Όσα δεν φαίνονται, τα βλέπει ο Θεός

Όσα δεν φαίνονται, τα βλέπει ο Θεός

Μπορεί να με βλέπεις να δουλεύω, να χαμογελώ, να μιλώ ήρεμα και να συνεχίζω τη μέρα μου σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Μπορεί να νομίζεις πως είμαι καλά, επειδή δεν σου έδειξα τις ώρες που λύγισα, τις σκέψεις που πολέμησα, τις προσευχές που ψιθύρισα μέσα στη σιωπή και τη δύναμη που χρειάστηκε μόνο και μόνο για να σηκωθώ ακόμη μία φορά.

Οι άνθρωποι βλέπουν συνήθως αυτό που φαίνεται. Ο Θεός όμως βλέπει εκεί όπου κανένα ανθρώπινο βλέμμα δεν μπορεί να φτάσει. «Ἄνθρωπος ὄψεται εἰς πρόσωπον, ὁ δὲ Θεὸς ὄψεται εἰς καρδίαν» (Α΄ Βασ. 16,7). Εκείνος γνωρίζει τον αθέατο αγώνα, το δάκρυ που συγκρατήθηκε, τον φόβο που δεν ειπώθηκε, την κούραση που κρύφτηκε πίσω από ένα χαμόγελο. Γι’ αυτό και πολλές φορές εκείνος που φαίνεται δυνατός δεν είναι άνθρωπος που δεν πόνεσε είναι άνθρωπος που έμαθε να κουβαλά τον πόνο του χωρίς να τον κάνει θέαμα.

Υπάρχουν μάχες που δεν αφήνουν πληγές στο σώμα. Υπάρχουν σταυροί που κανείς δεν βλέπει και νύχτες για τις οποίες κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Κι όμως ο Κύριος βρίσκεται ακριβώς εκεί, μέσα στο κρυφό βάθος της καρδιάς. «Ἐγγὺς Κύριος τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν» (Ψαλμ. 33,19). Δεν ζητά από τον άνθρωπο να προσποιείται ότι δεν πονά. Τον καλεί να μην απελπίζεται μέσα στον πόνο του.

Όταν οι δυνάμεις λιγοστεύουν, όταν η ψυχή κουράζεται να εξηγεί και όταν ακόμη και το απλό «είμαι καλά» γίνεται ένας μικρός καθημερινός αγώνας, ακούγεται η πρόσκληση του Χριστού: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11,28). Εκεί βρίσκεται η αληθινή ανάπαυση· όχι στην απουσία της δοκιμασίας, αλλά στην παρουσία Εκείνου που σηκώνει μαζί μας το βάρος της.

Σήμερα άνοιξα λίγο περισσότερο τον αόρατο κόσμο μου. Όχι για να με λυπηθεί κανείς. Η λύπηση δεν θεραπεύει πάντοτε την καρδιά. Η κατανόηση όμως μπορεί να γίνει έλεος. Ένα ήσυχο βλέμμα, ένας καλός λόγος, μια προσευχή, λίγη υπομονή απέναντι στον άλλον μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει.

Γι’ αυτό πριν κρίνεις έναν άνθρωπο επειδή έγινε πιο σιωπηλός, πιο απόμακρος ή πιο κουρασμένος, θυμήσου πως ίσως δίνει μια μάχη που δεν σου φανέρωσε ποτέ. Και πριν πεις «φαίνεται μια χαρά», αναρωτήσου πόση δύναμη μπορεί να χρειάστηκε για να σταθεί σήμερα μπροστά σου όρθιος.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν να τους λυπηθείς. Ζητούν μονάχα, έστω για μία στιγμή, να καταλάβεις πως πίσω από το χαμόγελό τους μπορεί να υπάρχει ένας ολόκληρος Γολγοθάς που γνωρίζει μόνο ο Θεός.