Περί Εκτρώσεως, Στειρώσεως και Τεχνητής Γονιμοποιήσεως κατά την Ορθόδοξη Θεολογία

Περί Εκτρώσεως, Στειρώσεως και Τεχνητής Γονιμοποιήσεως κατά την Ορθόδοξη Θεολογία

Η απόρριψη του εμβρύου, δηλαδή η έκτρωση και η βίαιη διακοπή της εγκυμοσύνης, αποτελεί φόνο και καταστροφή της ζωής ενός αθώου ανθρώπινου προσώπου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή ενός αθώου ανθρώπου και να στερήσει από την οικογένεια, την κοινωνία, έναν λαό και ολόκληρη την ανθρωπότητα μία ανθρώπινη προσωπικότητα. Δεν μπορεί να υπάρξει «δίκαιο ανάγκης» που να νομιμοποιεί μία τέτοια πράξη, διότι μία τέτοια αντίληψη είναι ληστρική, βάρβαρη και απάνθρωπη. Καμία δικαιολογία δεν μπορεί να δικαιώσει την εξάλειψη μιας κυοφορούμενης ζωής σε οποιοδήποτε στάδιο της εγκυμοσύνης.

Η ζωή είναι δώρο του Θεού, ο οποίος είναι ο μόνος Κύριος της ζωής και του θανάτου. Καμία ανθρώπινη εξουσία δεν υπερέχει του Θεού, του Δημιουργού και δωρητή κάθε αγαθού, άρα και του αγαθού της ζωής. Καμία δικαιολογία, είτε ευγονική είτε οικονομική είτε κοινωνική, δεν μπορεί να νομιμοποιήσει την καταστροφή του εμβρύου. Κάθε πράξη επιβουλής κατά της ζωής του εμβρύου, το οποίο είναι αθώο και αδύναμο να αμυνθεί, αποτελεί φόνο εκ προμελέτης.

Στη βίαιη διακοπή της εγκυμοσύνης διακρίνονται δύο περιπτώσεις. Η πρώτη είναι η έκτρωση, όπου υπάρχει συνειδητή συμμετοχή και βούληση της εγκύου μητέρας, του πατέρα, του ιατρού και όσων συνεργούν στην πράξη. Η δεύτερη είναι η αποβολή, όπου δεν υπάρχει πρόθεση, αλλά παρεμβάλλονται ασθένειες, σωματική αδυναμία ή αιφνίδια γεγονότα που οδηγούν ακούσια στην απώλεια του εμβρύου. Υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις αμέλειας, όπως η υπερβολική κόπωση, η άρση βάρους ή η επίπονη εργασία, οι οποίες ενδέχεται να προκαλέσουν αποβολή. Οι περιπτώσεις αυτές θεωρούνται ακούσιος φόνος, ενώ η έκτρωση χαρακτηρίζεται φόνος εκ προμελέτης.

Οι οικονομικές δυσκολίες, η φτώχεια, η έλλειψη κατοικίας, οι δυσκολίες ανατροφής των παιδιών, οι φόβοι για ασθένειες ή κληρονομικές παθήσεις, ακόμη και οι κοινωνικές ή πολιτικές συνθήκες, θεωρούνται ανεπαρκείς αιτιολογίες για την έκτρωση. Η ρίζα του προβλήματος είναι ηθική και πνευματική. Τα πάντα διέπονται από τη Θεία Πρόνοια και δεν επιτρέπεται να θυσιαστεί το έμβρυο για να σωθεί η μητέρα. Ο άνθρωπος οφείλει να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα, αλλά δεν μπορεί να αντικαθιστά τη Θεία Πρόνοια με τη δική του αυθαίρετη κρίση.

Η ζωή υπάρχει όπου υπάρχει και αθάνατη ψυχή. Στο έμβρυο η ψυχή δίδεται από τον Θεό κατά τη στιγμή της συλλήψεως. Επομένως το έμβρυο αποτελεί πλήρη ανθρώπινη προσωπικότητα από την πρώτη στιγμή της υπάρξεώς του. Τα στάδια της κυήσεως δεν μεταβάλλουν την ουσία αυτής της προσωπικότητας.

Η αλήθεια αυτή επιβεβαιώνεται θεολογικά από τη σύλληψη του Χριστού και από τη συνάντηση της Παναγίας με την Ελισάβετ. Η Παναγία αποδέχεται το μήνυμα του Αρχαγγέλου λέγοντας «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου», ενώ η Ελισάβετ αποκαλεί την Παναγία «Μητέρα του Κυρίου» ήδη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Έτσι το έμβρυο αναγνωρίζεται ως ζωντανή ανθρώπινη ύπαρξη και πρόσωπο.

Η έκτρωση θεωρείται αμαρτία προς θάνατον και πράξη εναντιώσεως προς το θέλημα του Θεού, επειδή στρέφεται κατά του θείου σχεδίου της δημιουργίας του ανθρώπου. Την ίδια ευθύνη φέρουν όχι μόνο η μητέρα αλλά και ο πατέρας, οι ιατροί και όσοι συνεργούν στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον Θεό στα ζητήματα της ζωής και του θανάτου.

Η στείρωση θεωρείται συγγενής προς την αποτροπή της συλλήψεως, την έκτρωση και τη βίαιη διακοπή της εγκυμοσύνης. Είτε είναι προσωρινή είτε μόνιμη, αξιολογείται με το ίδιο ηθικό μέτρο. Η φυσική στειρότητα δεν θεωρείται αμαρτία, όμως η τεχνητή στείρωση χαρακτηρίζεται αμαρτία κατά του Αγίου Πνεύματος και προσβολή του μυστηρίου του γάμου.

Η τεχνητή γονιμοποίηση θεωρείται διαδικασία αντίθετη προς τους φυσικούς και θείους νόμους. Το παιδί είναι καρπός της φυσικής ενώσεως άνδρα και γυναίκας μέσα στον γάμο. Όταν χρησιμοποιείται σπέρμα τρίτου άνδρα, θεωρείται ότι διασπάται η ενότητα της οικογένειας και απουσιάζει η αληθινή πατρότητα.

Η σύλληψη συνδέεται με τη φυσική σχέση άνδρα και γυναίκας, γι’ αυτό και το ερώτημα της Παναγίας «πώς θα γίνει αυτό, αφού δεν γνωρίζω άνδρα;» προβάλλεται ως θεολογική μαρτυρία υπέρ της φυσικής πατρότητας. Κάθε παιδί οφείλει να αποτελεί ευλογία της αγάπης δύο νομίμως ενωμένων συζύγων.

Η τεχνητή γονιμοποίηση θεωρείται πράξη παρά φύσιν, η οποία φανερώνει απομάκρυνση του ανθρώπου από την πνευματική και ηθική διάσταση της αγάπης και της οικογένειας. Η αντικατάσταση της φυσικής και προσωπικής αγάπης των συζύγων από μία ψυχρή τεχνική διαδικασία θεωρείται ένδειξη πνευματικής ερημώσεως και αποξενώσεως από το θείο θέλημα.

Ἀλλὰ καὶ ἐὰν εἶναι σπέρμα, δὲν εἶναι σπέρμα τοῦ πατρός. Διότι ἡ πατρότητα δὲν ἐξαντλεῖται εἰς μίαν βιολογικὴν πράξιν, ἀλλὰ ἀποτελεῖ μυστήριον κοινωνίας, θυσίας καὶ προσωπικῆς ἀγάπης. Ὁ πατὴρ δὲν εἶναι μόνον ὁ παρέχων γενετικὸν ὑλικόν, ἀλλὰ ὁ μετέχων εἰς τὸ μυστήριον τῆς ζωῆς διὰ τῆς συζυγικῆς ἑνώσεως, τῆς κοινῆς πορείας καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἡ σύλληψις ἀποσπάται ἀπὸ τὸ μυστήριον τοῦ γάμου καὶ παραδίδεται εἰς τὴν ψυχρὰν τεχνικὴν διαδικασίαν, τότε ὁ ἄνθρωπος κινδυνεύει νὰ λησμονήσῃ ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι δῶρον καὶ οὐχὶ κατασκεύασμα.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀρνεῖται τὸν πόνον τῶν ἀτέκνων συζύγων οὔτε περιφρονεῖ τὴν ἀγωνίαν τῆς ἀνθρωπίνης καρδίας. Συμπάσχει, προσεύχεται, δακρύζει καὶ παρακαλεῖ τὸν Θεὸν διὰ τὴν παρηγορίαν τῶν τέκνων Της. Ἀλλὰ ἡ θεραπεία τοῦ πόνου δὲν δύναται νὰ ἐπιτυγχάνεται διὰ μέσων ποὺ τραυματίζουν τὸ μυστήριον τοῦ γάμου καὶ τὴν ἱερότητα τῆς ἀνθρωπίνης γεννήσεως. Ὅπου ἀπουσιάζει ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀνθρώπινη δύναμις μεταβάλλεται εἰς πνευματικὴν πλάνην.

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, μεθυσμένος ἀπὸ τὴν τεχνολογικὴν πρόοδον, ἐπιχειρεῖ συχνὰ νὰ ὑποκαταστήσῃ τὸ θείον θέλημα. Νομίζει ὅτι δύναται νὰ ρυθμίσει τὴν ζωὴν, τὸν θάνατον, τὴν γέννησιν καὶ τὴν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἐὰν ἦτο κύριος τῆς δημιουργίας. Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος χωρὶς Θεὸν δὲν ὁδηγεῖται εἰς ἐλευθερίαν, ἀλλὰ εἰς πνευματικὴν ἐρήμωσιν. Ἡ καρδία ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Δημιουργοῦ ψυχραίνεται, καὶ τότε ἡ ζωὴ παύει νὰ θεωρεῖται μυστήριον καὶ μετατρέπεται εἰς ἀντικείμενον χειρισμοῦ.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παραμένει φύλαξ τῆς ἱερότητος τῆς ζωῆς ἀπὸ τὴν στιγμήν τῆς συλλήψεως μέχρι τῆς τελευταίας ἀναπνοῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος δὲν δημιουργεῖ τὴν ζωήν· τὴν παραλαμβάνει ὡς θείαν δωρεάν. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸ ἔμβρυον, πρὸς τὴν μητρότητα, πρὸς τὴν πατρότητα καὶ πρὸς τὸ μυστήριον τοῦ γάμου δὲν εἶναι ἁπλῶς κοινωνικὴ ἀρχή, ἀλλὰ ὁμολογία πίστεως εἰς τὸν Θεὸν τῆς ζωῆς.

«Πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ ἐπίσταμαί σε» (Ἱερ. 1,5)

Καὶ ὅπου ὁ ἄνθρωπος ταπεινῶς ἀφήνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ φωτίσῃ τὴν πορείαν του, ἐκεῖ ἡ ζωὴ παύει νὰ εἶναι βιολογικὸ γεγονὸς καὶ γίνεται ἱερὸ μυστήριον αἰωνιότητος.

#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #ΑγίαΓραφή #ΠατερικήΘεολογία #ΙερότηταΤηςΖωής #ΟρθόδοξηΠίστη #ΘείαΠρόνοια #ΆγιοιΠατέρες #Εκκλησία #ΠνευματικήΖωή #OrthodoxChurch #Orthodoxy #ChristianLife #HolyTradition #PatristicTheology #SanctityOfLife