Ο Άγνωστος Προσκυνητής
Ο Άγνωστος Προσκυνητής
Ένας 28χρονος αποφάσισε να επισκεφθεί για πρώτη φορά το Άγιο Όρος.
Δεν ήταν ιδιαίτερα θρήσκος.
Πήγε περισσότερο γιατί ένας φίλος του έλεγε συνέχεια πως «εκεί θα βρεις μια γαλήνη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού».
Έφτασε νωρίς το πρωί και ξεκίνησε να περπατάει στα μονοπάτια που οδηγούσαν από το ένα μοναστήρι στο άλλο.
Η διαδρομή ήταν πανέμορφη.
Πυκνό δάσος, απόλυτη ησυχία και μόνο ο ήχος των πουλιών.
Όμως, χωρίς να το καταλάβει, πήρε λάθος μονοπάτι.
Περπατούσε για σχεδόν μία ώρα, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε κανένα σημάδι, κανένας άνθρωπος και το κινητό του δεν είχε καθόλου σήμα.
Άρχισε να σκοτεινιάζει.
Η ανησυχία έγινε φόβος.
Σκέφτηκε να γυρίσει πίσω, αλλά δεν θυμόταν από πού είχε έρθει.
Για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε πραγματικά χαμένος.
Κάθισε σε μια πέτρα, πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε χαμηλόφωνα:
«Θεέ μου... αν υπάρχεις, βοήθησέ με. Δεν ξέρω πού να πάω.»
Δεν πέρασαν ούτε πέντε λεπτά.
Μέσα από τα δέντρα εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος μοναχός.
Είχε λευκή γενειάδα, φορούσε μαύρα ράσα και κρατούσε ένα ξύλινο μπαστούνι.
Τον κοίταξε ήρεμα και είπε:
«Έλα παιδί μου... σε περιμένουν.»
Ο νεαρός δεν ρώτησε τίποτα.
Απλώς τον ακολούθησε.
Περπατούσαν σιωπηλοί.
Ο μοναχός δεν γύριζε ποτέ να κοιτάξει πίσω.
Ήξερε ακριβώς τον δρόμο.
Μετά από περίπου είκοσι λεπτά, άρχισαν να φαίνονται τα φώτα ενός μοναστηριού.
Ο νεαρός ένιωσε τεράστια ανακούφιση.
Γύρισε για μια στιγμή να κοιτάξει το μοναστήρι.
Και όταν ξανακοίταξε πίσω...
Ο μοναχός είχε εξαφανιστεί.
Κοίταξε δεξιά.
Αριστερά.
Το μονοπάτι ήταν άδειο.
Έτρεξε μέχρι την πύλη του μοναστηριού.
Οι μοναχοί τον υποδέχτηκαν.
«Πώς βρέθηκες τέτοια ώρα εδώ;»
«Με έφερε ένας γέροντας», απάντησε.
«Ψηλός, με λευκή γενειάδα και ένα ξύλινο μπαστούνι.»
Οι μοναχοί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.
«Δεν έφυγε σήμερα κανένας γέροντας από το μοναστήρι.»
Ο νεαρός επέμενε.
«Μα περπατούσε μπροστά μου μέχρι πριν από ένα λεπτό.»
Ένας από τους μοναχούς τον οδήγησε στο αρχονταρίκι.
Στον τοίχο υπήρχε μια παλιά φωτογραφία ενός γέροντα.
Μόλις την είδε, ο νεαρός πάγωσε.
«Αυτός είναι...»
Ο μοναχός χαμογέλασε γαλήνια.
«Αυτός ο γέροντας κοιμήθηκε πριν από δεκαπέντε χρόνια.»
Ο νεαρός έμεινε σιωπηλός.
Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.
Δεν προσπάθησε ποτέ να αποδείξει τι είχε συμβεί.
Έλεγε μόνο:
«Ίσως να ήταν ένας άνθρωπος που δεν ξαναείδα ποτέ.
Ίσως να ήταν κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω.
Ξέρω όμως πως, όταν ένιωσα ότι ήμουν μόνος... κάποιος μου έδειξε τον δρόμο.»
Μοιραστείτε το με τους φίλους σας:
Αγαπητοί φίλοι της σελίδας, παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και κόσμιοι στις εκφράσεις σας, με σεβασμό, κατανόηση
και αξιοπρέπεια, προς τους συνανθρώπους μας, όπως αρμόζει σε λογικούς ανθρώπους, αλλά και σε ενσυνείδητους
Χριστιανούς οι οποίοι κάνουν πράξη τον Ευαγγελικό λόγο, «Αγαπάτε αλλήλους».
Φυλάξτε το στόμα σας, από λόγια περιττά, πικρόχολα, ανώφελα, ασκηθείτε στην προσευχή του Ιησού, εγκρατευθείτε
και ο Κύριος θα σας περιβάλλει με το ανεκτίμητο δώρο της αγάπης Του.
Οι απόψεις της ιστοσελιδας μπορεί να μην ταυτίζονται με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν με οποιοδήποτε τρόπο την ιστοσελιδα.
Οι διαχειριστές της ιστοσελιδας δεν ευθύνονται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει.
Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, γενικά και
εναντίον των συνομιλητών ή των συγγραφέων.
Μην δημοσιεύετε άσχετα σχόλια με το θέμα.
Με βάση τα παραπάνω με λύπη θα αναγκαζόμαστε να διαγράφουμε τα απρεπή και βλάσφημα σχόλια τα οποία δεν αρμόζουν
στον χαρακτήρα και στο ήθος της σελίδας μας χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
