ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΚΤΙΣΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Απολυτίκιο:
Μετεμορφώθης εν τω όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις μαΘηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ήδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς το Φως σου το άίδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα, δόξα σοι.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑ

Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους εσωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστό;

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833), ο τόσο προσφιλής αυτός άγιος των Ορθοδόξων, ενισχυόταν στους αγώνες του από τη θεία πρόνοια με πνευματικά οράματα, που παρηγορούσαν τη ψυχή του.
Σαν διάκονος έβλεπε κατά καιρούς στις ακολουθίες τους αγίους αγγέλους να ψάλλουν και να διακονούν μαζί με τους μοναχούς.

Κάποτε, διηγείται ο ίδιος: Λειτουργούσα τη Μεγάλη Πέμπτη.
Μετά τη μικρή είσοδο και τα αναγνώσματα, είπα, ο ταπεινός, πλάι στο άγιο θυσιαστήριο την εκφώνηση: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς και επάκουσον ημών».
Ύστερα βγήκα στην ωραία πύλη και, υψώνοντας το οράριο προς το εκκλησίασμα, συμπλήρωσα την ευχή του Τρισάγιου ύμνου: «και εις τους αιώνας των αιώνων».
Τη στιγμή εκείνη έλαμψε μπροστά μου ένα φως.

Κοιτάζω προς τα εκεί, και βλέπω τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, με τη μορφή του υιού του ανθρώπου ν’ αστράφτει πιο πολύ κι απ’ τον ήλιο μέσα σε άπλετο φως.
Τον τριγύριζαν σαν σμήνος από μέλισσες οι ουράνιες δυνάμεις των αγγέλων, αρχαγγέλων, χερουβείμ και σεραφείμ.
Είχε μπει από τη δυτική πύλη, και βαδίζοντας ανάερα στάθηκε απέναντι από τον άμβωνα.
Υψώνοντας μάλιστα το χέρι Του Ευλόγησε τους λειτουργούς και τους προσευχομένους.

Τέλος, μπήκε στη θέση που βρίσκεται η εικόνα Του, πλάι στην ωραία πύλη.
Η καρδιά μου σκίρτησε από αγαλλίαση, από γλυκύτατη αγάπη για τον Κύριο.
Αξιοσημείωτο είναι ότι το όραμα συνέβη την ώρα της εισόδου των ιερέων στο άγιο βήμα, που συμβολίζει την είσοδό τους στον ίδιο τον ουρανό.

«Ποίησον, Κύριε», δέεται χαμηλόφωνα τη στιγμή εκείνη ο ιερέας, «συν τη εισόδω ημών είσοδον αγίων αγγέλων γενέσθαι, συλλειτουργούντων ημίν και συνδοξολογούντων την συν αγαθότητα». Εξάλλου, μετά την είσοδο ψάλετε και ο αγγελικός ύμνος: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς».
Το όραμα αυτό φανερώνει πως οι ουράνιες δυνάμεις συλλειτουργούν αόρατα μαζί μας.
Γι’ αυτό κάθε πιστός ας γνωρίζει ότι προσεύχεται ανάμεσα στους αγγέλους, σαν να βρίσκεται στον ουρανό.

«Ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ».
Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου ομοιάζει με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της εσωτερικής Ιερουσαλήμ. Από το ύψος της πνευματικής ζωής βλέπει με το καθαρό του μάτι τις γύρω και τις εντός της ψυχής του ενάντιες δυνάμεις, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού: «Και εν τοις εχθροίς μου επείδεν ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. νγ', 9).

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ
ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΛΠΙΔΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΦΩΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ ΦΩΤΟΣ

Αλλοίμονό μας αν, φροντίζοντας υπερβολικά για τον εαυτό μας, δεν επιρρίπτουμε την μέριμνά μας και την ελπίδα μας στον Θεό, ο οποίος φροντίζει για μας!
Αν δεν ομολογούμε ότι οφείλουμε σ’ Εκείνον τα αγαθά που χρησιμοποιούμε στην παρούσα ζωή, πως μπορούμε να προσδοκούμε από Αυτόν τα αγαθά που μας υποσχέθηκε στην μέλλουσα ζωή; Ας μην είμαστε ολιγόπιστοι, αλλά καλύτερα ας ζητούμε «πρώτον την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται ημίν» σύμφωνα με τον λόγο του Σωτήρα μας (Ματθ. στ΄ 33).
Όσοι έχουν σταθερή ελπίδα προς τον Θεό πλησιάζουν κοντά Του και φωτίζονται με τη λάμψη του αιωνίου φωτός.
Ο άνθρωπος, που για την αγάπη του Θεού δεν μεριμνά για τον εαυτό του, έχει ελπίδα αληθινή. Πιστεύει ότι μεριμνά γι’αυτόν ο Θεός.
Αν όμως στηρίζει την ελπίδα του στα έργα του και καταφεύγει στον Θεό μόνο όταν συναντά απρόοπτες δυσκολίες τις οποίες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με τις δικές του δυνάμεις, τότε μια τέτοια ελπίδα είναι μάταια και ψεύτικη.
Όποιος έχει την αληθινή ελπίδα ζητεί μόνο τη βασιλεία του Θεού.
Όσο για τα απαραίτητα αγαθά της πρόσκαιρης ζωής είναι σίγουρος πως θα του δοθούν.
Αν στην καρδιά δεν υπάρχει τέτοια ελπίδα δεν είναι δυνατόν να υπάρχει και η ειρήνη.
Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά.
Γι’ αυτή την ελπίδα είπε ο Κύριος: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφωρτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς (Ματθ, ια΄ 28). Ελπίζετε δηλαδή σ’ εμένα, κι εγώ θα σας ανακουφίσω από τους κόπους και τους φόβους σας…
«Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά»

Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ
. Περί Θεού.
Ο Θεός είναι φωτιά που θερμαίνει και φλογίζει την καρδιά. Αν νοιώσουμε λοιπόν στην καρδιά μας ψυχρότητα, ας επικαλεσθούμε τον Κύριο για να έρθει να μας θερμάνει εμπνέοντάς μας αγάπη προς Αυτόν και πρός τον πλησίον.
Οι πατέρες έλεγαν: Αναζήτησε τον Κύριο, αλλά μην ερευνάς περίεργα που βρίσκεται. Όπου βρίσκεται ο Θεός, εκεί δεν υπάρχει κακό. Όσα προέρχονται από τον Θεό είναι ειρηνικά και ωφέλιμα και οδηγούν τον άνθρωπο στην αυτομεμψία και την ταπείνωση.
Ο Θεός φανερώνει την φιλανθρωπία Του όχι μόνο όταν κάνουμε το καλό, αλλά και όταν Τον προσβάλλουμε και Τον παροργίζουμε με τις αμαρτίες μας. Πόσο μακρόθυμα υπομένει τα παραπτώματά μας! Αλλά και όταν τιμωρεί, με πόση συμπάθεια τιμωρεί!
Ο Θεός είναι βέβαια δίκαιος, αλλά συνήθως η δικαιοσύνη Του δεν φαίνεται στη ζωή μας… Ο Δαβίδ τον ωνόμαζε δικαιοκρίτη. Ο Υιός Του όμως μας έδειξε ότι ο Θεός είναι περισσότερο αγαθός και εύσπλαγχνος. Αν και είμαστε αμαρτωλοί, ήρθε και σταυρώθηκε για μας!
Όσο ο άνθρωπος προχωρεί στην αρετή, τόσο περισσότερο βαδίζει στα ίχνη του Κυρίου, ο οποίος στον μέλλοντα αιώνα θα του φανερώσει το πρόσωπό Του. Οι δίκαιοι, όσο ζουν σ’ αυτή τη γη, Τον βλέπουν σαν σε κάτοπτρο. Στην άλλη όμως ζωή θα Τον δουν όπως ακριβώς είναι.

Αν δεν γνωρίσεις τον Θεό, δεν θα μπορέσεις να Τον αγαπήσεις. Για να Τον αγαπήσεις πρέπει να Τον γνωρίσεις. Γιατί η γνώση του Θεού προηγείται της αγάπης Του.
Όταν είσαι χορτάτος, μη συλλογίζεσαι τα έργα του Θεού. Πώς μπορείς με γεμάτο στομάχι να
εξιχνιάσεις τα θεία μυστήρια;

Β. Η αγάπη πρός τον Θεό.
Όποιος απέκτησε την τέλεια αγάπη προς τον Θεό, ζει σ’ αυτή τη ζωή σαν να μην υπάρχει. Είναι ξένος για τα γήϊνα και περιμένει ανυπόμονα τα αιώνια. Έχει αλλοιωθεί ολόκληρος από την αγάπη του Θεού και δεν δεσμεύεται από καμία άλλη αγάπη.
Όποιος αγαπά τον εαυτό του, δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό. Όποιος χάριν της αγάπης του Θεού δεν αγαπά τον εαυτό του, εκείνος αγαπά τον Θεό.
Αυτός που αγαπά πραγματικά τον Θεό θεωρεί τον εαυτό του ξένο και πάροικο στη γη αυτή. Και τούτο, γιατί προσπαθώντας να ενώσει νου και καρδιά με τον Θεό αφοσιώνεται μόνο σ’ Αυτόν.
Ψυχή που αγάπησε ολοκληρωτικά τον Θεό, κι όταν ακόμη χωρίζεται από το σώμα, δεν θα φοβηθεί τον εναέριο άρχοντα. Θα πετάξει μαζί με τους αγγέλους σαν από ξένη χώρα στην ουράνια πατρίδα της.

Γ. Ο φόβος του Θεού.
Όποιος αποφασίσει να ζήσει πνευματική ζωή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να αποκτήσει τον φόβο του Θεού, που είναι η αρχή της σοφίας.
Στον νου του ας είναι πάντα τυπωμένα τα προφητικά λόγια: « Δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω» (Ψαλ. 2,11).
Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να αντιμετωπίζει με πολλή προσοχή και ευλάβεια κάθε τι ιερό. Αν όμως ζεί με αμέλεια, τότε θα επαληθευθεί ο προφητικός λόγος: « Επικαταράτος πας ο ποιών τα έργα του Κυρίου αμελώς» ( Ιερ. 31, 10).
Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί η θάλασσα- η καρδιά με τους λογισμούς και τις επιθυμίες- πρέπει να καθαρισθεί, είναι μεγάλη και ευρύχωρη. « Εκεί ερπετά, ων ουκ έστιν αριθμός, ζώα μικρά μετά μεγάλων» ( Ψαλ. Ργ, 25). Δηλαδή, μέσα σ’ αυτήν φωλιάζουν λογισμοί μάταιοι, ψεύτικοι και ακάθαρτοι, γεννήματα των πονηρών πνευμάτων.
«Φοβου τον Θεόν, λέει ο σοφός, και τας εντολάς αυτού φύλαττε» (Εκκλ. 12, 13). Όταν τηρείς τις εντολές, σε κάθε σου έργο θα είσαι δυνατός και όλα τα έργα σου θα γίνωνται πάντα καλά. Θα τα κάνεις όλα καλά από φόβο και αγάπη πρός τον Θεό. Τον διάβολο μην τον φοβάσαι. Όποιος φοβάται τον Θεό, κατανικά τον διάβολο. Γι’ αυτόν ο διάβολος είναι ανίσχυρος.
Υπάρχουν δύο μορφές θείου φόβου: Κατά την πρώτη, επειδή φοβάσαι τον Θεό δεν κάνεις το κακό, ενώ κατά την δεύτερη, επειδή φοβάσαι τον Θεό κάνεις το καλό.
Κανείς όμως δεν μπορεί να αποκτήσει τον θείο φόβο, αν δεν ελευθερωθεί από όλες τις βιοτικές μέριμνες. Τότε ο νους κινείται από τον φόβο του Θεού και ελκύεται στην αγάπη της αγαθότητος Του.

Δ. Η πολυλογία.
Η πολυλογία είναι αρκετή να διασπάσει την ψυχική ειρήνη ενός πνευματικού ανθρώπου.
Το λυπηρότερο απ’ όλα είναι ότι η πολυλογία μπορεί να σβήσει τη φωτιά, που ήλθε ο Κύριος να ανάψει στη γή της ανθρώπινης καρδιάς. « Τίποτε δεν σβήνει τόσο τη φωτιά που ανάβει το Άγιον Πνεύμα στην καρδιά για τον αγιασμό της ψυχής, γράφει ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος, όσο η συναναστροφή, η πολυλογία και η συζήτησις, εκτός αν γίνεται με πνευματικούς αδελφούς και έχει σαν περιεχόμενο την γνώση του Θεού και την προσέγγιση μας σ’ Αυτόν»…
Απομάκρυνε λοιπόν την πολυλογία, για να προφυλάξεις την ψυχή σου.
« Ανήρ φρόνιμος ησυχίαν άγει» ( Παροιμ. 11, 12). « Όποιος φυλάσσει το στόμα του, φυλάσσει τη ψυχή του» ( Παροιμ. 13, 3).