Ο Σταυρός ως εκούσια προσφορά του Χριστού

Ο Σταυρός ως εκούσια προσφορά του Χριστού

«Διότι ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθαίος 20:28).

Αυτό που λέει ο Ιησούς στον Πιλάτο είναι μία από τις πιο δυνατές στιγμές σε ολόκληρη την Αγία Γραφή, γιατί αποκαλύπτει ότι ο Σταυρός δεν ήταν ποτέ η Ρώμη που πήρε τον Ιησού.

Ήταν ο ίδιος ο Ιησούς που πρόσφερε τον εαυτό Του.

Στο Κατά Ιωάννην 19, ο Πιλάτος λέει στον Ιησού:

«Δεν γνωρίζεις ότι έχω εξουσία να σε σταυρώσω και εξουσία να σε απολύσω;»

Και ο Ιησούς απαντά με συγκλονιστική αυθεντία:

«Δεν θα είχες καμία εξουσία επάνω μου, αν δεν σου είχε δοθεί από άνω.»

Ιωάννης 19:11

Αυτή η απάντηση έχει τεράστιο βάθος.

Γιατί ο Ιησούς δεν αρνείται την πολιτική θέση του Πιλάτου.

Αρνείται όμως ότι ο Πιλάτος έχει τον τελικό έλεγχο.

Η ελληνική λέξη για την «εξουσία» εδώ είναι εξουσία. Σημαίνει εξουσία που έχει δοθεί, άδεια, δικαιοδοσία, το δικαίωμα να ενεργεί κάποιος. Ο Ιησούς ουσιαστικά λέει στον Πιλάτο: «Δεν κατέχεις ανεξάρτητη δύναμη επάνω μου. Όποια εξουσία έχεις είναι δοσμένη.»

Με άλλα λόγια, ο Πιλάτος δεν είναι ο κυρίαρχος μέσα σε εκείνο το δωμάτιο.

Ο Θεός είναι.

Τώρα συνδέστε αυτό με όσα είχε ήδη πει ο Ιησούς νωρίτερα στο Κατά Ιωάννην 10:17–18:

«Κανείς δεν παίρνει τη ζωή μου από εμένα, αλλά εγώ την θέτω από μόνος μου. Έχω εξουσία να τη θέσω και εξουσία να την πάρω πάλι.»

Η ελληνική φράση «την θέτω» προέρχεται από το ρήμα τίθημι, που σημαίνει τοποθετώ, βάζω, καταθέτω συνειδητά. Δεν είναι παθητική έκφραση. Ο Ιησούς λέει ουσιαστικά: «Εγώ ο ίδιος παραδίδω τη ζωή μου.»

Και ύστερα λέει: «Έχω εξουσία» να τη θέσω και να την αναλάβω πάλι. Η ίδια λέξη εμφανίζεται ξανά: εξουσία.

Ο Πιλάτος νομίζει ότι έχει εξουσία.

Ο Ιησούς όμως αποκαλύπτει ότι η αληθινή εξουσία σε αυτή την ιστορία ανήκει στον ίδιο.

Τώρα θυμηθείτε και τα λόγια για τους αγγέλους.

Όταν ο Πέτρος τράβηξε το ξίφος στον κήπο της Γεθσημανή, ο Ιησούς τον επέπληξε και του είπε στο Κατά Ματθαίον 26:53:

«Ή νομίζεις ότι δεν μπορώ τώρα να παρακαλέσω τον Πατέρα μου και να μου παραστήσει περισσότερες από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων;»

Μια ρωμαϊκή λεγεώνα αποτελούνταν περίπου από 5.000 έως 6.000 στρατιώτες.

Όταν λοιπόν ο Ιησούς μιλά για δώδεκα λεγεώνες, αναφέρεται σε περισσότερους από 60.000 αγγέλους.

Δεν πρόκειται για ποιητική υπερβολή.

Ο Ιησούς αποκαλύπτει ότι ολόκληρος ο ουράνιος στρατός ήταν διαθέσιμος με έναν λόγο.

Δεν ήταν ανήμπορος.

Ήταν συγκρατημένος από τον σκοπό.

Και εδώ βρίσκεται το βαθύτερο νόημα.

Ο Ιησούς δείχνει ότι ο Σταυρός δεν ήταν αδυναμία.

Ήταν εκούσια υποταγή.

Όχι ανικανότητα.

Υπακοή.

Όχι ήττα.

Αποστολή.

Από εβραϊκή θεολογική προοπτική, αυτό συνδέεται άμεσα με το σύστημα των θυσιών.

Στον προφήτη Ησαΐα 53, ο Πάσχων Δούλος περιγράφεται ως εκείνος που «οδηγείται ως αρνί στη σφαγή». Η εικόνα του αρνιού παραπέμπει σε θυσιαστικό θύμα, όχι σε ένα τραγικό ατύχημα. Ο Ιησούς εκπληρώνει το πρότυπο του πασχαλινού αρνιού, εκείνου που προσφέρεται για να ζήσουν οι άλλοι.

Γι’ αυτό και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής λέει:

«Ιδού ο Αμνός του Θεού.»

Έτσι, όταν ο Πιλάτος μιλά, νομίζει ότι ανακρίνει έναν φυλακισμένο.

Στην πραγματικότητα όμως στέκεται μπροστά στον αληθινό Κριτή, στον αληθινό Βασιλέα και στον αληθινό Αμνό του Πάσχα.

Ο Πιλάτος αντιπροσωπεύει την επίγεια αυτοκρατορία.

Ο Ιησούς αντιπροσωπεύει τη βασιλεία των ουρανών.

Ο Πιλάτος κάθεται σε έναν προσωρινό θρόνο.

Ο Ιησούς στέκεται μέσα σε αιώνια εξουσία.

Και γι’ αυτό ο Ιησούς είναι τόσο ήρεμος.

Δεν αγωνίζεται να σωθεί, γιατί γνωρίζει ακριβώς τι κάνει.

Παραδίδει τον εαυτό Του για τους αμαρτωλούς.

Πίνει το ποτήριο.

Εκπληρώνει την προφητεία.

Συντρίβει το φίδι μέσα από την παράδοση του εαυτού Του.

Και υπάρχει ένα σημείο εδώ που συγκλονίζει κάθε πιστό.

Ο Ιησούς είχε τη δύναμη να σταματήσει τα πάντα.

Μία λέξη και οι άγγελοι θα κατέβαιναν.

Μία εντολή και η Ρώμη θα κατέρρεε.

Μία απόφαση και ο Πιλάτος θα στεκόταν μπροστά στη θεία κρίση.

Κι όμως, ο Ιησούς σιωπά.

Παραμένει παραδομένος.

Μένει πιστός στην αποστολή.

Γιατί;

Γιατί η αγάπη Τον κράτησε εκεί.

Όχι τα καρφιά.

Η αγάπη.

Αυτό είναι το μυστήριο του Σταυρού.

Εκείνος που έχει κάθε εξουσία παρέδωσε τον εαυτό Του στον θάνατο, ώστε όσοι βρίσκονται κάτω από την αμαρτία να λάβουν ζωή.

Γι’ αυτό όταν διαβάζεις τον Ιησού μπροστά στον Πιλάτο, μην τον δεις σαν έναν ανήμπορο άνθρωπο μπροστά σε έναν ισχυρό κυβερνήτη.

Δες το σωστά.

Ένας κυβερνήτης με δανεισμένη εξουσία στεκόταν μπροστά στον ίδιο τον Ουρανό.

Και ο Ουρανός διάλεξε τον Σταυρό.

Η διδασκαλία αυτή συμφωνεί με το ορθόδοξο φρόνημα της Εκκλησίας. Ο Κύριος δεν οδηγήθηκε στον Σταυρό ως θύμα αδυναμίας αλλά ως εκούσια θυσία για τη σωτηρία του κόσμου. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Χριστός «ούχ υπό ανάγκης εσταυρώθη, αλλά θελήσει». Ο ίδιος παρέδωσε τον εαυτό Του για να καταργήσει τον θάνατο και να χαρίσει ζωή στον άνθρωπο. Έτσι ο Σταυρός γίνεται θυσία, νίκη και λύτρωση, και η ταπείνωση του Θεανθρώπου αποκαλύπτει την άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

Όποιος διαβάζει αυτό το γεγονός ας θυμάται ότι η σωτηρία δεν γεννήθηκε από την δύναμη της αυτοκρατορίας, αλλά από την αγάπη του Θεού. Εκεί όπου οι άνθρωποι είδαν καταδίκη, ο Θεός φανέρωσε τη λύτρωση. Εκεί όπου φάνηκε η ήττα, αποκαλύφθηκε η νίκη της ζωής.

Σιωπηλός ο Χριστός στάθηκε μπροστά στον Πιλάτο, αλλά με αυτή τη σιωπή άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας για όλη την ανθρωπότητα.

Ο Σταυρός δεν ήταν το τέλος.

Ήταν η αρχή της Αναστάσεως.

Η εικόνα θυμίζει την στιγμή όπου ο Κύριος στέκεται μπροστά στον Πιλάτο, ήρεμος και κυρίαρχος, αποκαλύπτοντας ότι η αληθινή εξουσία δεν βρίσκεται στους θρόνους της γης αλλά στον Θεό που θυσιάζεται από αγάπη για τον κόσμο.

#Σταυρός #Χριστός #Ορθοδοξία #Πίστη #Ευαγγέλιο #filoiesfigmenou