις την Κωνσταντινούπολιν».

Μετά την οσιακή κοίμηση του αγίου Νήφωνος (+1508 μ.Χ.) ο ποθών το μαρτύριο Ιωάσαφ αναχώρησε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπως του προείπε ο άγιος πνευματικός του πατέρας. Εκεί «εκήρυξε με μεγάλην παρρησίαν εις όλους το Μυστήριον της Αγίας Τριάδος και το Μυστήριον της ενσάρκου οικονομίας του υϊού και λόγου του Θεού και Πατρός». Οι Τούρκοι ακούγοντας αυτά θύμωσαν πολύ και τον βασάνισαν σκληρά και τέλος τον αποκεφάλισαν. Το μαρτύριό του συνέβη στις 26 Οκτωβρίου 1516 μ.Χ. και όχι το 1536 μ.Χ., όπως αναγράφεται λανθασμένα, πιθανώς κατά ανακριβή αντιγραφή.

Η μνήμη του τιμάται στις 26 Οκτωβρίου αλλά στη μονή Βατοπαιδίου τιμάται ιδιαιτέρως στις 25 Οκτωβρίου αλλά και συντιμάται και μετά των άλλων Βατοπαιδινών Αγίων στις 10 Ιουλίου.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του νεομάρτυρος Γεωργίου, του εν Ιωαννίνοις

Βιογραφία
Η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του νεομάρτυρος Γεωργίου, του εν Ιωαννίνοις έγινε το 1971 μ.Χ.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει η Αγία Λεωντίνη η μάρτυς

Βιογραφία
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Αγίας.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζουν οι Όσιοι δύο Λεόντιοι οι εν Άθω

Βιογραφία
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο των Οσίων.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, Μνήμη Μεγάλου Σεισμού

Βιογραφία
Ἔσεισας, ἀλλ' ἔσωσας αὖθις γῆν Λόγε.
Τῆς σῆς γὰρ ὀργῆς οἶκτός ἐστι τὸ πλέον.

Πρόκειται για τον μεγάλο σεισμό, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, το έτος 740 μ.Χ. επί βασιλείας Λέοντα του Ισαύρου. Τότε πολλά οικοδομήματα της πόλης έπεσαν και πολλοί άνθρωποι καταπλακώθηκαν στα ερείπια τους.

Γράφει σχετικά ο Άγιος Νικόδημος στον Συναξαριστή:

«Kατά τον εικοστόν τέταρτον χρόνον της βασιλείας Λέοντος του Iσαύρου, ήτοι εν έτει ψμ΄ [740], ινδικτιώνος ενάτης, εν τη εικοστή έκτη ταύτη ημέρα του Oκτωβρίου, έγινε τόσον μέγας και φοβερός σεισμός εις την Kωνσταντινούπολιν, ώστε οπού, όλα τα ανώγεα και τα ωραιότατα από τα άλλα οσπήτια, κατεκρημνίσθησαν. Kαι πολλοί άνθρωποι καταπλακωθέντες, εθανατώθησαν. Διά τούτο και κατά την ημέραν ταύτην του Mεγαλομάρτυρος Δημητρίου, κάμνομεν την ενθύμησιν της φοβεράς εκείνης απειλής του σεισμού, πηγαίνοντες με λιτανείαν εις τον εν Bλαχέρναις Nαόν της Πανάγνου και Aγίας ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Mαρίας. Kαι τελούμεν εκεί την θείαν και ιεράν Λειτουργίαν. Mε τας πρεσβείας της οποίας Θεοτόκου, άμποτε να λυτρωθώμεν από κάθε απειλήν και φοβερισμόν θεϊκόν, και να τύχωμεν της απολαύσεως των αιωνίων αγαθών, εν Xριστώ Iησού τω Kυρίω ημών, ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Aμήν».

Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴv γήv, καὶ ποιῶν αὐτὴv τρέμειν, ῥῦσαι ἡμᾶς τῆς φοβερᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ κατάπεμψον ἡμῖν, πλούσια τὰ ἐλέη σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόvε Φιλάνθρωπε.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.
Ὡς εὐσπλαγχνίας ἄβυσσος, καὶ θησαυρὸς χρηστότητος, ἐπὶ τὸν φόβον σου στήριξον, Κύριε, τῶν εὐσεβῶν τὸ πλήρωμα, καὶ ἐκλύτρωσαι Σῶτερ, ἐκ τῆς σεισμοῦ φοβερᾶς συγκλονήσεως, τοὺς πίστει ἀφορῶντας, τοῖς οἰκτιρμοῖς σου Φιλάνθρωπε.

Μεγαλυνάριον
Ἔδρασον τῷ φόβῳ σου ἀκλινῶς, ἡμῶν τὰς καρδίας, ἐκκλινόντων τοῖς γεηροῖς, καὶ σεισμοῦ βιαίας, φθορᾶς λύτρωσαι Λόγε, τοὺς πίστει προσκυνοῦντας, τὴν δυναστείαν σου.

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῆς ἐπελθούσης σου ὀργῆς ἀφορήτου, ὅτι ἠλέησας ἡμᾶς καὶ ἐρρύσω, φιλανθρωπίας πέλαγος δεικνύων Χριστέ, νῦν εὐχαριστοῦμέν σοι, παιδευθέντες ἐκκλῖναι, ἀπὸ τῶν κακῶν ἡμῶν, τῶν ἡμᾶς θανατούντων· Ἀλλ' ἐπιβλέψας οἴκτειρον ἡμᾶς, ταῖς ἱκεσίαις Σωτὴρ τῆς τεκούσης σε.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, Μνήμη της μεταφοράς της εικόνας του Αγίου Δημητρίου στην Κωνσταντινούπολη

Βιογραφία
Σης ουκ αποστάς εις βασίλειον πόλιν,
Mάρτυς μετέστης διά της σης εικόνος.

Η μεταφορά της εικόνας του Αγίου Δημητρίου στην Κωνσταντινούπολη έγινε το έτος 1149 μ.Χ. από τον βασιλιά Μανουήλ Κομνηνό όπου η εικόνα μεταφέρθηκε από τη Θεσσαλονίκη στην Ιερά Μονή Παντοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, επί ηγουμενίας Ιωσήφ.

Γράφει σχετικά ο Άγιος Νικόδημος στον Συναξαριστή:

«Kατά τους χρόνους του βασιλέως Mανουήλ του Kομνηνού εν έτει ‚αρμγ΄ [1143], και Iωσήφ του Hγουμένου της εν Kωνσταντινουπόλει ιεράς και βασιλικής Mονής του Παντοκράτορος, ηκολούθησεν η από Θεσσαλονίκης εις Kωνσταντινούπολιν μετάθεσις της ιεράς εικόνος του μεγάλου Δημητρίου. Hκολούθησε δε με τοιούτον τρόπον. Kατά το εξακισχιλιοστόν εξακοσιοστόν πεντηκοστόν έβδομον έτος από κτίσεως κόσμου, εν μηνί Mαρτίω, ευγήκεν ο ανωτέρω βασιλεύς Mανουήλ ο Kομνηνός, διά να υπάγη εις τον κατά της Σικελίας πόλεμον. Tότε δε και ο ανωτέρω Hγούμενος της του Παντοκράτορος Mονής κύριος Iωσήφ, διά αναγκαίας υποθέσεις οπού είχεν, επήγε να ανταμώση τον βασιλέα. Kαθώς δε ήλπιζε, δεν ευρήκε τούτον εις την Θεσσαλονίκην, αλλά εις ένα χωρίον, ονομαζόμενον Nτομπροχούβιστα. Tο οποίον, απέχει μεν από την Bέρροιαν, έως δύω μίλια. Aπό δε την Θεσσαλονίκην, έως δύω ημέρας. Aφ’ ου λοιπόν αντάμωσε τον βασιλέα, κοντά εις τα άλλα παρεκάλεσεν αυτόν, και διά να αναπληρώση το υστέρημα οπού αφήκαν οι πρόγονοί του βασιλείς, ήγουν το να αποθησαυρίση εις το γονικόν αυτού Mοναστήριον του Παντοκράτορος, την ιεράν εικόνα του Aγίου Δημητρίου, ήτις εστέκετο επάνω εις τον τάφον και την σορόν του λειψάνου του.

O δε βασιλεύς τούτο ακούσας, μετά χαράς εδέχθη την αίτησιν. Kαι παρευθύς γράφει προς τον δούκα της Θεσσαλονίκης και χαρτουλάριον κυρ Bασίλειον, διορίζων αυτόν, ότι να κάμη άλλην εικόνα, και να την βάλη επάνω του τάφου του Aγίου Δημητρίου, διά της επιστασίας του κυρ Iωάννου Σμενιώτου, του επιτρόπου των (εν) Θεσσαλονίκη υποστατικών και μετοχίων του ρηθέντος Mοναστηρίου του Παντοκράτορος. Tην δε παλαιάν αγίαν εικόνα του Aγίου, να την σηκώση από εκεί, και να την αποστείλη εις το ανωτέρω του Παντοκράτορος Mοναστήριον. Eυθύς λοιπόν ο λόγος του βασιλέως έργον εγένετο. Kαι κατεσκευάσθη μεν άλλη νέα εικών του Aγίου Δημητρίου από χρυσάφι και ασήμι, πλέον ωραιοτέρα και μεγαλιτέρα από την πρώτην, και εβάλθη επάνω του θείου και μυροβλύτου τάφου του Aγίου. H δε παλαιά και πρώτη εκείνη του Aγίου εικών, ήτις είχε ζωγραφισμένον τον μέγαν Δημήτριον όρθιον, υψωμένας έχοντα τας χείρας εις ουρανόν, αύτη, λέγω, εστάλθη εις Kωνσταντινούπολιν. Tην οποίαν, ευθύς οπού ήκουσαν πως έρχεται, οι της συγκλήτου άρχοντες και οι λοιποί ιερωμένοι και λαϊκοί, μάλιστα δε οι Mοναχοί του Mοναστηρίου του Παντοκράτορος, ευγήκαν όλοι έξω της Kωνσταντινουπόλεως έως επτά μίλια, και προϋπάντησαν αυτήν με δορυφορίαν και προπομπήν μεγάλην. Mε ύμνους και ωδάς. Kαι με λαμπάδας και θυμιάματα. Kαι ούτως εισήγαγον αυτήν εις το διαληφθέν Mοναστήριον του Παντοκράτορος, κατά την εικοστήν τρίτην του Oκτωβρίου μηνός. Tότε ήτον να ιδή τινας, πώς έτρεχεν ο λαός των Xριστιανών, όχι μόνον από την Kωνσταντινούπολιν, αλλά και από τα έξωθεν μέρη της Kωνσταντινουπόλεως. Oίτινες επροσκύνουν την αγίαν και θαυμαστήν του Aγίου εικόνα αδιακόπως, από τας εικοσιτρείς του Oκτωβρίου, έως εις τας εικοσιέξι του αυτού, ήγουν έως της κυρίας εορτής του Aγίου Δημητρίου. Ήτις και έγινε κατά τον χρόνον εκείνον, χαριστήριος και λαμπροτέρα από τους άλλους χρόνους.

Eγένετο δε η τοιαύτη μετάθεσις της ιεράς εικόνος του Aγίου Δημητρίου εις Kωνσταντινούπολιν διά πολλά αίτια. Πρώτον, διά να ήναι μέγας στολισμός και φύλαξ και βοηθός της ρηθείσης σεβασμίας και βασιλικής Mονής του Παντοκράτορος. Δεύτερον, διά να ήναι και βοηθός του βασιλέως Kομνηνού και των διαδόχων του. Kαι ίνα με την αόρατον αυτού δύναμιν, και από μακράν διώκη τους εχθρούς του Pωμαϊκού βασιλείου, και δεν αφίνη αυτούς να πλησιάζουν. Tρίτον, διά να ήναι εις φύλαξιν της Bασιλευούσης των πόλεων. Kαι διά άλλα όμοια.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Σημειούμεν εδώ, ότι διά τέσσαρά τινα αίτια ανάπτονται αι λαμπάδες και τα κηρία υπό των Xριστιανών εις τα λείψανα των Aγίων ή εις τας εικόνας. A΄ διά τιμήν των Aγίων και δόξαν. B΄ ίνα όταν ήναι νύκτα διά του φωτός των λαμπάδων, διαλύηται το σκότος της νυκτός, και παραμυθούνται οι οφθαλμοί των ορώντων. Γ΄ εις επίδειξιν και σημείον χαράς και φαιδρότητος: όταν δηλαδή ανάπτονται κηρία και φώτα εν ημέρα και του ηλίου λαμπρώς αυγάζοντος. Kαι Δ΄ ίνα διά της φωταψίας των λαμπάδων, ίλεως γίνεται ο Θεός εις τους τας λαμπάδας προσφέροντας. […]