Η αρρώστια της αμέλειας και η θεραπεία της υπακοής

Η αρρώστια της αμέλειας και η θεραπεία της υπακοής

«Ἀδελφοί, μὴ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν, καθὼς ἔθος τισίν.» (Εβρ. 10:25)

Τέκνον μου, σε βλέπω να λες ότι αγαπάς τον Χριστό, όμως η αγάπη αυτή μένει συχνά στα λόγια και δεν γίνεται πράξη. Η καρδιά που αγαπά πραγματικά δεν μένει μακριά από Εκείνον που αγαπά. Όπως ο άνθρωπος που αγαπά έναν φίλο δεν αρκείται να τον μνημονεύει από μακριά, αλλά ποθεί να βρεθεί στο σπίτι του, να καθίσει μαζί του, να ακούσει τη φωνή του και να χαρεί την παρουσία του, έτσι και η ψυχή που αγαπά τον Χριστό τρέχει προς τον οίκο Του.

Μην αφήνεις τον εαυτό σου να βρίσκει προφάσεις. Η αμέλεια έρχεται ύπουλα και ντύνει την αδιαφορία με λόγια ευσεβείας. Ο άνθρωπος λέει ότι πιστεύει, ότι προσεύχεται μόνος του, ότι δεν χρειάζεται να πάει στην Εκκλησία. Όμως αυτά είναι λογισμοί που φέρνουν σιγά σιγά ψυχρότητα στην καρδιά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι τίποτε δεν δυναμώνει τόσο την ψυχή όσο η κοινή προσευχή της Εκκλησίας και η συμμετοχή στις ιερές ακολουθίες.

Πολλοί ακόμη σκανδαλίζονται και λέγουν ότι όσοι εκκλησιάζονται πρέπει να είναι άγιοι. Βλέπουν τα σφάλματα των ανθρώπων και απομακρύνονται. Μα αυτό είναι μεγάλη πλάνη. Η Εκκλησία δεν είναι τόπος για τέλειους ανθρώπους. Είναι το θεραπευτήριο της ψυχής. Εκεί πηγαίνουν οι τραυματισμένοι από τα πάθη, οι κουρασμένοι από τον αγώνα της ζωής, οι αδύναμοι που ζητούν θεραπεία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι η Εκκλησία είναι πνευματικό νοσοκομείο όπου οι άνθρωποι λαμβάνουν το φάρμακο της χάριτος και όχι τόπος όπου παρουσιάζονται οι δήθεν υγιείς.

Εσύ, παιδί μου, λες ότι είσαι άρρωστος και γι’ αυτό δεν βάζεις βία στον εαυτό σου να έρθεις στις ακολουθίες. Μα ακριβώς επειδή είσαι άρρωστος χρειάζεσαι το νοσοκομείο της Εκκλησίας. Όπως ο ασθενής δεν θεραπεύεται μένοντας μακριά από τον γιατρό, έτσι και η ψυχή δεν θεραπεύεται όταν απομακρύνεται από τη λατρεία του Θεού. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει ότι η βία που βάζει ο άνθρωπος στον εαυτό του για να σταθεί στην προσευχή και στις ακολουθίες γίνεται πηγή μεγάλης χάριτος, διότι ο Θεός βλέπει τον κόπο και ευλογεί τον αγώνα.

Να προσέχεις όμως και κάτι ακόμη. Ο πονηρός συχνά κρατά τους ανθρώπους έξω από την Εκκλησία με έναν λογισμό υπερηφανείας. Τους πείθει ότι είναι καλύτεροι από εκείνους που εκκλησιάζονται. Τους ψιθυρίζει ότι δεν χρειάζονται την κοινή προσευχή, ότι αρκεί η καλή τους πρόθεση. Έτσι όμως τους κρατά δεμένους στην πλάνη. Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος προειδοποιεί ότι η μεγαλύτερη παγίδα του εχθρού είναι να κάνει τον άνθρωπο να νομίζει πως είναι καλά, ενώ η ψυχή του μένει χωρίς θεραπεία.

Γι’ αυτό σου λέγω με πατρική αγάπη. Μη δίνεις χώρο στην αμέλεια. Βάλε μικρή βία στον εαυτό σου και έλα στην προσευχή της Εκκλησίας. Έλα όχι σαν να είσαι δίκαιος, αλλά σαν ασθενής που ζητά θεραπεία. Εκεί θα βρεις παρηγοριά, δύναμη και φως για την ψυχή σου. Διότι μέσα στο σώμα της Εκκλησίας ενεργεί η χάρις του Θεού που θεραπεύει, φωτίζει και ανασταίνει τον άνθρωπο.

Όταν ο άνθρωπος ταπεινωθεί και επιστρέψει στον οίκο του Θεού, τότε αρχίζει πραγματικά η θεραπεία της ψυχής. Και τότε η αγάπη προς τον Χριστό παύει να είναι λόγος και γίνεται ζωή.

Όταν η ψυχή πάψει να βρίσκει προφάσεις και αρχίσει να αναζητά τον Θεό μέσα στην Εκκλησία Του, τότε αρχίζει να θεραπεύεται και να βρίσκει τον δρόμο της σωτηρίας.

Ακόμη και αν η καρδιά σου είναι κουρασμένη ή αδύναμη, η πόρτα της Εκκλησίας μένει πάντα ανοιχτή για τον άνθρωπο που ζητά θεραπεία.

#εκκλησία #πνευματικήζωή #ορθοδοξία #μετάνοια #προσευχή #filoiesfigmenou

#church #orthodoxfaith #repentance #prayer #spirituallife

#православие #покаяние #молитва #церковь #духовнаяжизнь