Η Φλόγα που καθαίρει την Καρδιά Μην φοβηθείς τη φλόγα. Να φοβηθείς την καρδιά που

Η Φλόγα που καθαίρει την Καρδιά

Μην φοβηθείς τη φλόγα. Να φοβηθείς την καρδιά που έπαψε να μετανοεί.

Υπάρχουν ώρες που η ψυχή του ανθρώπου στέκεται γυμνή μπροστά στην αλήθεια της. Δεν έχει τότε να επιδείξει έργα, λόγια, δικαιολογίες ή αρετές. Μένει μόνη, όπως στέκεται το κερί μπροστά στη φλόγα. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συνάντηση αρχίζει να καταλαβαίνει πως ο δρόμος προς τον Θεό δεν ανοίγει με θόρυβο, αλλά με καρδιά που συντρίβεται, καθαίρεται και φωτίζεται.

Η αγάπη του Θεού δεν έρχεται πάντοτε σαν παρηγοριά γλυκιά. Πολλές φορές έρχεται σαν φωτιά. Όχι για να καταστρέψει τον άνθρωπο, αλλά για να κάψει μέσα του ό,τι τον κρατά δεμένο στη γη. Καίει την υπερηφάνεια, μαλακώνει τη σκληρότητα, λιώνει την αυτάρκεια, ξεσκεπάζει τα πάθη. Και τότε η καρδιά, που νόμιζε πως ζει επειδή αισθάνεται, αρχίζει να ζει αληθινά επειδή μετανοεί.

Ο θείος πόθος, όταν είναι καθαρός, δεν σκορπίζει τον άνθρωπο. Τον μαζεύει. Δεν τον οδηγεί στην ταραχή, αλλά στην προσευχή. Δεν του δείχνει τον άλλον ως αντικείμενο επιθυμίας, αλλά ως εικόνα Θεού, ως μυστήριο, ως αδελφό, ως παρουσία που πρέπει να τη βλέπει με φόβο ιερό και ευθύνη. Τότε η ομορφιά δεν γίνεται παγίδα της ψυχής, αλλά αφορμή δοξολογίας. Το βλέμμα καθαρίζει και ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τον κόσμο όχι σαν κτήμα του, αλλά σαν δωρεά.

Μα η αγάπη, όταν είναι αληθινή, γεννά μετάνοια. Όχι μετάνοια ψυχρή, που γεννιέται μόνο από φόβο τιμωρίας, αλλά μετάνοια βαθιά, που γεννιέται από την επίγνωση ότι ο άνθρωπος αγαπήθηκε περισσότερο απ’ όσο άξιζε. Εκεί λυγίζει η καρδιά. Όχι από απελπισία, αλλά από ευγνωμοσύνη. Όχι γιατί ο Θεός την συνέτριψε, αλλά γιατί την άγγιξε. Και όποια καρδιά αγγιχθεί από τον Θεό, δεν μπορεί πια να επιστρέψει αμέριμνη στην παλιά της ζωή.

Γι’ αυτό οι άγιοι δεν σώθηκαν επειδή έδειξαν έναν άψογο εξωτερικό βίο, αλλά επειδή άφησαν την καρδιά τους να παραδοθεί ολόκληρη στον Θεό. Άλλοι μέσα στην άσκηση, άλλοι μέσα στα δάκρυα, άλλοι μέσα σε μεγάλες πτώσεις και μεγάλες επιστροφές. Μα όλοι γνώρισαν την ίδια φλόγα. Τη φλόγα που δεν ανέχεται το ψέμα μέσα στον άνθρωπο. Τη φλόγα που δεν αφήνει την ψυχή να βολευτεί στο σκοτάδι. Τη φλόγα που καθαίρει, φωτίζει και ανασταίνει.

Ο άνθρωπος πολλές φορές ζητά να σωθεί χωρίς να καεί. Θέλει φως χωρίς κάθαρση, ειρήνη χωρίς μετάνοια, αγάπη χωρίς σταυρό. Όμως η καρδιά δεν γίνεται κατοικητήριο του Θεού όσο μένει γεμάτη από τον εαυτό της. Πρέπει να αδειάσει. Πρέπει να πονέσει. Πρέπει να μάθει να λέει σιωπηλά: Κύριε, πάρε από μέσα μου ό,τι δεν είναι δικό Σου.

Και τότε αρχίζει το θαύμα. Η ίδια καρδιά που κάποτε καιγόταν από πάθη, αρχίζει να καίγεται από αγάπη. Η ίδια μνήμη που κρατούσε πληγές, αρχίζει να κρατά προσευχή. Η ίδια ψυχή που φοβόταν την κρίση, αρχίζει να ελπίζει στο έλεος. Γιατί ο Θεός δεν ζητά από τον άνθρωπο μια ψυχρή τελειότητα, αλλά μια καρδιά που επιστρέφει. Μια καρδιά που πονά για την αμαρτία της, αλλά δεν παύει να ελπίζει. Μια καρδιά που έμαθε πως η συγχώρεση δεν είναι ιδέα, αλλά φως που κατεβαίνει πάνω στον ταπεινό.

Αδελφέ μου, μην φοβηθείς τη φλόγα που σε καθαίρει. Να φοβηθείς μόνο την παγωνιά της καρδιάς που δεν μετανοεί πια. Γιατί όσο η ψυχή πονά, όσο δακρύζει, όσο ζητά τον Θεό, ακόμη ζει. Και όσο ζει, μπορεί να επιστρέψει.

Μερικές φορές ο Θεός επιτρέπει να καεί μέσα μας ό,τι αγαπήσαμε λάθος, για να σωθεί εκείνο που πλάστηκε για την αιωνιότητα.

Γιατί η καρδιά δεν καθαίρεται με λόγια πολλά, αλλά με αγάπη, μετάνοια και σιωπηλή επιστροφή στο Φως.