Τετάρτη 7 Μαΐου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Απόδοση της λαμπροφόρου εορτής του Πάσχα, την τελευ

Τετάρτη 7 Μαΐου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Απόδοση της λαμπροφόρου εορτής του Πάσχα, την τελευταία δηλαδή ημέρα της πασχαλινής περιόδου πριν από την ένδοξη Ανάληψη του Κυρίου. 

Η ημέρα αυτή αποτελεί το πνευματικό επισφράγισμα της Αναστάσεως μέσα στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και κλείνει μυστικά τον κύκλο της Αναστάσιμης χαράς που άνοιξε την αγία και λαμπροφόρο νύχτα του Πάσχα.

Η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία, με σοφία αγιοπνευματική και βαθύ θεολογικό ήθος, δεν περιορίζει το μυστήριο της Αναστάσεως σε μία μόνον ημέρα εορτής, αλλά το απλώνει μέσα στον χρόνο ως αδιάκοπη εμπειρία ζωής. Γι’ αυτό και επί σαράντα ημέρες ακούγεται το «Χριστός Ανέστη», οι ιεροί ναοί παραμένουν λουσμένοι στο αναστάσιμο φως και οι πιστοί καλούνται να ζουν όχι απλώς την ανάμνηση ενός γεγονότος, αλλά την πραγματική μετοχή στην νίκη του Χριστού κατά του θανάτου.

«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Η Εκκλησία ψάλλει ότι ολόκληρη η κτίση πλημμυρίζει από το άκτιστο φως της Αναστάσεως. Δεν υπάρχει πλέον τόπος απόγνωσης για τον άνθρωπο που μένει ενωμένος με τον Αναστάντα Κύριο. Ο θάνατος κατεπατήθη, ο Άδης εσκυλεύθη και η ανθρώπινη φύση ανυψώθηκε «ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός» διά του Χριστού.

Η Απόδοση του Πάσχα τελείται την τριακοστή ενάτη ημέρα μετά την Ανάσταση, διότι κατά την τεσσαρακοστή ημέρα ο Κύριος αναλαμβάνεται εν δόξη στους ουρανούς. Έτσι, η προηγουμένη ημέρα αποτελεί την τελευταία πλήρη αναστάσιμη ημέρα της Εκκλησίας πριν από την Μετάσταση της ανθρωπίνης φύσεως του Χριστού εις τους ουρανούς. Οι ιερές ακολουθίες επαναλαμβάνουν σχεδόν ολόκληρη την αναστάσιμη ακολουθία της νυκτός του Πάσχα, σαν να ζει ξανά η Εκκλησία το ίδιο εκείνο άγιο βράδυ της Αναστάσεως.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διακηρύσσει ότι «ἀνέστη Χριστός, καὶ πεπτώκασι δαίμονες· ἀνέστη Χριστός, καὶ χαίρουσιν ἄγγελοι». Η Ανάσταση δεν είναι σύμβολο ούτε απλή θρησκευτική παράδοση. Είναι η κοσμοσωτήριος νίκη του Θεανθρώπου, η αρχή της νέας κτίσεως και η ελπίδα κάθε μετανοούντος ανθρώπου. Μέσα στην Ανάσταση του Χριστού φανερώνεται η αιώνια αγάπη του Θεού προς το πλάσμα Του.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι όποιος ζει αληθινά εν Χριστώ από τώρα γεύεται την ανάσταση της ψυχής του. Η μετάνοια, η εξομολόγηση, η ταπείνωση, η προσευχή και η Θεία Κοινωνία γίνονται πρόγευση της Βασιλείας του Θεού. Διότι το Πάσχα δεν είναι μόνο ιστορικό γεγονός αλλά τρόπος υπάρξεως μέσα στην Εκκλησία.

«Εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις». Ο άνθρωπος που ενώνεται με τον Αναστάντα Χριστό καλείται να αφήσει πίσω του τον παλαιό άνθρωπο της αμαρτίας και να βαδίσει την οδό της καθάρσεως και του αγιασμού. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της αναστάσιμης περιόδου. Να περάσει ο άνθρωπος «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Η Απόδοση του Πάσχα μάς υπενθυμίζει ότι η αναστάσιμη χαρά δεν τελειώνει ποτέ για την ψυχή που αγαπά τον Χριστό. Η Εκκλησία παύει λειτουργικά να ψάλλει το Πάσχα, αλλά η καρδιά του πιστού καλείται να παραμένει αναστάσιμη μέχρι την τελευταία του αναπνοή. Διότι ο ορθόδοξος χριστιανός ζει καθημερινά ανάμεσα στον Σταυρό και στην Ανάσταση, με ελπίδα, μετάνοια και προσδοκία αιωνίου ζωής.

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».