Λόγος γιά τά πνεύματα-Λόγος γιά τόν θάνατο

Λόγος γιά τά πνεύματα-Λόγος γιά τόν θάνατο

Ποιος δεν θα θαυμάσει την ευσπλαχνία καί την αγάπη του Θεού προς τό ανθρώπινο γένος; Δυστυχώς, όμως, εμείς, οι σκληροτράχηλοι, διώχνουμε μακριά μας τό έλεος του Κυρίου καί μέ την άλογη τυφλότητά μας γινόμαστε οπαδοί καί δούλοι του εχθρού του Θεού καί εχθρού δικού μας.
Τά τέλη των εκλεκτών δούλων του Θεού είναι ένδοξα. Τό πρόσωπο του αββά Σισώη, όταν πλησίαζε η ώρα του θανάτου του, έλαμψε σαν τον ήλιο.
Είπε τότε στούς πατέρες, πού κάθονταν γύρω του:
— Να, ήρθε ο αββάς Αντώνιος.
'Ύστερ’ από λίγο είπε:
— Να, ήρθε η χορεία των προφητών.
Τό πρόσωπό του έλαμψε πάλι περίσσια.
— Να, είπε, ήρθε η χορεία των αποστόλων.
Τό πρόσωπό του έγινε ακόμα πιο λαμπερό. Φαινόταν σάν να μιλούσε μέ κάποιους.
— Μέ ποιόν μιλάς, πάτερ; τόν ρώτησαν οι πατέρες.
— Να, είπε εκείνος, άγγελοι ήρθαν να μέ πάρουν, και τούς παρακαλώ να μέ αφήσουν λίγο ακόμα, γιά να μετανοήσω.
— Εσύ, πάτερ, δεν έχεις ανάγκη να μετανοήσεις, του είπαν οι γέροντες.
Μα ο αββάς αποκρίθηκε:
— Αλήθεια σας λέω, δεν βλέπω να έχω βάλει αρχή.
"Έτσι κατάλαβαν όλοι πώς είχε φτάσει στήν τελειότητα. Καί πάλι, ξαφνικά, τό πρόσωπό του έγινε σαν τον ήλιο. Όλοι φοβήθηκαν.
— Κοιτάξτε!, τους είπε. Ήρθε ο Κύριος καί λέει: “Φέρτε μου τό σκεύος της ερήμου”.
Καί αμέσως παρέδωσε τό πνεύμα. Φάνηκε σάν ν’ άστραψε, καί όλο τό κελί γέμισε από ευωδία.
Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ.