ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ Δ' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ + Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ( Τ-Ω & Α). Ακάθιστος Ύμνος – Δ΄ Στάσις Εσπέρας

ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ Δ' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

+ Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ( Τ-Ω & Α).

Ακάθιστος Ύμνος – Δ΄ Στάσις Εσπέρας

Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων. Ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς κατεσκεύασέ σε ποιητής, Ἄχραντε, οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου, καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας· Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας, χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας. Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως, χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος. Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς, χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν. Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα, χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα. Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως, χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα. Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων, χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε ἁγίων. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου· ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ᾠδάς, ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν τοῖς σοὶ βοῶσιν· Ἀλληλούια.

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν, ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον· τὸ γὰρ ἄυλον ἅπτουσα φῶς, ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας, αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα, κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα· Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου, χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους. Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα, χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα. Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν, χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρυτον ἀναβλύζεις ποταμόν. Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον, χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ρύπον. Χαῖρε, λουτὴρ ἔκπλυνων συνείδησιν, χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν. Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας, χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Χάριν δοῦναι θελήσας, ὀφλημάτων ἀρχαίων, ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων, ἐπεδήμησε δι’ ἑαυτοῦ πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος· καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούια.

Ψάλλοντές σου τὸν τόκον, ἀνυμνοῦμέν σε πάντες, ὡς ἔμψυχον ναόν, Θεοτόκε. Ἐν τῇ σῇ γὰρ οἰκήσας γαστρί, ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος, ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοὶ πάντας· Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου, χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων. Χαῖρε, κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι, χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε. Χαῖρε, τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν, χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν. Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος, χαῖρε, τῆς Βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος. Χαῖρε, δι’ ἧς ἐγείρονται τρόπαια, χαῖρε, δι’ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι. Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία, χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ὦ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον· δεξαμένη γὰρ τὴν νῦν προσφοράν, ἀπὸ πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας, καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τοὺς σοὶ βοῶντας· Ἀλληλούια.

Η αγαπημένη μας Παρασκευή έφθασε πάλι, και μαζί της η γλυκιά κλήση της καμπάνας που δεν καλεί απλώς τα βήματα του σώματος, αλλά αφυπνίζει την καρδιά. Στην ταραχή της εβδομάδος, όπου ο νους σκορπίζεται και η ψυχή βαραίνει, η Εκκλησία μάς συγκεντρώνει ξανά κάτω από τη σκέπη της Θεοτόκου, για να γευθούμε την ειρήνη που δεν δίνεται από τον κόσμο.

Οι Χαιρετισμοί δεν είναι μια τυπική ακολουθία, αλλά μια πορεία επιστροφής. Ο άνθρωπος αφήνει πίσω του την ένταση, την αγωνία και την υπερηφάνεια του βίου και στέκεται ενώπιον της Παναγίας με απλότητα. Εκεί, μέσα στον ύμνο, η ψυχή αρχίζει να αναπνέει ξανά. Όπως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η ταπείνωση είναι η ρίζα κάθε αγαθού, έτσι και εδώ ο πιστός καλείται να κατεβάσει τον εαυτό του, για να μπορέσει να υψωθεί προς τον Θεό.

Η Δ΄ Στάση μάς αποκαλύπτει την Παναγία ως ζωντανή παρουσία μέσα στη ζωή μας. Δεν είναι μια μακρινή μορφή, αλλά τείχος που προστατεύει, φως που οδηγεί και λιμάνι που αναπαύει. Όταν ο άνθρωπος παραδίδεται στους λογισμούς και στη σύγχυση, εκείνη γίνεται φωτοδόχος λαμπάδα και φωτίζει τον νου. Όταν οι θύελλες των δοκιμασιών τον ταράζουν, εκείνη τον υποδέχεται ως ασφαλές καταφύγιο. Και όταν η αμαρτία βαραίνει την ψυχή, εκείνη με τη μητρική της μεσιτεία την οδηγεί προς τη μετάνοια και τη θεραπεία.

Το μυστήριο αυτό δεν εξηγείται με τη λογική, αλλά βιώνεται με την εμπιστοσύνη. Ο άνθρωπος καλείται να αφήσει την αυτάρκειά του και να στραφεί με παιδική απλότητα προς τη Μητέρα του Θεού. Όπως σημειώνει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, η Παναγία είναι η γέφυρα που ενώνει τα κτιστά με τα άκτιστα. Δι’ αυτής ο άνθρωπος προσεγγίζει τον Θεό, όχι με δική του δύναμη, αλλά με τη χάρη που εκείνη πρεσβεύει.

Καθώς πλησιάζει η κορύφωση του Ακαθίστου Ύμνου, η Εκκλησία μάς προετοιμάζει να εισέλθουμε βαθύτερα στο μυστήριο της σωτηρίας. Η φωνή «Ω πανύμνητε Μήτερ» δεν είναι απλώς λόγος, αλλά κραυγή καρδιάς. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταθέτει ό,τι φέρει μέσα του, τον πόνο, την ελπίδα, την πτώση και την προσδοκία, και ζητά όχι μόνο προστασία από τα παρόντα, αλλά και λύτρωση από τα αιώνια.

Ας σταθούμε λοιπόν με ευλάβεια και σιωπή. Ας αφήσουμε ένα βάρος από την ψυχή μας και ας το εμπιστευθούμε στα χέρια Εκείνης που γνωρίζει να το μετατρέπει σε προσευχή. Διότι όπου υπάρχει ταπείνωση και παράδοση, εκεί αρχίζει η αληθινή ανάπαυση, και εκεί η χάρη του Θεού επισκιάζει τον άνθρωπο και τον ανακαινίζει.

Απόψε η καρδιά ας ψιθυρίσει ήσυχα. Μητέρα του Φωτός, δέξου την προσευχή μας, φύλαξέ μας από κάθε κακό και οδήγησέ μας στο φως του Υιού σου, εκεί όπου η ψυχή βρίσκει την αιώνια ειρήνη.

Στη γαλήνη των Χαιρετισμών, η ψυχή βρίσκει το λιμάνι της και μαθαίνει ξανά να ελπίζει.

#Χαιρετισμοί #ΑκάθιστοςΎμνος #Παναγία #Ορθοδοξία #Προσευχή #Theotokos #Akathist #OrthodoxFaith #Prayer #Панагия #Акафист #Православие #filoiesfigmenou