Παρασκευή 07 Μαρτίου 2026 κατά το πάτριο ορθόδοξο εορτολόγιο τιμάται η ιερά μνήμη

Παρασκευή 07 Μαρτίου 2026 κατά το πάτριο ορθόδοξο εορτολόγιο τιμάται η ιερά μνήμη

του Οσίου Λαυρέντιου κτήτορα της Ιεράς Μονής Φανερωμένης στη Σαλαμίνα.

Οὐράνιον δόμον νῦν ἔχεις πάτερ. Καταλιπὼν γηΐνων καὶ φθαρτῶν μάκαρ. Ἀεὶ τοίνυν πρέσβευε ὑπὲρ τῶν σῶν δούλων. Ἀτρώτοις μεῖναι, ἐκ τῶν παγίδων τοῦ πειρασμοῦ.

Ο όσιος πατήρ ημών Λαυρέντιος γεννήθηκε στα Μέγαρα της Αττικής, κατά το πρώτον ήμισυ του 17ου μ.Χ. αιώνα, από γονείς απλοϊκούς τον Δημήτριο και την Κυριακή, ευλαβείς στην ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένους στην Εκκλησία. Το κοσμικό του όνομα ήταν Λάμπρος Κανέλλος. Όταν ενηλικιώθηκε παντρεύτηκε τη Βασίλω και απέκτησε δύο γιους τον Ιωάννη και τον Δημήτριο. Με την οικογένειά του ζούσαν ευσεβή και απλοϊκή ζωή, μέσα στα πολύ δύσκολα εκείνα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Το επάγγελμά του ήταν αγρότης, γνώριζε όμως και την τέχνη του οικοδόμου. Η ζωή του ήταν απολύτως ενάρετη, με εγκάρδια ορθόδοξη παραδοσιακή ευσέβεια και προσευχή, χαρίσματα τα οποία τον έκαναν φίλο του Θεού και των Αγίων Του. Για τον λόγο αυτό, όταν κάποτε βρισκόταν με άλλους συμπολίτες του σε αγροτική περιοχή για καλλιέργεια των χωραφιών, κάποια νύχτα εμφανίσθηκε σ’ αυτόν σε όραμα η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία τον καλούσε να μεταβεί σε τόπο που του υπέδειξε, για να οικοδομήσει την Εκκλησία της.

Ο τόπος αυτός βρισκόταν στο βόρειο μέρος της Σαλαμίνας, απέναντι από την παραλία της Μεγαρίδος με την ονομασία Μεγάλο Πεύκο. Ο γέροντας δεν αποφάσιζε να εκτελέσει την εντολή αυτή, γι’ αυτό την επομένη νύχτα εμφανίσθηκε και πάλι η Παναγία, προτρέποντας αυτόν με τρόπο εντονότερο. Επειδή όμως έμενε στις αμφιβολίες του, βλέπει για τρίτη φορά την Παναγία προστάζοντάς τον, λέγοντας: «Τάχιστα πορεύου, ἄνθρωπε, εἰς τὴν νῆσον, εἰς τὴν ὁποίαν σοῦ εἶπον, νὰ ἐκτελέσῃς τὸ παρ᾿ ἐμοῦ προσταττόμενον».

Τότε ο ταπεινός γέροντας επέστρεψε έντρομος στα Μέγαρα και διηγήθηκε το όραμα σε γνωστούς και φίλους. Άλλοι πίστευαν και άλλοι αμφέβαλλαν, ενώ εκείνος παρέμενε αναποφάσιστος. Και πάλι η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίσθηκε, καλώντας τον πλέον με αυστηρότητα να υπακούσει.

Τότε έλαβε την μεγάλη απόφαση και κατέβηκε στην παραλία για να περάσει απέναντι. Η θάλασσα όμως ήταν ταραγμένη και κανένα πλοιάριο δεν υπήρχε. Καθώς καθόταν συλλογισμένος, άκουσε υπερκόσμια φωνή να του λέγει να ρίξει την κάπα του στο νερό και να καθίσει επάνω της. Με απλή και καθαρή πίστη υπάκουσε και διέσχισε τη θάλασσα, φθάνοντας σώος στη Σαλαμίνα.

Εκεί, σκάβοντας στα ερείπια παλαιάς Μονής, βρήκε την θαυματουργό εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία ονομάσθηκε Φανερωμένη. Στον τόπο αυτό ανήγειρε την Ιερά Μονή το 1682 και έλαβε το μοναχικό όνομα Λαυρέντιος. Ως ηγούμενος συγκέντρωσε μοναχούς, δίδαξε με το παράδειγμά του και κατέστησε τη Μονή πνευματικό φάρο.

Ο Θεός τον προίκισε με χάρισμα θαυματουργίας. Με προσευχή θεράπευσε τη σύζυγο Οθωμανού αξιωματούχου, γεγονός που έγινε αιτία να επιστραφεί στη Μονή κτήμα που της ανήκε. Έζησε με άσκηση και προσευχή και κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1707.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τῶν Μεγάρων τὸν γόνον, Ἀσκητῶν τὸν ὁμότροπον, καὶ φρουρὸν Μονῆς Σαλαμῖνος, θεοφόρον Λαυρέντιον, τιμήσωμεν προφρόνως ἀδελφοί, ὡς μέτοχον τῆς δόξης τοῦ Χρίστου, ἶνα τούτου ταῖς πρεσβείαις πάσης ὀργῆς, ρυώμεθα κραυγάζοντες, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγούντι διὰ σοῦ, ἡμῖν Πάτερ τὰ πρόσφορα.

Ἔτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῶν Μεγάρων τὸν γόνον, ἀσκητῶν ἐγκαλλώπισμα, τὸν φρουρὸν μονῆς Σαλαμῖνος, θεοφόρον Λαυρέντιον, τιμήσωμεν προφρόνως ἀδελφοί, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ὅτι τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς ἀρετῆς, καὶ πίστεως τετέλεκε. Πρέσβευε οὖν ὑπὲρ ἡμῶν, Λαυρέντιε παμμακάριστε καὶ τὴν σὴν μονήν τε καὶ πόλιν σαῖς εὐχαῖς διαφύλαττε.

Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Τῶν Ὁσίων καύχημα πόλεως παμμάκαρ, τὸν Χριστὸν ἐπόθησας θεόφρον πάτερ, διὰ τοῦτό σε ὁ πλάστης, στεφάνῳ δόξης κεκόσμηκε.

Ἔτερον Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Ἐκ Μεγάρων Ὅσιε, οἷάπερ φοῖνιξ βλαστήσας, μυστικῶς ἐξήνθησας, ἐν Σαλαμῖνι τῇ νήσῳ· ἔνθα δή, Μονὴν ἐγείρας τῇ Θεοτόκῳ, σκήνωμα, τοῦ Παρακλήτου λαμπρὸν ἐδείχθης, τῇ ὁσίᾳ σου ἀσκήσει, Χριστοῦ θεράπον, Πάτερ Λαυρέντιε.

Μεγαλυνάριον Χαίροις τῶν Ὁσίων ὁ μιμητής, καὶ τῶν Μεγαρεών, ἐγκαλλώπισμα ἱερόν· χαίροις Σαλαμῖνος, Μονῆς θεῖος δομήτωρ, καὶ φύλαξ καὶ προστάτης, Πάτερ Λαυρέντιε.

Ὁ Οἶκος Τοῦ βίου τὰ πρόσκαιρα καταλιπών, καὶ ποθήσας παμμακάριστε Ὅσιε τὰ ἄφθαρτα, τὰ διηνεκῶς διαμένοντα, καὶ καλῶς ἑξασκήσας ἐν τῇ Μονῇ σου, ἀδιαλείπτως προσευχόμενος τῷ Κυρίῳ ὑπήνεγκας γενναίως τοὺς πειρασμοὺς τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν καὶ ὡς οὐδὲν ἐλογίσω τούτοις πάτερ, ἀλλὰ κατεπάτησας τῇ δυνάμει τοῦ ἁγίου πνεύματος, διὰ τοῦτό σε ὁ πλάστης, στεφάνῳ δόξης κεκόσμηκε.

Κάθισμα Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ. Παμμάκαρ ἀληθῶς, ἀνεδείχθης θεόφρων, ἀκλόνητος φωστήρ, διαλάμπων τοῖς πᾶσι, κατεπλούτησας, πάντας τοὺς ἐν ἀσκήσει, χαίρων ἤσκησας, καὶ κατεφρόνησας πάντα, τοῦ βίου τὰ γήϊνα.

Ἔτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ´. Τὴν σοφίαν καὶ λόγον. Μετανάστης ἐγένου πάτερ σαφῶς, καὶ πατρίδα καὶ πλοῦτον καταλιπών, μονὴν ἐνῳκοδόμησας, ἐν αὐτῇ ἑξασκήσας, καλῶς τὸν βίον μάκαρ, ἐξετέλεσας ἔνδοξε, ὅθεν νῦν ἀγάλλῃ, μετὰ πάντων Ὁσίων, ἐν σκηναῖς δικαίων τε, θεοφόρε Λαυρέντιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ἔτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Τὸν προστάτην τὸν μέγαν ἀνευφημήσωμεν, τῶν Ὁσίων τὸ σκεῦος τὸ καθαρώτατον, τὸν θερμὸν ἀντιλήπτορα, καὶ τῶν πιστῶν καλλονήν, ἁπάντων τε τῶν δικαίων, τῶν προστρεχόντων ἐν πίστει, ἐν πανσέπτῳ τεμένει αὐτοῦ.

Ἔτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Τὸν σταυρὸν τοῦ Κυρίου ἄρας σοφέ, καὶ αὐτῷ μέχρι τέλους ἀκολουθῶν, τὸν νοῦν οὐχ ὑπέστρεψας ἐν τῷ κόσμῳ θεόσοφε, ἐγκρατείᾳ καὶ πόνοις, τὰ πάθη ἐνέκρωσας, καὶ ναὸν ἡτοίμασας, σαυτὸν τῷ Κυρίῳ σου· ὅθεν χαρισμάτων ἀμοιβὴν ἐκομίσω, ἰᾶσθαι νοσήματα, καὶ διώκειν τὰ πνεύματα, θεοφόρε Λαυρέντιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Η ζωή του Οσίου Λαυρεντίου αναδίδει την απλότητα που ευαρεστεί τον Θεό. Δεν υπήρξε άνθρωπος σοφός κατά τον κόσμο, αλλά καρδία καθαρή που έγινε δεκτική της θείας αποκαλύψεως. Εκεί όπου ο λογισμός διστάζει, η πίστη προχωρεί. Και εκεί όπου ο άνθρωπος φοβάται, η υπακοή ανοίγει δρόμο που δεν φαίνεται.

Ο όσιος δεν οικοδόμησε απλώς ένα μοναστήρι, αλλά ένα ζωντανό καταφύγιο χάριτος. Με κόπους, με ιδρώτα, με προσευχή, θεμελίωσε τόπο όπου ο ουρανός ακουμπά τη γη. Η εύρεση της εικόνας της Θεοτόκου δεν ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά φανέρωση της θείας πρόνοιας σε καρδιά ταπεινή.

Η πορεία του διδάσκει ότι ο Θεός δεν ζητά από τον άνθρωπο τελειότητα, αλλά εμπιστοσύνη. Ο Λαυρέντιος φοβήθηκε, αμφέβαλε, δίστασε. Και όμως, όταν υπάκουσε, είδε το αδύνατο να γίνεται δυνατό. Πέρασε τη θάλασσα όχι με πλοίο, αλλά με πίστη.

Στον σύγχρονο άνθρωπο που πνίγεται από λογισμούς και ανασφάλειες, η μορφή του Οσίου γίνεται ήρεμη υπενθύμιση. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς τα πάντα, ούτε να ελέγχει τα πάντα. Αρκεί να εμπιστευθεί τον Θεό και να κάνει το πρώτο βήμα. Τα υπόλοιπα τα συμπληρώνει η χάρις.

Η άσκησή του, η ταπείνωσή του και η αγάπη του προς την Παναγία τον κατέστησαν σκεύος εκλογής. Και η χάρις που έλαβε δεν έμεινε σε αυτόν, αλλά έγινε παρηγοριά για πλήθος ανθρώπων.

Όποιος πλησιάζει την μνήμη του με πίστη, λαμβάνει σιωπηλή δύναμη. Όχι θορυβώδη θαύματα, αλλά εσωτερική βεβαιότητα ότι ο Θεός ενεργεί εκεί όπου υπάρχει καρδιά απλή και καθαρή.

Η αληθινή πορεία προς τον Θεό αρχίζει όταν ο άνθρωπος πάψει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και αρχίσει να εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον Θεό.

#ΌσιοςΛαυρέντιος #Ορθοδοξία #Πίστη #Προσευχή #filoiesfigmenou