Η καρδιά που γνώρισε το σκοτάδι της, αναζητά αληθινά το Φως

Η καρδιά που γνώρισε το σκοτάδι της, αναζητά αληθινά το Φως

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» (Ψαλμός Ν΄, 12).

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος χρειάζεται να αποσυρθεί από τον θόρυβο του κόσμου και να σταθεί μόνος ενώπιον του Θεού. Να σιωπήσει όχι μόνο με τα χείλη, αλλά και με τον νου. Να κατεβεί στα βάθη της καρδιάς του και να εξετάσει με προσοχή όσα κινούνται μέσα της. Τότε αρχίζει να βλέπει εκείνο που συνήθως κρύβεται πίσω από τις καθημερινές μέριμνες και τις εξωτερικές ασχολίες.

Οι Άγιοι Πατέρες ονομάζουν αυτή την εργασία νήψη και αυτομεμψία. Όταν ο άνθρωπος φυλάσσει τον νου του, αντιλαμβάνεται ότι οι λογισμοί ανεβαίνουν αδιάκοπα σαν κύματα της θαλάσσης. Άλλοι γεννούν υπερηφάνεια, άλλοι κατάκριση, άλλοι φιλαυτία, άλλοι φόβο, άλλοι μνησικακία, άλλοι κενοδοξία. Τότε καταλαβαίνει ότι ο πραγματικός αγώνας δεν βρίσκεται έξω από αυτόν αλλά μέσα του.

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος διδάσκει ότι η καρδιά είναι μικρό δοχείο, αλλά μέσα της υπάρχουν δράκοντες, θηρία, βαθιά σκοτάδια και συγχρόνως ο Θεός, οι Άγγελοι, η ζωή και η Βασιλεία. Γι' αυτό ο χριστιανός που αρχίζει να γνωρίζει τον εσωτερικό του κόσμο δεν εντυπωσιάζεται πλέον από τις εξωτερικές αρετές του. Αντίθετα, βλέπει την πνευματική του πτωχεία και αναφωνεί μαζί με τον Τελώνη: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13).

Όσο περισσότερο φωτίζεται από τη Χάρη, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει τις πληγές της ψυχής του. Αυτό είναι το παράδοξο της πνευματικής ζωής. Εκείνος που βρίσκεται μακριά από το φως θεωρεί τον εαυτό του καθαρό. Εκείνος όμως που πλησιάζει τον Χριστό βλέπει καθαρότερα κάθε κηλίδα. Όπως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο η σκόνη δεν φαίνεται, ενώ στο φως του ήλιου αποκαλύπτεται και το παραμικρό σωματίδιο, έτσι και η παρουσία του Θεού αποκαλύπτει στον άνθρωπο τα βάθη της πτώσεώς του.

Γι' αυτό ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι μεγαλύτερος είναι εκείνος που είδε τις αμαρτίες του παρά εκείνος που ανέστησε νεκρούς. Η αληθινή αυτογνωσία γεννά ταπείνωση. Και η ταπείνωση ελκύει τη Χάρη του Θεού. «Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Α΄ Πέτρ. 5,5).

Ο Κύριος μας καλεί να γίνουμε εργάτες αυτής της εσωτερικής καθάρσεως. «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29). Όσο ο άνθρωπος καλλιεργεί την προσευχή, τη μετάνοια, την εξομολόγηση και τη μνήμη του Θεού, τόσο η καρδιά του καθαρίζεται από τα πάθη και γίνεται κατοικητήριο της θείας παρουσίας.

Η γνώση των πτώσεών μας δεν δίνεται για να οδηγηθούμε στην απόγνωση. Η απόγνωση είναι παγίδα του πονηρού. Η αυτογνωσία δίνεται για να οδηγηθούμε στη μετάνοια. Ο διάβολος αποκαλύπτει την αμαρτία για να απελπίσει. Ο Χριστός αποκαλύπτει την αμαρτία για να θεραπεύσει. Γι' αυτό και η Εκκλησία δεν διδάσκει την απελπισία αλλά την ελπίδα της μετανοίας.

Όταν ο άνθρωπος σταθεί ενώπιον του Θεού με συντετριμμένη καρδιά, τότε εκπληρώνεται ο λόγος της Γραφής: «Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψαλμός Ν΄, 19).

Ας ζητούμε λοιπόν καθημερινά όχι να βλέπουμε τα σφάλματα των άλλων, αλλά τα τραύματα της δικής μας ψυχής. Διότι εκείνος που είδε πραγματικά τον εαυτό του, έμαθε να μην κατακρίνει κανέναν. Και εκείνος που γεύθηκε την ταπείνωση, άρχισε ήδη να βαδίζει προς το άκτιστο Φως του Χριστού, το οποίο φωτίζει, καθαρίζει, θεραπεύει και σώζει τον άνθρωπο.

#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Μετάνοια #Ταπείνωση #Νήψη #Προσευχή #ΆγιοιΠατέρες #Χριστός #ΠνευματικόςΑγώνας #ΕσωτερικήΖωή #OrthodoxFaith #Repentance #Humility #Prayer #HolyFathers #JesusChrist #Orthodoxy #SpiritualLife #Watchfulness #GraceOfGod