Η σωτηρία δεν κατακτάται χωρίς την Χάρη του Θεού

Η σωτηρία δεν κατακτάται χωρίς την Χάρη του Θεού

Η αληθινή νίκη κατά της αμαρτίας δεν γεννιέται από την ανθρώπινη αυτάρκεια, ούτε από την υπερηφάνεια της ασκήσεως, αλλά από την ζωντανή ένωση του ανθρώπου με την Χάρη του Εσταυρωμένου Χριστού. Όσο κι αν αγωνισθεί ο άνθρωπος μόνος του, όσο κι αν στηριχθεί στην δική του δύναμη, δεν μπορεί να διαφύγει τις παγίδες και τις μεθοδείες του πονηρού, εάν δεν τον σκεπάσει η ανίκητη δύναμη του Θεού. Διότι «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» κατά τον λόγο του Κυρίου.

Μεγάλη πλάνη είναι να νομίζει κανείς ότι με την προσωπική του ικανότητα, με την άσκηση ή με το αυτεξούσιο μπορεί να καταργήσει την αμαρτία. Η αμαρτία νεκρώνεται μόνο διά του Σταυρού και της Χάριτος του Θεού. Ο άνθρωπος προσφέρει την μετάνοια, τον αγώνα, την προθυμία και την ταπείνωσή του, αλλά την θεραπεία και την σωτηρία την χαρίζει ο Θεός. Όταν η καρδιά αποκτήσει υψηλό φρόνημα και αρχίσει να αποδίδει στον εαυτό της τα πνευματικά κατορθώματα, τότε αμέσως χάνει την θεία ενίσχυση και γίνεται ευάλωτη στον πειρασμό.

Ο ιερός Χρυσόστομος φανερώνει το μυστήριο αυτής της συνεργίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Ο Ιούδας είχε την παρουσία του Χριστού, άκουσε τα θεία λόγια, είδε τα θαύματα, έλαβε μεγάλη βοήθεια, όμως δεν ωφελήθηκε, διότι η καρδιά του δεν θέλησε να σταθεί με ταπείνωση και αλήθεια. Ο Πέτρος πάλι είχε αγάπη και προθυμία, αλλά όταν αφέθηκε στην ανθρώπινη αυτοπεποίθηση και δεν πρόσεξε, έπεσε στην άρνηση. Έτσι η Εκκλησία διδάσκει ότι ούτε η ανθρώπινη προσπάθεια χωρίς την Χάρη σώζει, ούτε όμως και η επίκληση της Χάριτος χωρίς προσωπικό αγώνα και μετάνοια.

«Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων». Ψαλμός ρκστ΄

Η πνευματική ζωή δεν είναι τόπος υπερηφανείας αλλά τόπος συντριβής, προσευχής και εμπιστοσύνης στον Θεό. Ο αληθινός αγωνιστής δεν λέει ποτέ «εγώ κατόρθωσα», αλλά «ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ μετ’ ἐμοῦ». Και όσο ο άνθρωπος ταπεινώνεται, τόσο ο Θεός τον ενδυναμώνει και τον φυλάσσει από τις παγίδες του εχθρού.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης

Όταν ο άνθρωπος πάψει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και μάθει να στηρίζεται αληθινά στον Χριστό, τότε αρχίζει η πραγματική ελευθερία της ψυχής.

Να μάθουμε να αγωνιζόμαστε με ταπείνωση, προσευχή και διάκριση, ζητώντας πάντοτε το έλεος και την δύναμη του Θεού, διότι χωρίς την Χάρη Του κάθε ανθρώπινο στήριγμα αποδεικνύεται εύθραυστο.

Η αληθινή δύναμη του ανθρώπου κρύβεται στην ταπείνωσή του ενώπιον του Θεού.